Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

"Gözlerinde nakavt olduğum." Henüz ufacık yaşta kara bir delik misali kendisini boşlukta bulan ufak bir kız. Karşılaştığı iki adam onun hayatını ne kadar değiştirebilir ki? Bir kız kafes dövüşü yapabilir mi? Derin; Hayatının tepetaklak olduğu bir dönemde prensesler gibi hayatından kopup kendisini sokakta buldu. Asıl ait olduğu yerde güçlü bir dövüşçüye dönüştü. Peki yaşadıkları ve yaşayamadıkları yüzünden kalbini herkese, herşeye kapatmış bu kız hayatına sonradan dahil olan dört erkeğe kapılacak mıydı? Peki aşk, aşka karşı gelebilecek miydi? Devamı içeride... Koşuyordum görevimmiş gibi koşuyordum anneme gidiyordum sanki. Ne kadar hızlı koşarsam o gelecekti sanki. Arkamdan geldiğini biliyordum yaprakların sesinden anlıyordum. Arada bir adımı sesleniyordu. Koca gövdeli bir ağacın arkasına çöktüm. Yavaş yavaş sesler kesildi kuş sesleri ile birlikte kaldım. Yalnız. Bir başıma. Derin bir nefes aldım. İlk defa ağlıyordum yıllar sonra ilk defa bu kadar canım acıyordu. Anneme ihtiyacım vardı. Bana gelmesine, alnıma bir buse koyup geçecek demesine ihtiyacım vardı. Ama gelmeyecekti, gelemeyecekti, istesede gelemezdi, kara toprak aldı onu benden. Gerçekler tokat gibi yüzüme çarparken gözlerimi silip ayağa kalktım. Ben her ne kadar kabul etmesemde artık biliyordum nereye gittiğimi biliyordum. Ben güvencemin yanına gidiyordum. Ben yüzüme saçma bir mutluluk bırakan kişinin yanına gidiyordum. Ben, ben aşık olduğum adamın yanına gidiyordum. İlk yayımlama tarihi: Ekim 2019

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

UYARI: Hikayeyi okurken sakın henüz okumadığınız bölümlere bakmayın. Gizem/Gerilim olduğu için spoiler yiyebilirsiniz! Yetenekli olmak. Her defasında imrenilen bir olgu. Başınıza bela açacağını asla düşünmezsiniz; Öyledir ki yetenekli insan belaya rastlamaz. Aksine bunun bir deli saçması olduğunu düşünürsünüz. Ama bir kez daha düşünün. Zira genç bir kız olan Maya'ya göre hiç de öyle değil. Hele ki kızımız doğuştan telekinezi yapabiliyorsa, kendisini belanın, bildiğimiz belanın içinde bulması kaçınılmaz olacaktır. Düşmanı yakaladığını zannettiğin anda çember daha da genişler. *Her bölümde gizemin dozu artarken, entrikalar doruklara ulaşacak.*