Hep öfkeli ve savunmasını asla bırakmayan bir adamın koynuna düştü. Sevginin ne olduğunu bilmeyen bir kız çocuğuydu, onunla öğrendi. Gözlerine bakarken titredi, kendini unuttu ve en acısı kendinden vaz geçti. Yürüdüğü yolda çiğnediği toprak değil küçük Alaca'ydı ve onu çoktan öldürmüştü. Harap ona titreyerek bakan küçük kızı kendine saklamayı seçti. Harap Uras değişiyordu, değişmişti. Altın saçlı bir kız uğruna... | "Hayalin bile güzel." Dudaklarımı aralık kalın dudaklara düşünmeden bastırdım, ellerim yanaklarına tutunurken ne yaptığımı ben bile bilmiyordum. Hayalini mi öpüyordum, rüyada mıydım? Arabaya yaslanan bedenimin üstüne çullandı, elleri belimi sıkıca sararken yanaklarındaki ellerim saçlarına kaydı. Onun altında kaybolan bedenim dudaklarının darbeleriyle daha çok eridi. "Kimse tenine dokunmaz." Dudaklarını dudaklarımdan çekmezken bir elini belimden ayırıp beni tamamiyle arabaya yasladı. Elleri bu sefer ellerimi bulurken sıkıca tuttu. Ellerimizi kenetledi, öpüşleri sertleşmişti. "Parmak aralarının kuytusuda benim, tırnak uçlarında." "Senin." Diye fısıldadım, dudaklarımız birbirinin üstünden çekilmiyordu. Soluklanırken konuşuyorduk. "Yüreğimde senin."

İris Acar, şehrin unutulmuş bir köşesinde bulunan küçük restoranını ayakta tutmaya çalışan genç bir kadındır. Mafyayla, silahlarla ve suç dünyasıyla hiçbir ilgisi yoktur. Ta ki bir gece yanlış kişi sanılarak kaçırılana kadar. Karahan Kara'nın adamları büyük bir hata yapmıştır. Hedefleri başka bir kadındır ancak iş işten geçmiş, İris kendini şehrin en tehlikeli mafya liderinin karşısında bulmuştur.

Bir sabah büyük bir heyecanla kilometrelerce yolu aşarak arkeoloji kazısına gittim. Meğerse o heyecanım, beni oraya çeken ruhum yüzündenmiş. Orada hiç bilmediğim o evrene açılan bir kapının aralanacağını bilseydim, yine de gider miydim? Eğer o kapının beni kaçırıldığım hayatıma götüreceğini, orada ailemi, ırkımı ve aynı doğanımı bulacağımı bilseydim, yine de gider miydim? Günlerce bunu düşündüm ama artık geri dönüş yoktu. Dünya ardımda kalmıştı. Burada yaşayacak, buraya ayak uyduracaktım çünkü ait olduğum yer burasıydı. Aslında büyük bir sorunum vardı. Buranın Yöneticileri, doğduğum anda beni öldürmek istemişti. Ve hâlâ istiyorlardı. Aynı doğanımla yan yana olduğumda daha da güçlenen büyüm, onların varlığını tehdit ediyordu.

*Yetişkin okurlar içindir.* Şimal, ailesiyle katıldığı sıradan bir davetin hayatını tamamen değiştireceğini bilmiyordu. Gecenin ortasında patlayan silah sesleriyle davet bir anda kana bulandığında, yerde kanlar içinde yatan adama yardım etmek için harekete geçti. Çünkü o bir doktordu ve hayat kurtarmak için yemin etmişti. Ancak Şimal o gece yalnızca bir adamı kurtarmadı. Aynı zamanda tehlikeli bir örgütün liderinin dikkatini üzerine çekti. Bir hayatı kurtarmak isterken, kendi hayatını geri dönüşü olmayan bir karanlığın içine sürükledi. Bazen doğru olanı yapmak, insanın hayatındaki en büyük hataya dönüşebilir.

