"Zambaklar en ıssız yerlerde açar, Ve vardır her vahşi çiçekte gurur... ⚜️🦅 Kapak tasarım; publlisherr ❤️

Bütün dünyanın aradığı katil ansızın hayatınıza girerse sizi soldurmasına izin verir miydiniz? Yoksa bütün yapraklarınız onun için mi açardı? ❝Zafer her zaman en güçlü olana ait değildir. Bazen en acımasız olan kazanır. Kanla yazılmış bir kaderi var, ruhundan söküp atamayacağı bir miras. O, şeytanın bile tereddüt ettiği yolda yürüdü. Ve sen, bu fırtınanın tam ortasındasın.❞ Hayatı her zaman soluk bir çiçek gibi olup, kendinden çok başkalarını düşünenlere...

15 Mayıs 1919 sabahı İzmir güne yaşlı gözleriyle uyandı. O gün denizin maviliği söndü, kuşlar ötmeyi bıraktı, ezanlar sustu, çiçekler soldu, kalpler yangın yerine dönüştü ve İzmir birden kurşunların gölgesi altına girdi. İşgalin ortasında sevmek bile büyük bir cesaret isterdi fakat iki yürek bilmeden birbirine sarıldı o andan itibaren. Vatan haini damgasına teslim olmuş bir Yüzbaşı geldi Kordon'a, yine aynı yerde Hasan Tahsin'in cenazesine bakan kadını izledi öylece. Lakin kim bilebilirdi ki bu iki gencin kalbinin aynı amaç doğrultusunda ve birbirleri için attığını? Peki; bir zerre sevda, bir direnişi başlatmaya yeter miydi? "Benim yüreğimde sadece vatan aşkı var, kafi o da." dedi, kadın. "O vatanın içinde ben yok muyum?" dedi, adam.

"Dün, piyano tuşlarında gezinen parmaklarım; bugün, vatanı için gizli bildiriler basan bir matbaanın soğuk demirine değiyordu." 2026'da piyano çalarken parmaklarımın ucunda sadece notalar vardı. Şimdi ise İzmir'in o isli, karanlık bir matbaasında, ellerim mürekkep içinde vatanın kaderini kağıtlara döküyorum. Tarih kitaplarında okurken "geçmiş" dediğim o acı, şimdi tenimi yakan bir gerçeklik. Barut kokusu parfümüm, top sesleri ise ninnim oldu. Ben bu çileli yüzyıla ait değilim ama bu yüzyılın acısı artık benim ciğerlerimde. Ve o... Üsteğmen Andreas. ************** Andreas, elindeki şiir kitabını masaya sertçe bıraktı ve bana bir adım yaklaştı. Aramızdaki mesafe sadece birkaç santimdi ama aramızda kanlı bir savaşın uçurumu vardı. "Bana öyle bakma Tomris," diye fısıldadı sesi titrerken. "Benim üzerimdeki bu üniforma senin vatanının düşmanı olabilir ama senin o gözlerin var ya, benim ruhumun tek sahibi. Bu savaşı ben başlatmadım ama senin gözlerindeki o yangında kül olmaya hazırım." Geri çekilmedim. Boynumdaki kolyeyi sıktım, arkasında onun adının yazdığını henüz bilmeden yüzüne haykırdım: "Senin üniforman barut kokuyor Üsteğmen. Benim vatanım ise hürriyet. Bizim hikayemiz, daha göz göze geldiğimiz ilk anda yarım kalmaya mahkûmdu." ************** Kolyenin arkasındaki o sır, zamanın döngüsünü tamamlamak için gün sayıyordu: "Andreas'tan Tomris'e..." Hiç tanımadığım bir işgal subayı, hiç bilmediğim bir zamanda, adımı bir kolyeye nasıl mühürlemişti? Aşk, vatan sevgisinden daha mı büyüktü, yoksa bu sadece bir yıkımın başlangıcı mıydı? Başlama Tarihi: 17 Nisan 2026

Iş yerinde haksızlığa uğrayan börü Homayhan haksızlıklar karşılık intikam almak isterken çalıştığı yerdeki insanların yaptıkları bir yanlış yüzünden gözlerini Göktürk devletinde açar

.

