Yıllarca annem tarafından kandırıldıktan sonra babam ve abilerimin olduğunu öğrenirsem ne mi olur zil takıp oynarım heralde

​"Telsiz kapandı doktor. Şafak bitti, sözümü tutamadım..." ​Omuzlarında bir vatanın yükü, kalbinde ise yetimhane köşelerinde bıraktığı çocukluk aşkı... Albay İdil Akçan, cephede ölümün üzerine yürürken sarsılmayan iradesiyle düşmanın kabusuydu. Ancak yıllar sonra namluların gölgesinde o tanıdık gözlerle yeniden karşılaştığında, çelikten zırhı ilk kez çatladı. ​Biri hayat almak pahasına vatanı koruyan bir asker, diğeri onun kanayan ruhunu iyileştirmeye yeminli bir cerrah.

Bir insanı annesi bile sevmez miydi? Annesi bile mi elinden tutmazdı? Evet annesi bile sevmez, annesini bile elini tutmazdı... Açelya ne annesi ne babası sandığı adam tarafından sevilmezken öz babası ortaya çıkar. Ölüm için 18 yaşına girmeyi bekleyen Açelya... Babası için yaşama tutunur muydu? "Yanlızlığın bedeli benim açımdan delirmekti..."

Hikayem de mantık hataları olabilir(kesin vardır yaparım öyle şeyler) , yazım yanlışları da olabilir. Eğlenmek için yazıyorum. "Sen hala toparlanmaya başlamadın mı? Hep istediğin şey oluyor ya işte. Bizden ayrılmak istiyordun. Keşke benim ailem siz olmasaydınız diyordun. Dileğin gerçekleşti işte. Kalk ve hızlıca toparlan. Bu sefer gerçekten hızlıca!"

Ulduzlara baxmadan yaşaya bilməyən birisi qaranlığa qərq ola bilər mi? Gecənin mavisi ən dəyərlisiykən kim dəyərlisindən uzaq qala bilər ki?

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

❗️Kitap ağır cinsellik ve vahşet içerir❗️ ... "Söz verebilir misin, Liya?" "Sana söz veriyorum, seni sevmekten asla vazgeçmeyeceğim. Senden vazgeçtiğim gün, kendimden vazgeçtiğim gün olur ve o gün canımın bir değeri kalmaz çünkü ben seninle hayat buldum." Hayat bulduğum adam, intikam hırsı için hayat verdiği kadının hayatını acımasızca kopardı içinden ve onu ölüme terk etti. Fakat kadın hayatının katiline her şeye rağmen aşıktı. Hayır, sevdalıydı. Özür diliyorum hayatım ama ben katilini çok seviyorum... Bu sevginin cezası, hapsolduğum mahkumiyetin acımasız sevdasıydı. Hiç bitmeyecek olan bir cezaydı çünkü ben Alihan Karalı'dan vazgeçtiğim gün, kendimden de vazgeçecektim. ... İçerik: Dram | Romantizm | Vahşet

0535***: Kaldır o güzel kıçını ders çalış. 0535***: Sınavın var, kaldım diye ağlama sonra Siz: Sen kimsin? Siz: Hem nereden biliyorsun sen? Kim söyledi 0535***: Sınavın olduğunu mu? 0535***: Herkesin finalleri başladığı için, sınavın olduğunu tahmin etmek zor değil. Siz: Hayır onu demiyorum 0535***: Neyi diyorsun? Siz: Kıçımın güzel olduğunu. Reddettiğim çoçuğun staja gittiğim hastanede dokor olacağını ve bana hayatı zindan edeceğini nereden bilebilirdim ki?

Evren beni bu cümleyi kuracak kadar çaresiz bırakmıştı; Hayatta kalmak için herkesi geride bırakmaya hazırım...

Diyabet hastası bir kızın gerçek ailesi...