Hamza Mahir GÜMÜŞPALA Tanıdığınızı söyleyemem, henüz.

Yanlış adrese teslim edilen kargonuz bir mafya toplantısına gitseydi ne yapardınız? ❗Olumsuz öğeler içermektedir. Küçük yaştaki okuyucular için uygun değildir. ❗Küfür ve argo konuşmalar geçmektedir. ❗Tetikleyici unsurlar bulunmaktadır.

"Kızım sen hangi dünyada yaşıyorsun? Adam daha önce cinayet şüphesiyle yargılandı! Bütün sosyal medya günlerce bu olayı konuştu, yer yerinden oynadı. Ama delil yetersizliğinden serbest bırakıldı, dosyayı da bir daha açılmamak üzere kapattılar. Kimse üstüne gidemedi!" ​"NE?!" ​Gözlerimde büyük bir dehşetle adamın yüzüne bakmaya devam ediyordum. ​Adam gözlerimdeki o saf korkuyu gördüğü an kaşlarını daha da çattı. Bakışlarındaki değişimle birlikte ister istemez bir iki adım geriledim. Bu hikayede toksik unsurlar ve yetişkin içerik (+18) bulunmaktadır. Rahatsız olanlar veya olacaklar okumasın.

"Sen de öleceksin." ​Bu adamdan kaçış yoktu. Biliyordum, ölecektim. ​"Aşk yok, sevgi yok, duygu yok. Sadece kurallar var. Anlaşmamız böyle..." Bir an duraksadı. Gözlerimin en derinine bakıp fısıldadı. ​"Eğer kurallara uymazsan... ölürsün." Bu hikayede sadist/mazoşist, ağır psikolojik baskı, şiddet, toksik unsurlar ve yetişkin içerik (+18) bulunmaktadır. Rahatsız olanlar veya olacaklar okumasın.

"Bazı yaralar bandajla değil, sadece bir yabancının nefesiyle iyileşir." Ailesini bir gecede kaybeden Banu için hayat, hastane koridorlarının beyazlığı ve tek başına verdiği yaşam mücadelesinden ibaretti. Kendi ayakları üzerinde durmayı, kimseye muhtaç olmamayı acı tecrübelerle öğrenmişti. Ancak bir gece vardiyasında, karanlığın içinden gelen o adamla yolları kesiştiğinde, kurduğu monoton dünya yerle bir olur... "Hemşire," dedi adam sakince, sesi gecenin sessizliğini bir bıçak gibi bölerken. "Yaranı sarmama izin ver..."

Siyah İs; renklerin değil, karanlığın en koyu tonlarıyla resmedildi. DİKKAT: Bu hikaye, zihnin kuytu köşelerine sızan +21 yetişkin içerikli bir kurgudur. Sayfaların arasında şiddetin soğuk yüzü, zorlamanın gölgesi, ağır psikolojik baskı ve ruhu sarsacak unsurlar gizlidir. Eğer bu karalığa adım atacaksanız, sınırlarınızı kapının eşiğinde bırakın. Zira burada her nefes, bir parça is bırakır.

+18 ÖGELER / KÜFÜR / ŞİDDET / MADDE KULLANIMI / TAKINTI / SAPLANTILI BAĞLANMA VE KÖTÜ ÖRNEK OLUŞTURACAK ÖGELER İÇERİR! *** Nilüfer, ortaokulu zar zor bitirmiş genç bir kızdır. Baskı gördüğü ailesine rağmen mahallesinde pek de iyi olmayan bir liseye gider. Tek amacı lise diplomasını almaktır. Fakat sessizliğiyle okulun zorbalarının dikkatini çeker. Her şeyin okulla sınırlı kalacağını düşünen Nilüfer kendini bir mafya ve maddenin cirit attığı bir bataklıkta bulacaktır. ... "Böylesine kendi ayağınla bana gelmişken seni bırakacağım düşünecek kadar tanışmamışsın beni."diyen Çakır ile yığıldım. Bilincim açıktı. Fakat hareket edemiyordum. Hiçbir şekilde hem de. Ne yapmıştı o bana? Nefes alıp verdim hızlı hızlı. Korku dolu gözlerle baktım ona. Bir eli sırtımda bir eli bacaklarımın altındaydı. Kucaklayarak dışarı çıkardı beni. Nefesim boğazıma dizildi. Korkudan göz yaşlarım akıp duruyordu fakat ben iğne ucu kadar hareket edemiyordum. Öylece ona bakıyordum. O rahat bir şekilde benimle beraber yürüyordu. "İşimiz bitti Davut. Burayı hallet. Sana vereceğim telefon ve çantayı da hallet. Artık bir misafirimiz var. Ya da bir esirimiz."

"Mimarlıkta hata payı sıfırdır. Ama seninle geçen her saniye, benim en büyük yıkım kararım." Şimdi sorulması gereken tek bir soru vardı. Bir mimar, kendi inşa ettiği duvarların altında kalmayı göze alabilir miydi? Bu hikayede yoğun psikolojik baskı, güç dengesizliği, toksik unsurlar ve yetişkin içerik (+18) bulunmaktadır. Rahatsız olanlar veya olacaklar okumasın.

Yanlış kadını kaçırdı. Ama onu geri bırakmak artık bir seçenek değildi. Alessandro Romano hata yapmazdı. Ama bu kez karşısına çıkan kadın, planlarını değil... kendisini değiştirecekti. Aria sadece yanlış yerdeydi. Ya da belki de ilk kez tam olması gereken yerde.

(kaderinden kaçamazsın aksine kaçmaya çalıştıkça daha da içine çekilirsin...) Amed'in kurak topraklarında, çocukluğu bir dedenin kucağında son bulan, adı ölümün gölgesiyle mühürlenmiş bir adam: Cellat Bedirşah. Amerika'nın gökdelenleri arasında hukuk okuyup adalet aramış, ringlerde yumruklarıyla kendine bir dünya kurmuştu. Ama kader, onu dedesinin vasiyeti ve sekiz amcasının gölgesiyle geri çağırdı. O artık sadece bir hukukçu ya da bir boksör değil; Bedirşah aşiretinin pimi çekilmiş bombası, dedesinin intikam yeminiydi.Kendine bile acıması olmayan, kendi canını hiçe sayan bir adamın, düşmanına vereceği tek şey ölümdür. O, Bedirşahların namlusuna sürülmüş en tehlikeli mermi; o, geri dönüşü olmayan bir yıkım. Bir kafesin içinde zarafetiyle büyüyen, okuma yazmayı gizli saklı öğrenmiş, bakışlarında fırtınalar taşıyan bir kız: Güneş Güngörmez. Babası bir can almıştı, bedelini ise Güneş'in çocukluğuyla ödetmişlerdi. O, bu karanlık kan davasının ortasında doğan, kimsenin söndüremediği ama kimsenin de ısınmasına izin vermediği o asi ışıktı. Daha on sekizine bile girmeden, iki ailenin felaketi olmaya adaydı. Güneş, gözlerinde dehşetle o caniye baktı. "Sen bir katilsin!" diye bağırdı sesi titreyerek. "Manyaksın sen! Nasıl yaparsın bunu? İnsan canı almak o kadar kolay mı?" ​Cellat, ifadesiz yüzü ve zifiri karanlık gözleriyle ona yaklaştı. Sesi, toprağın altından geliyormuş kadar derinden ve soğuktu: ​"Boşuna yakarma küçük hanım! Bizim derdimiz senin o soysuz soyunla... Ben sizin ailenizin celladı olmaya geldim. Amedi Güngörmezlere dar etmeden ölmem bile!"