Cóż, spróbuję moich sił w opowiadaniu o Jedenastu ^v^

Mateusz był do tąd normalnym chłopakiem który prowadził nudne życie z kropla nagrywania na YouTube. Lecz coś się z nim stało... Opowieść jest dziełem wyobraźni więc nie możecie brać wszystkiego na poważnie. Fakty i inne duperele są wymyślane !!!! Opowieść jest fikcją i nie ma na celu nikogo ani obrazić ani skrzywdzić. Proszę o wyrozumiałość. Jestem tylko człowiekiem a nie zasraną Wikipedią!

Mateusz Gajewski, zwany Elevenem, wciągnął się niesamowicie w "Kroniki". Fangame przyprawia go o śmiech, ale także rozterki, czasem smutek. Zbliża się moment, w którym gra dobiega końca. Eleven nie daje rady zabić swojego sobowtóra, który zostaje skazany na powolne cierpienie i śmierć w samotności. Ale nie ma się czym przejmować. Chwila dramatyzmu i już jest w porządku. Życie toczy się dalej. To, co na ekranie, to tylko gra. Prawda? A jeśli nie? Czy w prawdziwym świecie wszystko też będzie takie łatwe? Bez wyrzutów? Zostanie trochę smutku. Przecież wszystko kiedyś się kończy... Przejście gry zajęło mi 14 godzin, stąd 14 dni. Jeden rozdział = jeden dzień. Zapraszam. Istnieje druga część opowieści, zatytułowana "Po drugiej stronie ekranu |Eleven x Dark Eleven|"

Mateusz Eleven Gajewski chciał znów zobaczyć swojego klona, który pomieszkiwał w jego wymiarze przez dwa tygodnie. Ciężko było mu się pogodzić z jego zniknięciem. Dostał szansę, aby móc znów z nim przebywać, którą wykorzystał zupełnie nieświadomie. Trafił do Kronik i idzie z Darkiem ramię w ramię w poszukiwaniu przygód. Jednak jest kilka rzeczy, o których musi pamiętać, zwłaszcza, że fabuła ma pozostać zachowana. Czy reset to zawsze dobre rozwiązanie? Dark kryje sekret, a gdy Eleven go pozna, stanie przed trudnym wyborem. Wyborem, który na zawsze zmieni jego życie... ~~~ Tak, oczy was nie mylą. Oto jest druga część "14 dni rozgrywki". Miało jej nie być, zarzekałam się kilkakrotnie, że jej nie napiszę, obiecałam sobie, że tego nie zrobię, żeby nic nie spieprzyć, ale nie mogłam się powstrzymać no i jest. Mam nadzieję, że poziom nie spadnie i historia spotka się z tak pozytywnym odzewem jak poprzednia część. Jeśli ktoś jej nie czytał, oczywiście zapraszam, ale nie jest to wymagane. Koniec gadania. Enjoy!

Eleven dostaje telefon od Wezy, który organizuje małe spotkanie z kilkoma innymi chłopakami. Rozpoczyna się gra, kto da się zabić, zjada cytrynkę. Kto mógł przewidzieć, że wyzwanie będzie toczyło się o większą wagę, niż tylko skwaszone miny? Oni najwyraźniej nie... Youtuberzy kontra fnaf, czyli festiwal jumpscare'ów organizowany w komnacie ogólnego wpierdolu. Uwaga, krwawe scenki (lubię uśmiercać bohaterów *złowieszczy śmiech*)

Emm... EMMM.... Nie wiem, tu coś będzie. Kiedyś. xD

Eleven obudził się jak zwykle późno. Wydawało mu się, że wszystko jest jak należy, ale przecież każdy czasem popełnia błędy. W przypadku Elka zorientowanie się, że coś jest bardzo nie tak, trwało jakieś pół minuty. Jednorazowy błąd? O nie... kiedy coś się psuje, to po całości. Mateuszowy mózg nie znajduje przyczyn, nie przekazuje sygnałów, blondyn musi radzić sobie sam z każdym problemem. A będzie ich niemało. Co by było, gdyby rzeczywistość miała potencjał do bycia kopiowaną? Mogę wam powiedzieć. Byłoby zamieszanie. I to nie całkiem przewidywalne, zwłaszcza, że mogą wkradać się błędy. *Ostrzegam przed shipami (nie zawsze całkiem porządnymi) i wymyślaniem niekoniecznie możliwych wątków, mogących przyprawić o ból życia*