"Keşke," diye konuşmaya başladım titreyen sesimle. "Göğe bakmaya yüzümüz olsaydı." Başımı kaldırdım ve kısa süre önce orada olan ama artık giden ayın boşluğuna baktım. "İkimiz birden sevinebilirdik," Sesim öyle yenilmiş, öyle çaresiz ve yorgundu ki. Doğmaya başlayan güneşe baktım hemen sonra. "Tüm bunları yapmasaydın." Karanlıktı etraf. Ve soğuk. Annemin üstümü örtmesini beklemek gibiydi. Sessizdi. Hiç odama yaklaşmayan ayak sesleri gibiydi.