Başrolünün bir adı olmayan bu hikâye, anonim tekleyen kalplere, adı konulamadan bitenlere ve O'na hediyemdir.

Bir tren yolculuğu kaç durak sürer? Yada bir kalbe dokunmak için kaç dakika gerekir? Tek bir gecenin sabahına kadar benimdin. Sonra gittin. Tek gece insanın tüm hayatını değiştirirmiş. Bunu öğrettin. Umarım ben seni bulana kadar kalbine sarkıtlar örmezsin yada içeri başkasını almazsın. Çaldığımda kapını, beni içeri alman dileğiyle.. Naruse.

Bizim hikâyemizde isimler yok; sadece o ve ben varız. O, dünyadaki bütün kitapları okumak istiyordu. Ben ise sadece onu istiyordum... (Obur Okumalar kategorisinde bir Watty ödülü: Kancalarını takıp çıkarmayan o hikayeleri biliyorsun değil mi? Cümlenin ortasında uykuya dalsan bile okumayı bırakamadığın o hikayeleri? Bu ödül en çok bağımlılık yapan Watty yarışmacısına gidiyor.) Ekler: BÜH 1.1 (özel) bölümler. Diğer çalışmalarım için profilimi incelemeyi unutmayın.