Seneler... Seneler sonra, dünya, nefes almanın bile zarar verdiği geri dönülemez bir felaketle sarsıldı. Ve hiçbir şey aynı kalmadı. Milyonlarca insan öldü, geriye kalanlar ise hayatta kalmak için dünyalarını yeniden kurmak zorunda kaldı. Burada doğmak ve ölmek yasaktı! Kuzeyin en uç noktası, gecenin aylarca hüküm sürdüğü o yer kuruldu. THALRON! Ve insanlar dört sınıfa ayrıldı... Din İnsanları, Asiller, Tüccarlar ve Köksüzler... Fakat yarattıkları dünya onları daha da büyük bir felakete sürükleyecekti. Çünkü duygular yok edilemezdi: Güç, Savaş, Tutku, Aşk, İhanet, İntikam, Fedakarlık ve Kader... Kaderle savaşmak mümkündü ama kazanmak asla. Çünkü kader çoktan kararını vermişti.

Ailesinin öz kızı olmadığını öğrenen köylü kızı Lidya Lariv Kraliyet ailesinin tek kızı olduğunu öğrenir lakin ailesi onun kraliyet ailesine uyum sağlamayacağını sanır

Not: Dark of Pink Romance kategorisi tamamen benim uydurduğum bir kategoridir. °°° "Senden önce onunla tanıştığım için bana kızdın değil mi?" Derinden gelen o ürkütücü sesin ardında bir korkak vardı. Bunu hayat mottosuymuş gibi tekrarladı içinden. "Önceliğin bana verilmesini severim." dedi içinde doğan cesarete tutunarak. Artık tek ihtiyacı olan Çetin'in iyi olduğunu duymaktı. Sonra korkusundan eser kalmayacak, bir kasırga gibi esecek, önüne geleni yakıp yıkacaktı. O esmeyi Kenan Doğan'dan, yakıp yıkmayı ise Çetin Aral Bakırcı'dan öğrenmişti. Ve öğrendikleriyle şov yapmak en iyi bildiği şeydi. Derinden gelen o ürkütücü sesin ardında sadece bir korkak var... Sen ise gerçeksin Aymar... "Artık tüm önceliğim sensin, Küçük Karanlığım." dedi Niks keyifli bir sesle. "Bugün 23 Eylül, benim zamanım başlıyor. Geceler uzuyor karanlık büyüyor... Yüzleşmek mi istiyorsun, artık zamanı geldi." Telefonuna düşen bir bildirimin ardından "Sevgilini canlı istiyorsan bana gel..." dedi. Bir nebze rahatladı Aymar. Canlı istiyorsan diyordu. Parmakları avuç içlerine göçerken "Onun kılına zarar verirsen sana gerçekte neler yapabileceğimi gösteririm." diye tısladım dişlerimin arasından. "Tırnaklarımın kırılmasından korkan hassas bir kızdan çok daha fazlası olduğumu, sevgilimin uğruna gerekirse o çok sevdiğim tırnaklarım köklerinden sökülene kadar seni çıplak ellerimle parçalayabileceğimi gösteririm sana!" °°° Yoğun cinsel içerik, şiddet ve özendiren öğeler (uyuşturucu ve alkol vb.) yer almaktadır. Yaşınız tutmuyorsa ve bu konularda hassassanız hiç başlamamanızı öneriyorum. Bunu okuyucu çekmek için söylemiyorum, kurgu gerçekten öyle olduğu için söylüyorum. O yüzden dikkate alırsanız sevinirim.

⏳️Eczacı Hâle, aylar süren baş ağrısı için tomografi çektirir. ⏳️Ama o tomografi cihazı değil zaman makinesidir. ⏳️Gözlerini açtığında kendisini Osmanlı sarayında şifacı olarak bulur.