Yıllarca ilmek ilmek işlemiş kendini bana. Balkona çıktığında söylediği türkülerin içime işlemesinin nedeni bana söylemesiymiş bilseydim bekletir miydim yıllarca onu kapımda... ''Derin yıllarımın sabrını imtihanım etme.'' dedi bana. Dönmüştü yüzüm avuçlarının içindeydi aşkını tam olarak şuan da itiraf ediyordu, aklım durmuş, kelimeleri toparlamayacak halde yüzüne bakıyordum. Zira şu an sesim bile çıkmazdı konuşmaya çalışsam da ben bu kadar mı kördüm, ben bu kadar mı yok saymıştım içimdeki hisleri... ''Yıllardır bu anı bekledim, bak bana 30 yaşındayım sen bu yüreğe düştüğünde 7 yaşındaydım. Derin ben yedi yaşında ne isem yetmişimde de o olacağım belli. Gel tut elimi yaşayalım sevgimizi göğsümüzü gere gere şükür sebebimken, imtihanım olmana izin vermem! Bana gelmeden benden gitmene izin vermem!'' Alnını alnıma yaslamış, benimle değil de kendi kendine konuşuyor gibiydi. Bana bunları söylemek için o kadar uzun zaman beklemek zorunda kalmıştı ki şimdi söylemezse ölecek gibi hissediyordu. Her kelimesi yemin gibiydi her kelimesini içime nakış gibi işliyordu. Hiçbir zaman abi kardeş gibi olamamıştık doğru ama duyduklarım karşısında da titreyen ellerimi saklamıyordum oda fark etmiş olacak ki alnıma yaslı duran alnını çekti. Kocaman ellerini yüzümden ellerime indirip kocaman avucunun içine aldı, ellerimi avuç içlerimi dudaklarına götürdü içim titredi karşımda gözbebekleri titredi. Dudaklarını yasladı öpmedi öpemedi... Yasladı bekledi nefeslendi bekledi soluklarını verdi bekledi soluk aldı bekledi... "Tüm hakları saklıdır. © [2026] [Kevser Emek].

"Onun cübbesi adaleti değil, mermer kadar soğuk bir intikamı temsil ediyordu. Kalbi ise, nefret etmeye yemin ettiği adamın tek sığınağıydı." 🪷 On sekiz yıl önce, küçük bir kızın dünyası "Canın mıyım?" fısıltısıyla yıkıldı. Ailesinin kanı Bozkurtların ellerine bulaştığında, Asu Korkmaz için çocukluk bitti; geriye sadece iki şey kaldı: Kucağındaki yetim kardeşi ve damarlarındaki dinmeyen intikam yemini. Bugün Asu, İstanbul'un tanınan, hukuku bir neşter gibi kullanarak en kirli suçları bile temizleyen avukatı. Ama o, adaleti dağıtmak için,on sekiz yıl önce yarım kalan o infazı tamamlamak için döndü. Hedefinde ise tek bir isim var: Bozkurtlar. Yekta, Bozkurt imparatorluğunun veliahdı; babasının günahlarını omuzlarında taşıyan karanlık bir adam. Asu, bir kurt inine girer gibi Yekta'nın dünyasına sızıyor. Stratejisi kusursuz: Müvekkili olan Yekta'yı önce mahkemelerde kurtaracak, sonra kendi kurduğu şahsi mahkemesinde mahkûm edecek. Lakin tüm planı Yekta Bozkurt'tan çıkan bir cümleyle yerle bir olur: "Amacını biliyorum Gök gözlü kız. Evlen benimle ve kalyi içten feth et!" Gelen teklifle tüm plan yok olur. Bozkurtları nasıl bitireceğini düşünen Asu, kendini bir Bozkurt olarak bulmasıyla asıl hikaye başlar. Peki Asu bu hikayede tekmiydi? Bozkurtlar'ın pis kanının arkasında ailesi, diğer yanda "canım" diyebileceği tek düşmanı... Cübbesinin altına sakladığı kanlı minderin sızısı mı galip gelecek, yoksa düşmanına olan sonsuz nefreti mi? Yekt Asu için artık tek bir dava var: Kendi kalbine karşı açtığı bu savaşı kim kazanacak? "Seni bitirmek için gelmiştim Yekta. Ama şimdi, seninle yanmayı göze alıyorum." (Not: bu hikaye Wattpad beta da yayınlanan Gök gözlü kız kitabının yenilenmiş halidir yazarı bizzat benim Wattpad betaya girişler kapanınca buraya sıfırdan başlandı. Buradan okunması tavsiye edilir,hoşgeldiniz)

