Άραγε έτσι να ένιωθαν οι χαρακτήρες στα παραμύθια όταν ξεκινούσε η πλοκή της ιστορίας τους; [Canon, OS, Rated: K]

Προσοτσάνη, 1957. Ο Λάμπρος δέχεται έναν απρόσμενο επισκέπτη. Άγριες Μέλισσες (μια μικρή γέφυρα ανάμεσα στο βιβλίο και τη σειρά)

Πού ανήκω, με ρωτάς Στο κοχύλι που κρατάς Πού ανήκω, με ρωτάς Στο φεγγάρι που κοιτάς

Διαφάνι 1958. Ένας έρωτας αναγεννήθηκε μέσα από τις φλόγες φέρνοντας απρόσμενες συνέπειες. Δύο εγκυμοσύνες. Μόνο μία σωστή. Ένας πόλεμος μυαλού και καρδιάς. Ποιος είναι άραγε ο σωστός δρόμος μέσα στο σκοτάδι;

Καλοκαίρι του 1966 και μια άκρως σημαδιακή ημερομηνία κινεί τα νήματα για τη συνάντηση δύο ανθρώπων που με μια ειλικρινή συζήτηση αφήνουν πίσω τα παλιά...

Το κείμενο αποτελεί μια διαφορετική εξέλιξη για μια ήδη υπάρχουσα σκηνή. Τι θα γινόταν αν ο Λάμπρος έβρισκε τον Βοσκαρη στο σπίτι της Ελένης, παραμονή Πρωτοχρονιάς, όταν είχε πάει να τη βιάσει ξανά? Πως θα αντιδράσει ο Λάμπρος βλέποντας τους χειρότερους εφιάλτες του, να ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια του? Θα παλέψουν? Θα κερδίσει ο Λάμπρος και θα τον σκοτώσει? Θα κερδίσει ο Βοσκαρης και τα πράγματα θα είναι δύσκολα για τον Λάμπρο? Ποιος θα υπερισχύσει στην μάχη για την Ελένη? Η αγάπη του Λάμπρου αρκεί για να τα βάλει με τον Βοσκαρη και να βγει νικητής? Πως θα αντιδράσει η Ελένη? Κάποιες σκηνές είναι σχεδόν αυτούσιες, όπως παίχτηκαν στην τηλεόραση. Τα ζητήματα είναι πολύ λεπτά, και νιώθω ότι δεν μπορώ να τα προσεγγίσω καλύτερα απ'ότι το έκαναν οι σεναριογράφοι. Οπότε το μόνο που έκανα είναι να τις προσαρμόσω στο δικό μου σενάριο. Δεν ξέρω πως θα σας φανεί γιατί δεν έχει τη μορφή λογοτεχνικού κειμένου αλλά σεναρίου. Μπορεί κάποια πράγματα να μην είναι πολύ ρεαλιστικά και να μην ανταποκρίνονται στην εποχή. Αλλά νομίζω πως έτσι ήταν πιο ενδιαφέρον και δεν μπορούσα να αντισταθώ σε αυτό.

Άνοιξη στο Διαφάνι. Η στολισμένη φύση σηματοδοτεί τη χαρά, την αισιοδοξία, την ελπίδα. Στην ψυχή της Ελένης, ένα μικρό ανθάκι παλεύει να κρατήσει τα αισθήματα αυτά ζωντανά. Ευτυχώς, υπάρχει πάντα κάποιος εκεί για να το ποτίζει, στάλα στάλα.

Σκοτάδι παντού για την Ελένη από τη στιγμή που ο Λάμπρος στάλθηκε στην εξορία. Μόνο μια μικροσκοπική ακτίνα φωτός μπορεί να ρίξει ελάχιστο φως στην ψυχή της...

[Άγριες Μέλισσες one-shot] Είμαστε αρχές Απρίλη του 1967, λίγους μήνες μετά τη μαύρη νύχτα του Διαφανιού. Ο Λάμπρος ξυπνάει ξαφνικά σε μια παράλληλη, άγνωστη πραγματικότητα, η οποία γίνεται παράδοξα οικεία, καθώς στο νου του εμφανίζονται σιγά σιγά "μνήμες" που δεν υπήρχαν πριν. Πασχίζοντας να ξεμπερδέψει το κουβάρι, συναντάει αγαπημένα πρόσωπα που λείπουν από τη δική του πραγματικότητα όπως τη γνώριζε μέχρι σήμερα.

"Μόνο με την καρδιά βλέπεις καλά. Την ουσία τα μάτια δεν την βλέπουν."