Elf & Vampir Hedefi yalnızca çiçek toplamak olan Veronica, kaderin ona hazırladığı karanlık sahneden bihaberdi. Masum adımlarla ilerlediği bu yol, aslında görünmeyen tehlikelerle örülüydü. Ona yardım eli uzatan adam gerçekten bir kurtarıcı mıydı, yoksa avını gözeten sabırlı bir avcı mı? Çünkü her avcı bilirdi: Avını, diğer yırtıcılardan korumak... onu benimsemenin en sinsi yoluydu. Peki Veronica, bu tehlikeli oyunda bir av mı olacaktı? Yoksa varlığıyla avcının tüm dengelerini altüst eden bir fırtınaya mı dönüşecekti? "Onlar senin kanın için yanıp tutuşurken... ben seni nasıl kurtarırım? İçimdeki açlık, hepsinden daha derinken..."

Ben Ay'dım. O ise Güneş. O istediği gibi parlayabiliyordu. Ama benim parlayabilmek için ona ihtiyacım vardı. Unuttuğun bir şey var. Ay olmadan Güneş geceleri parlayamaz. Birbirlerini tamamlıyorlar. Aynı beyin ve vücut gibi. Ay olmadan Güneş olmaz. Güneş olmadan Ay olmaz. Özgür olmadan Deniz, Deniz olmadan Özgür olmaz. Ama unutma. Korkak olmadan cesur içindeki gücü fark edemez.

Nefes almayı bıraktım. Uzun zaman önce yosun tutan tabakanın onun ayakları altında nasıl yapışkan ve ıslak bir ses çıkardığını duydum. Neredeyse çıplak kalan bedenimle karşısında tamamen savunmasızdım. Küçüklüğümden bu yana bir parçam haline gelen hançerim benden alınmıştı ve çıplak ellerim, bir canavarın kalın boynunu kırmak için fazla narindi. Çok geçmeden o ağır adımlar zindanın dar, köhne girişinde kesildi. Gölgesi karanlığın bittiği yere düştüğünde, orada karanlıktan daha tehlikeli bir şeyin yansımasını gördüm. Ölümün. Yutkundum. Henüz gölgelerin içinden tamamen çıkmamıştı. Ama karanlığın içinde öylece dikilip bana baktığını hayal etmek bile yetmişti. Tek istediğim, arkama bakmadan ondan kaçmaktı. Nereye ve nasıl olacağı umurumda değildi.

Ardından şu cümleyi kurdu. " Gözlerimin ,Şeytandan bana bir armağan olduğunu ve sarı harelerine lanetler üflendiğini söyledin fakat öğrettiler." Gözleri kalabalık içinde beni buldu. " Şeytan'ın armağanı değil, güneş parçaları ile donatıldığını , yüzümü ışıltıları ile süslediklerini öğrettiler... "