Yeri göğü inleten kükreyiş bütün vücudumun korkuyla titremesine neden olmuştu. Ellerimle kulaklarımı kapatıp gözlerimi yumdum sımsıkı. Dudaklarımın arasından kaçan hıçkırığın ardından aniden kıyamet sona erdi. Şimdiyse duyduğum tek şey kendi nefes alışverişlerim ve kalp atışlarımın sesiydi. Yavaşça gözlerimi araladım ve karşımda ki harabe ormana baktım. Gitmişti.. Az önce bizzat kendi gözlerimle gördüğüm devasa varlık burayı cehenneme çevirmişti bütün öfkesiyle. Mantığım reddetse de beynim çalışmayı kesmiş olsa da 21.yüzyılda devasa boyutta bir Ejderhaydı bu! Yaprak gibi sallanan bedenimi kontrol altında tutmaya çalışıp ayağı kalkmayı denedim. Korkuyordum, hemde ölümüne korkuyordum! Tam arkamı dönüp iki adım atmıştım ki işittiğim inilti ile yerime çakıldım. Yeniden başımı çevirip devrilmiş ağaç yığınlarının oraya baktım dikkatle. Çok geçmeden fark ettiğim şey hayrete düşmeme sebep oldu. Yerde çırılçıplak yatan bir adam vardı. Yoksa o adam.. Az önce ki yaratık mıydı!? Bin yıllık derin uykusundan uyanan safkan Ejderin uyanışını görmeye hazır mısınız? Sınırları zorlayan bu fantastik kurgudan kopamayacaksınız. O ilk adımı atıp sayfayı çevirdiğiniz anda bu büyülü dünyada kaybolacaksınız. Öyleyse başlayalım mı?

Bir tarafta annesi tarafından terk edilen küçük Yağız. Diğer tarafta onu hiç tanımadığı halde her gece rüyalarında emziren Çiğdem Kader, yolları hiç kesişmemiş üç insanı aynı isim etrafında buluştururken, bazı bağların kanla değil, kalple kurulduğunu gösterecekti BAZEN KADER ÖNCE RÜYALARDA GELİR

Kıyafet odasından çıkıp tekrardan yatak odasına geçtiğimde koltuğun baş ucunda elinde sulahi ile duran ve koltuğu süzen agaha kaşlarımı çatarak baktım,bir kaç adım atıp yaklaştığımda koltuğun boydan boya ıslendığını fark ettim. "Agah naptın" "Vallahi sulahi elimden kaydı karıcığım" diyerek yirmi dört dış sırıtan Agaha baktım abartılı bir şekilde dişlerini göstererek gülümsüyordu. "Ya of" elim ile koltuğa dokunduğumda değil yatacak oturacak kuru bir tarafı bile olmadığını ile bir kez daha yüzleştim "Kocaman adamsın nasıl becerdin bunu" "Dedim ya karıcığım sulahi kaydı elimden" diyerek elindeki boş sülahiyi masanın üstüne bıraktı "Neyse bundada vardır bir hayır,bu gecelik benim ile uyuya bilirsin karıcığım" Bu kurgu acemi bir dil ile yazılmış yer yer yazım yanlışı olan bir kurgudur... *yaş farkı vardır. *kadına şiddet aşağlama,kuma yoktur. *Ağır cinsellik içerir+18 (Mᴇʏᴜꜱ; ᴍᴜᴛꜱᴜᴢʟᴜɢ̆ᴀ ᴅᴜ̈ꜱ̧ᴍᴜ̈ꜱ̧,ᴋᴀʀᴀᴍꜱᴀʀ,ᴜ̈ᴢɢᴜ̈ɴ) Kötü yorum yapmayın,beğenmediğiniz noktada bırakın okumak zorunda değilsiniz... 🌷🍀🌺🍁🌿💫🌼 Kitap kapağı olay ve kitap ismi şahsıma aittir...

Yıllarca ilmek ilmek işlemiş kendini bana. Balkona çıktığında söylediği türkülerin içime işlemesinin nedeni bana söylemesiymiş bilseydim bekletir miydim yıllarca onu kapımda... ''Derin yıllarımın sabrını imtihanım etme.'' dedi bana. Dönmüştü yüzüm avuçlarının içindeydi aşkını tam olarak şuan da itiraf ediyordu, aklım durmuş, kelimeleri toparlamayacak halde yüzüne bakıyordum. Zira şu an sesim bile çıkmazdı konuşmaya çalışsam da ben bu kadar mı kördüm, ben bu kadar mı yok saymıştım içimdeki hisleri... ''Yıllardır bu anı bekledim, bak bana 30 yaşındayım sen bu yüreğe düştüğünde 7 yaşındaydım. Derin ben yedi yaşında ne isem yetmişimde de o olacağım belli. Gel tut elimi yaşayalım sevgimizi göğsümüzü gere gere şükür sebebimken, imtihanım olmana izin vermem! Bana gelmeden benden gitmene izin vermem!'' Alnını alnıma yaslamış, benimle değil de kendi kendine konuşuyor gibiydi. Bana bunları söylemek için o kadar uzun zaman beklemek zorunda kalmıştı ki şimdi söylemezse ölecek gibi hissediyordu. Her kelimesi yemin gibiydi her kelimesini içime nakış gibi işliyordu. Hiçbir zaman abi kardeş gibi olamamıştık doğru ama duyduklarım karşısında da titreyen ellerimi saklamıyordum oda fark etmiş olacak ki alnıma yaslı duran alnını çekti. Kocaman ellerini yüzümden ellerime indirip kocaman avucunun içine aldı, ellerimi avuç içlerimi dudaklarına götürdü içim titredi karşımda gözbebekleri titredi. Dudaklarını yasladı öpmedi öpemedi... Yasladı bekledi nefeslendi bekledi soluklarını verdi bekledi soluk aldı bekledi... "Tüm hakları saklıdır. © [2026] [Kevser Emek].

