"Kan kanla değil , su ile yıkanır. Öç almanın bir sonu yoktur." Zekice planlanmış bir oyundu bu. Biz balıktık onlar balıkçı. Tüm balıklar balıkçıların ağına takılı kalıp ölmüştü. Ben ise bir kayanın altına saklanıp olan biten herşeyi gözlemliyordum. Bu oyunun son aşamasında balıkçıların ağına takılmama asla izin veremezdim . Fakat ben oyunun en başında bir balıkçının ağına takılmışım bile...

Yeraltı dünyasında herkesin bir lakabı vardır. Ama sadece bazı isimler fısıltıyla söylenir. Lâl Kara... Tahtı zekâsıyla alan, duygularını toprağa gömen bir suç kraliçesi. Onun dünyasında merhamet zayıflıktır, aşk ise affedilmez bir hatadır. Aras Vardar... Öldü sanılan bir suç kralı. İşkenceyle susturulmuş, zincirlerle eğilmeye zorlanmış bir adam. Ama bazı adamlar kırılmaz... Sadece küle dönüşür. Yıllar sonra yolları tekrar kesiştiğinde bu bir tesadüf değildir. Bu bir hesaplaşmadır. Taht mı? İntikam mı? Yoksa kanla yazılmış bir aşk mı? Bu hikâyede kimse masum değil. Kimse tamamen kötü de değil. Ve bazen en sessiz çığlıklar... Kalpten kopar.