Natalia 2 lata temu straciła chłopaka, który przyznał się po roku, że ją zdradzał i obiecała sobie, że nigdy więcej nie zaufa żadnemu chłopakowi. Ale czy aby napewno?

22 letnia Alani niczym nie różni się od innych. Dosyć niska blondynka, niebiesko szare oczy. Nie za bardzo bogata, ale starcza jej na mieszkanie i coś do zjedzenia, jednym słowem. Dziewczyna nie wyróżnia się niczym z tłumu. Jednak gdy przyjaciółka zabiera ją na koncert swojego ulubionego idola pojęcie "nie wyróżnia się niczym z tłumu" okazuje się błędne. Jak potoczy się los Alani? Czy wszystko będzie tak kolorowe jak jej się wyobrażało? 🥇 #Jan Rozmanowski (23.04.2023/ 24.06.2023/ 02.07.2023) 🥇 #Jann (24.06.2023)

𝐜𝐳𝐞𝐬𝐜 𝐩𝐢𝐞𝐫𝐰𝐬𝐳𝐚 𝐧𝐚 𝐦𝐨𝐢𝐦 𝐩𝐫𝐨𝐟𝐢𝐥𝐮! 💅😘

─── Kiedyś nie widzieli bez siebie świata, teraz porozrzucani są po świecie. Dawni kochankowie tkwią w przekonaniu, że każde z nich o sobie zapomniało. Aurelia, zmęczona Kalifornią, postanawia wrócić na stare śmieci i łudzić się o spotkanie z Janem. Mimo że od czasu do czasu można usłyszeć jego stare hity w radiu, to słuch o nim zaginął. Aurelia stoi pod wyborem: powinna bawić się w detektywa czy bookować lot powrotny do Kalifornii? 𝘄𝗿𝗶𝘁𝘁𝗲𝗻 𝗯𝘆 viqelitas 𝗰𝗼𝘃𝗲𝗿 𝗺𝗮𝗱𝗲 𝗯𝘆 jisoolia

Historia dwóch przyjaciół - Sary i Janna, którzy poznali się w podstawówce. Jak potoczą się ich losy? ‼️W rozdziałach będą pojawiać się fragmenty chatu głównych bohaterów‼️

- Ja... Ja jestem zepsuta. Nie zasługujesz na mnie - wyłkałam. Nie mogłam znieść myśli, że tak dobry człowiek jak on mógł mnie pokochać. To było absurdalne. - Nie jesteś zepsuta - objął moją twarz w swoje ciepłe dłonie. - Jesteś wyniszczona od środka. - Nie. To nie prawda. Tak bardzo siebie nienawidzę, a przez to nie potrafię nawet pojąć, że ktoś w ogóle może mnie polubić - schowałam twarz w swoich dłoniach, jednocześnie przerywając nasz kontakt wzrokowy. - Pomogę ci. Musisz mi zaufać - odrzekł już nieco skruszonym głosem. Blondyn musnął mój podbródek, przez co spowodował, że nasze tęczówki znowu się spotkały. - Obiecaj, proszę. Obiecaj, że o mnie nie zapomnisz. Nawet na godzinę. Proszę... - wyszeptałam błagalnie, czując jak w moim przełyku formuje się, uniemożliwiająca oddychanie, gula. - Obiecuje - przysiągł. - A gdybym się poddała? Czy został byś przy mnie? Czy kochał byś mnie mimo wszystko? - zadawałam kolejne pytania. Czułam jak do moich, całkowicie wypranych z emocji oczów, napływają gorzkie łzy. Na moje pytania odpowiedziała jedynie powodująca jeszcze większy ból w moim całym ciele cisza, która rozprzestrzeniała się jak zaraza, powoli zabijająca we mnie wszystko. Teraz już wiedziałam, że chłopak nie był co do tego pewien...

Uczucia... są piękne. Pełne wyjątkowości. Dają nam poczucie stabilność i świadomość, że jesteśmy dla kogoś ważni, bądź wyjątkowi. Tworzą one długie więzy. Silne i mocne więzy, które może przeciąć jedynie coś mocnego. Coś, co jest w stanie zniszczyć człowieka, zabijając go od środka. Tym czymś, będą także i uczucia. Silne uczucia do osoby, która musi odejść w niepamięć, bolą najbardziej. Rozdzierają Cię od środka, a po ich wyjątkowości nie pozostaje nic, prócz pustki. Nie są już w tedy piękne, lecz zepsute, bo ściągają Cię na samo dno, a potem po prostu przygniatają. Więc przestajesz czuć. A twoje marne ciało obezwładnia pustka. Dobijająca i przytłaczająca pustka, która daje Ci do zrozumienia, jak bardzo zepsuta jesteś. Uczucia do niewłaściwej osoby, w nieodpowiednim czasie - bolą. Jak nóż, którym ktoś wierci Ci dziurę w sercu. Uczucia są piękne, jednak w innych przypadkach są i zepsute. W moim było różnie, bo choć dzięki nim czułam się szczęśliwa, kryły one także za sobą ogromny ból, który w najgorszych momentach dobijał mnie, niczym spadające na moje barki ogromne cegły. Bo przecież miałam umrzeć, a pozwoliłam na to, by niewinna osoba, przywiązała się do mnie. Tak nie miało być. Miałam zniknąć, nie zostawiając po sobie osób, które będą cierpieć przez brak mojej obecności. Które nie będą wylewały morza łez, przez to, że mnie już nie będzie. Ale gwiazdy zdecydowały inaczej, sprawiając, że w moim nudnym życiu, odnalazłam swoją gwiazdkę. Gwiazdkę, która sprawia, że chciałam żyć i zostać przy jej boku. Ale nie mogłam...

Ból trafia nas wtedy kiedy widzimy że osoba która jest dla nas ważna odchodzi zostawiając po sobie tylko bolesne wspomnienia. Los zesłał mi mojego anioła stróża, który stał się częścią mnie. Miłość potrafi być bolesna, ale nikt nie powiedział że ratowanie przed upadkiem będzie bardziej boleć. Byliśmy od siebie uzależnieni nie wiedząc o tym każde z nas cierpiało inaczej.

Kontynuacja opowieści Eren Ból potrafi zniszczyć człowieka, aby bał co się może stać na drugi dzień. Starał się mnie chronić przed całym światem, i być moim aniołem stróżem. Jak długo dam radę to wszystko jeszcze wytrzymać jeżeli nie mam już sił. On jako jedyny nie widział we mnie żadnych wad Jeszcze niedawno byliśmy dziećmi którzy chwytali każde ulotne chwile, dlaczego musieliśmy się stać tak szybko dorośli? Jeżeli będzie trzeba za szczęście zapłacić zrobię wszystko abyś był obok mnie. Chciałbym znów mieć 5 lat o myśleć że świat nie ma wad.