Azad Karan, yüreğinin tam ortasına kor gibi düşen Nida'nın aşkıyla yanıp tutuşmaya başlamıştır. Ateşi bir türlü dinmiyordur çünkü Nida onun yanından bile geçmek istemeyen, köydeki diğer insanlar gibi ondan korkan bir kızdır. Aşkının karşılığını alamayan Azad, bu yolda her şeyi göze almıştır. İyi ya da kötü, incinerek veya inciterek Nida'yı kazanmaya karar verir. Gözü ondan başkasını görmüyordur, Nida'nın aşkı onu olduğundan daha acımasız birine dönüştürür. "Seni çok seviyorum, sen de beni seveceksin."

"O orosbu kardeşin benim namusuma el uzattı! Bacımı aldı, kaçırdı! Şimdi sıra sende!" "Ne diyorsun sen? Benim ne suçum var! Lütfen bırak!" diye yalvardı Dicle. Tam o sırada Dicle'nin babası araya girdi, sesi titriyordu: "Bırak kızı, Mervan. Ne yapıyorsun sen, delirdin mi?" Annesi de ardından geldi, diz çökerek kızını kurtarmaya çalıştı. Ama Mervan öfkesinden geri adım atmıyordu. Gözleri kinle kıvıl kıvıldı, sesi buz gibiydi: "Artık bu kız benimdir! Oğlunuz benim bacımı kirletti. Bizde namus böyle korunur. Şimdi kızınızı alırım, evime götürürüm. Adı da berdel olur!" "Olmaz! Bu zorla! Olmaz!" diye ağladı Dicle. Ama ne annesi, ne babası, ne de çığlıklar... Hiçbiri Mervan'ı durduramadı. Dicle'yi sürükleyerek konağın dışına çıkardı. Kızın terlikleri düşmüştü. Ayakları toprağa batıyordu. Bacağına taşlar saplanıyor, canı yanıyordu. Ama acısından çok içindeki korkuyla titriyordu. Her adımda daha da yok oluyordu sanki... Mervan onu iterek arabasının arka koltuğuna attı. Kapıyı yüzüne çarptı. Dicle ağlıyordu, dudakları titriyordu. "N'olur... götürme beni... Ne olur..." Ama Mervan suskundu. Direksiyona geçti, motoru çalıştırdı. Ve gecenin içinde kayboldular. Arkada kalan tek şey... Dicle'nin düştüğü küçük ayakkabısıydı. Sessizce toprağın üstünde yatıyordu. Tıpkı onun çocukluğu gibi... Ardında, bir daha asla dönmeyecek bir masumiyet gibi.

"Anne ben okula gidiyorum" "Okuldan gelince sana çok güzel bir haberimiz var" dedi babam. Babam iki elinide birbirine sürttüğüne göre çok kötü bir haberin olacağını düşünüyordum. Ama babamın tabiriyle iyi bir haberse benim cehennemi yaşacağıma işaretti. "Tamam" dedim evden çıktım. Yüzüm düşmüştü babam öyle bir şey dediği zaman ya ben yanıyordum yada abim. Abim yanmamıştı bu hikayede Korkmaz Ailesinin kızıyla evlenmişti. Bir erkeğe göre istemediği biriyle evlenmek cennetti. Çünkü o kızı ne kadar sevmese bile bir başkasıyla birlikte olunca erkeklerde belirgin olan bir şey yoktu. Ama iş kadınlara gelince ya hamile kalırdın yada o cehennemde yanardın.

"bak ben seni istemiyorum nolursun vazgeç benden"dedi ağlamaktan gözleri şişmiş olan kız. "ben kaç senedir bu anı bekliyorum masalım nolursun beni sevmeye çalış benden sana zarar gelmez güzelim insan hiç sevdiğine kıyarmı?"dedi kızın gözlerine yalvarır gibi bakan adam. Masal ve Karan aşkını okumaya varmısınız?

Gazeldi o Gazel... bir bayram günü şeytan çalmıştı kapısını . bir bayram günü şeytan aldı ruhunu bir bayram günü masumiyettini çaldı şeytan . bir bayram günü verdi tanrı ona bir armağan. Gazeldi o Gazel .... not! ; gerçek yaşanmış bir olaydır , şiddet , uygunsuz içerik, küfür unsurlarını bulundurur . okurken yanınıza mendil de alın göz yaşlarınızı silmek için.

Bir berdel hikayesi..Nefretleri aşka dönüşen iki gencin inişli çıkışlı hayatı. •FİNAL•

GERÇEK BİR HAYAT HİKÂYESİNDEN UYARLANMIŞTIR. "Kefenime sarılı umutlarım vardı benim..." Kusurlu topraklara hapsolmak var bir de. Öte tarafta dönüşü olmayan bir bilet kesmek var aydınlığa. Ben seçimimi yaptım, kaçtım... Ve kum saati geri sayıma başladı. Ruhsuz mezarım ruhunu aramaya koyuldu, düştü ölüm peşime. Direndim direnmesine de kırılmış kum saati her tarafa saçtı parçalarını, yer gök çığlıklarımla dolup taştı. Kanım toprağa karıştı, çığlığım yeri göğü yırttı son defa. Ve yere saçılan tüm kumlar cansız bedenimden özür diledi. Kusurlu topraklara hapsolan kusursuz kalplerin hikâyesi... 15.09.2015

Kaderleri bir yolda kesişen dört genç kiz... Bir adam sevdi.. Canini verecek ömrünü ona adayacak kadar amcasının oğlu olması dışında yürek yangınıydı lakin kaderi bahtsiz , hayatı zorlu bir yoldu ki, sevdiği adam düğün günü onu hiçbir açiklama yapmadan terk etti... Yarali gelin Leyla MİROĞLU.. Üvey baba zülmünden kaçarken hic bilmediği bir memleket de sevdaya tutuldu. Sevdasınin en büyük sınavı olacağini bilemezdi ki... Bahtsiz güzel Zeynep BABADAĞ... Yetimhanelerde büyümüs aile sicakliği nedir hic bilmemiş, Anne Baba sevgisi hic görmemis yillarini hep bu özlem ile geçirmis yüreği de yetim olan bir güzel. Arkadaşlari tek ailesi olmuş.. Zeytin gözlü Senem KARACA.. Okumak için Ağa babasına baş kaldiran, kaderimi bir erkeğin eline asla teslim etmiycem diyen aşiret kizi... Yaren MİROĞLU...

18 yaşından büyükler için uygun dur şiddet ve korku içerebilir. Kan, bazılarına sadece bir kelimedir. Ama onlar için anne ve babaların dan Kalan bir miras . bir hırsın inadın ve uğruna canlar verilmiş bir aşkın çocukları. Anne ve babaları sevmenin bedelini kan'la Can'la ödeyen imkansız bir aşkın sahipleriydi ve en büyük imkansızlığı yaşadılar Rojdan Azadi ve Bertan Hilvani . şimdi ise o imkansız aşkın çocukları kan'la yazılmış kaderin geçmişin Çocuklarının hikayesinin zamanı Yetim doğdular yetim büyüdüler. Yalnız kaldılar. Ama hiçbir zaman birbirlerinden ayrılmadılar ama bir gün kadar onlar için de ayrılık yazdı ve o gün onların da hikayesi yazılmaya başladı . Bu kanla yazılmış bir geçmişin aşkın hikayesi ve o aşktan geriye kalan çocukların hikayesi Aile ihanet aşk ve intikam arasında sıkışmış iki kardeş kalbin Hikayesi. Çünkü bazı hikâyeler kalemle değil, kanla yazılır