Büyücü Aetius, sisin dağıldığı noktaya bakarak yavaşça ayağa kalktı. Bastonunu kumun üzerine dayadı; bastonun ucunun değdiği yerde su hafifçe kabardı. "İlk taşıyıcı Vesry'den beri," dedi, sesi dalgalar kadar ağırdı, "Vaeloria her zaman bir dengeye ihtiyaç duydu. Taçları bir arada tutacak bir merkez, bir irade." Bana döndü. "Ve o irade sendin, Alfa." Bir an için nefes almayı unuttum. Ben yapamazdım, yani bu, bu saçmalıktı. Ben binlerce yıl öncesine nasıl denge getirebilirdim ki? Ama biliyordum; bu yaradılışın varlığı her zaman Otros ejderhası ve Alfa'nın ruhunun varlığıyla denge kurmuştu -tanrı diyarı terk ettiğinden beri- "Hayır," dedim. Bu bir inkâr değildi. Bu, korkuydu. "Ben kaçtım," dedim. "Kaçtım çünkü yapamadım. Kaçtım çünkü-" "Çünkü yapabildin," diye böldü Aetius. "Sorun buydu." Sözleri bıçak gibi keskin ama sakindi. Yargılamıyordu. Daha kötüsü... anlıyordu. Yaşamak ve bilmek yetmiyordu her zaman; anladığımı sanıyordum, ne yaptığımı bildiğimi. Korku zihnime bir sis gibi çöküp sadece kurtuluşu fısıldarken ve bu beni bir kaçışa sürüklerken sadece yarınları feda ettiğimi sanıyordum ama şu an anlıyorum ki dünler de bu dengeye dahildi. Hiçbir şey yapmıyorken bile bir şeyleri dengede tutuyordum. ~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~~ Tanrı evreni terk ettiğinde, geride yalnızca taçlar kaldı. Ve taçlar... sahipsiz kaldığında kana bulanır. Vaeloria'da savaş bir sonuç değil, bir dengedir. Kaos evreni yıkmak yerine ayakta tutar; çünkü müdahale edilirse her şey daha kötü olacaktır. Bir tanrının ardında bıraktığı evrende adalet bir umut, inanç bir silah, gerçek ise en tehlikeli büyüdür. Veskar, ihanetin kutsallaştığı, kaderin çarpıtıldığı ve tanrıların bile susmak zorunda kaldığı bir dünyanın hikâyesi. Bu bir kurtuluş değil, hesaplaşma hikâyesi.

Düzenim her şeyimdi, ta ki o fotoğrafa kadar. Hiç tanımadığım bir adamla, hiç yaşamadığım bir aşkın başrolüydüm artık. Kader, tesadüfleri sever derler. Benimkisi bir tesadüf müydü, yoksa kaçamayacağım bir oyun mu?"

Aşk mı? Acı mı? Kan mı? Travmalar ile dolu bir hayat mı? Yıllarını ailesi sandığı ama aslında gerçek ailesinden koparılarak geçiren aşiret kızının sürükleyici hikayesi. Bu kitapta yer yer ağlayacak,yer yer gülecek ve yer yer de adrenalin dolu aksiyon ve maceralara atılacaksınız.

Alin küçük köyünde mutlu bir hayat yaşamaktadır, bir anda evine gelen gerçek ailesiyle ne yapacaktır?

18 yaşında kaçarak evlenen bir kız Lale. Kocasının aldatmasıyla oğluyla ortada kalıyor. Baskıcı bir ailesi olan Lale yaşadıklarıyla ve yaşayacaklarıyla nasıl başa çıkacak.

GERÇEK HAYAT HİKAYESİ Mardin'in tozlu yollarında büyüyen iki kalp... İkisi de iki büyük aşiretin evladı. Biri Eroğlu Aşireti'nin genç ağası Mirza Eroğlu, Diğeri Derman Aşireti'nin tek kızı, gururlu ve yaralı Naren Derman... Ve kader... Onları hem birbirine hem herkese yasak kıldı.Çünkü onlar teyze çocuklarıydı. Aşk, henüz 16'sında düştü gönüllerine. Ne itiraf edebildiler ne unutabildiler. Yıllar geçti...Sözler susarken, gözler bağırdı. Töre ağırdı, ama aşk daha derin. Nalan Derman ve Nergis Eroğlu... İki hanımağa, iki anne. Onlar seziyor. Onlar susuyor. Ama ne kadar daha? Bir bakışın yasak olduğu bu topraklarda, bir ömür birlikte yürümek mümkün mü? Aşiret kurallarının gölgesinde büyüyen bu aşk, ya suskunlukla yok olacak ya da bir isyanla tarih yazacak... Yada Aşk artık unutulucak Arman Kadıoğlu.... Bir sevdanın adı Naren Derman'ı koşulsuz sevicek Töre'ye boyun eğdiren adam.

Yanlız bir adam düşünün. İşkolik, kaba, sert, iri yarı. Öyle ki insanlar onun gözlerine bakmaya korkarken bir anda hayatına giren minicik bir bedenin bu adamı bir kediye dönüştüreceğini kim bilebirdi ki? ○○○○○○○○○○○○○○○ Kucağındaki minik kızına baktı içine dolan sevgiyle. "Babasının güneşi, güzeli. İyiki geldin babam. İyki girdin hayatıma. Mis kokulum.." ○○○○○○○○○○○○○○○

Deniz, babasının yaptığı anlaşma nedeniyle istemediği bir evliliğe sürüklenirken abisinin onu kurtarmak için bulduğu çözüm kaderin yönünü değiştirerek Deniz'i başka bir evliliğin kucağına bırakır. Özgürlük isterken daha da tutsak bir hale gelir. Karşısında yıllarca içinde beslediği aşkın karşılığını alamayan bir adam vardı.Tanıdık ama bir o kadar da yabancı. Berdel ile birleşen bir hayat ve iki yaralı kalp... "𝑌ö𝑛ü𝑚 𝑠𝑒𝑛𝑠𝑖𝑛, 𝑅𝑢𝒉𝑒𝑓𝑧𝑎. 𝐺𝑖𝑡 𝑑𝑒𝑠𝑒𝑛 𝑑𝑒 𝑏𝑒𝑛 𝑠𝑒𝑛𝑑𝑒𝑛 𝑔𝑒𝑟𝑖 𝑑ö𝑛𝑒𝑚𝑒𝑚." *** (Yayın tarihi -20.04.2024- )