Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

İlk başlarda onun böyle birisi olduğunu anlamamıştım.Benim gibi olan birini bulmak ve böyle mutlu olmak aklımı karıştırmıştı.Kendime kızgın ve kırgın olmanın yanında deli gibi âşıktım.Saplantılı gibiydim adeta.Bana ne kötülük yaparsa yapsın Aras denen heriften vazgeçemiyordum.O da farkındaydı bunun.Beni ve aşkımı çok güzel kullanıyordu.

Bir kız var, içine kapanık kız. Belli bir alanı var kendince güvenli olan. Bu güvenli alanın dışına çıkmayan bir kız. Bu kız arkadaşı telefonlarına cevap vermeyince, arkadaşının ağabeyinin telefon numarasını alır. Ona verilen numaranın yanlış numara olduğunu bilmeden yazar o numaraya. Sonrasında büyük bir kırgınlık. Peki, kimdi yazdığı adam? Daha önemlisi hayatına nasıl dahil olacaktı? Kalbini ilk konuşmada paramparça eden adam, onun hayatına nasıl iyi gelebilirdi?

Yeni yöneticisinin gelmesiyle birlikte Can'ın iş hayatı oldukça zorlu geçecek.

Seni umursamayan birisine yavaş yavaş aşık olmak mı aşık olduğun kişinin seni kardeşi olarak görmesi mi daha kötüydü? Ve evet her ikisiydi bu yaşadığım.. (Texting- Düz yazı) (Küfür, argo, cinsellik vb. içerir.) İlk beş bölüm filan okuyun öyle giderseniz gidin ilk bölümden gidince kendimi acıların çocuğu gibi hissediyorum