"Onun cübbesi adaleti değil, mermer kadar soğuk bir intikamı temsil ediyordu. Kalbi ise, nefret etmeye yemin ettiği adamın tek sığınağıydı." 🪷 On sekiz yıl önce, küçük bir kızın dünyası "Canın mıyım?" fısıltısıyla yıkıldı. Ailesinin kanı Bozkurtların ellerine bulaştığında, Asu Korkmaz için çocukluk bitti; geriye sadece iki şey kaldı: Kucağındaki yetim kardeşi ve damarlarındaki dinmeyen intikam yemini. Bugün Asu, İstanbul'un tanınan, hukuku bir neşter gibi kullanan Baro başkan yardımcısıydı ama o, adaleti dağıtmak için,on sekiz yıl önce yarım kalan o infazı tamamlamak için döndü. Hedefinde ise tek bir isim var: Bozkurtlar. Yekta, Bozkurt imparatorluğunun veliahdı; bir soy adın yükünü üzerinde yıllarca taşımış bir adam. Asu, bir kurt inine girer gibi Yekta'nın dünyasına sızıyor. Stratejisi kusursuz: Müvekkili olan Yekta'yı önce mahkemelerde kurtaracak, sonra kendi kurduğu şahsi mahkemesinde mahkûm edecek. Lakin tüm planı Yekta Bozkurt'tan çıkan bir cümleyle yerle bir olur: "Amacını biliyorum Gök gözlü kız. Evlen benimle ve kalyi içten feth et!" Sırlar... Sırlar... Bu hikayede solunan tek bir nefes bile plana dahildi. Yani öyleydi... (Not: bu hikaye Wattpad beta da yayınlanan Gök gözlü kız kitabının yenilenmiş halidir yazarı bizzat benim Wattpad betaya girişler kapanınca buraya sıfırdan başlandı. Buradan okunması tavsiye edilir,hoşgeldiniz)

Büyücü Aetius, sisin dağıldığı noktaya bakarak yavaşça ayağa kalktı. Bastonunu kumun üzerine dayadı; bastonun ucunun değdiği yerde su hafifçe kabardı. "İlk taşıyıcı Vesry'den beri," dedi, sesi dalgalar kadar ağırdı, "Vaeloria her zaman bir dengeye ihtiyaç duydu. Taçları bir arada tutacak bir merkez, bir irade." Bana döndü. "Ve o irade sendin, Alfa." Bir an için nefes almayı unuttum. Ben yapamazdım, yani bu, bu saçmalıktı. Ben binlerce yıl öncesine nasıl denge getirebilirdim ki? Ama biliyordum; bu yaradılışın varlığı her zaman Otros ejderhası ve Alfa'nın ruhunun varlığıyla denge kurmuştu -tanrı diyarı terk ettiğinden beri- "Hayır," dedim. Bu bir inkâr değildi. Bu, korkuydu. "Ben kaçtım," dedim. "Kaçtım çünkü yapamadım. Kaçtım çünkü-" "Çünkü yapabildin," diye böldü Aetius. "Sorun buydu." Sözleri bıçak gibi keskin ama sakindi. Yargılamıyordu. Daha kötüsü... anlıyordu. Yaşamak ve bilmek yetmiyordu her zaman; anladığımı sanıyordum, ne yaptığımı bildiğimi. Korku zihnime bir sis gibi çöküp sadece kurtuluşu fısıldarken ve bu beni bir kaçışa sürüklerken sadece yarınları feda ettiğimi sanıyordum ama şu an anlıyorum ki dünler de bu dengeye dahildi. Hiçbir şey yapmıyorken bile bir şeyleri dengede tutuyordum. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Tanrı evreni terk ettiğinde, geride yalnızca taçlar kaldı. Ve taçlar... sahipsiz kaldığında kana bulanır. Vaeloria'da savaş bir sonuç değil, bir dengedir. Kaos evreni yıkmak yerine ayakta tutar; çünkü müdahale edilirse her şey daha kötü olacaktır. Bir tanrının ardında bıraktığı evrende adalet bir umut, inanç bir silah, gerçek ise en tehlikeli büyüdür. Veskar, ihanetin kutsallaştığı, kaderin çarpıtıldığı ve tanrıların bile susmak zorunda kaldığı bir dünyanın hikâyesi. Bu bir kurtuluş değil, hesaplaşma hikâyesi.