©Tüm hakları saklıdır. ''Bak özür dilerim... Sen benim komşumsun farkında mısın? Seni sevemem ya da başka bir şey her neyse. Hem bu kadar saçmalamak yeter gerçekten.'' dedim gözlerinin içine bakarak. Bir an duraksadı, bana anormal bir şekilde baktı ve; ''Tuvalete gitmem lazım gerçekten acil. Ne taraftaydı?'' dedi. Büyük bir kahkaha attım ve; ''Çabuk çık ben de gireceğim.'' dedim. Sanırım o tanıdığım en aptal komşuydu!

Lisedeki ilk yılımdan sonra her zamanki Bodrum tatilinin düşüncesi, benim için fazlasıyla sıradandı. Ama sıradan olmayan bir şey vardı ki o da yan evdeki çocuktu. (Tüm hakları yastığımın altında saklıdır)

İstanbul... bir genç kızın hayatını değiştiren şehir. Her şey o metrobüs ile başladı... Bazen seçim yapmak gerçekten her şeyden daha zor olabilir. Ve istemediğin halde hayatını değiştirirsin...

Harika bir hikayeyle sizlerleyim. Hikayeyi okdukça içine sürükleneceğiniz, heyecanla yeni bölüm isteyip; oy ve yorumlarınızı eksik etmeyeceğiniz bir hikayeyle karşı karşıyasınız. Lütfen ilk bölümlerden yargılamayın. Diğer hikayelerden apayrı konu ve anlatım... --- Ben yol tarifi edebilecek başka insanlara rastlamak için dua ederken bir kol bileğimi tuttu ve beni kendine çekti. "Sanırım yolunuzu kaybettiniz küçük hanım" ve bir taş konuştu, bir kaya konuştu, bir meteor konuştu ve bir ego konuştu - yanlış anlamayın bunlar dört kişi falan değil dört özellik bir meteor - ben de bu yüzden "Hayır, teşekkür ederim" demekle yetindim. Ahh ona yakından bakmak; masmavi gözleri, dolgun dudakları sarı ve kahvenin arasında oynayan saçları... Ona bu kadar dikkatli ve etkilenmiş bir sekilde baktığımı anlamış olacak ki: "Peki" dedi ve BANA GÖZ KIRPTIĞĞ. İşte ben bu sahnede eriyorum. Not: Erimemin sebebi yalnızca sıcaktan kaynaklanıyor. Yani çocuk bana iki tane göz kırptı diye falan değil.!?,:!;'