Το μικρό παραθυράκι που έβλεπε στη θάλασσα ονειρευόταν πως γέμιζε τα μάτια τους με μπλε αντί για το γκρίζο που τώρα απλωνόταν στον ορίζοντα. Οι σταγόνες έπεφταν βαριές από τον ουρανό. Κοίταξε τον Λάμπρο, κοιμόταν γαλήνια αν και στριμωγμένος στο μικρό ράντζο. Οι μπούκλες του έπεφταν άτακτες στο αδυνατισμένο του πρόσωπο. Στριφογύρισε στον ύπνο του. Ένα χαμόγελο πέρασε σαν αστραπή από το πρόσωπο του, απόδειξη κάποιου ονείρου που στόλιζε το ασυνείδητο του, φωτίζοντας και το πρόσωπο της Ελένης. Χάιδεψε στοργικά την κοιλιά της και άφησε το βλέμμα της να χαθεί και πάλι στον ορίζοντα. Είδε την θάλασσα να φουσκώνει παίρνοντας μαζί της και την σκέψη της. Για μια στιγμή νόμιζε πως μεταφέρθηκε αλλού. Είδε τα δέντρα να χορεύουν στους ρυθμούς του ανέμου στην αυλή της, άκουσε τις κότες της να ξυπνούν, τα χαρούμενα γέλια του ανιψιού της, τα φωτεινά πρόσωπα των αδερφών της. Για μια στιγμή ένιωσε πως θα απλώσει το χέρι της και θα τις αγγίξει.

Κανείς δεν θα ξέρει πως είμασταν καλά, είμασταν μαζί, είμασταν ευτυχισμένοι, γιατί οι χειμώνες είναι ζεστοί στην αγκαλιά σου και τα καλοκαίρια είναι γεμάτα από φως καθαρό.

Η ιδέα της Λενιώς να δειπνήσουν όλοι μαζί για τα γενέθλια του Λάμπρου αποδεικνυόταν φρικτή.

Με φίλησες και όλα τα κομμάτια της ψυχής μου ενώθηκαν για πάντα.

Άραγε έτσι να ένιωθαν οι χαρακτήρες στα παραμύθια όταν ξεκινούσε η πλοκή της ιστορίας τους; [Canon, OS, Rated: K]

Προσοτσάνη, 1957. Ο Λάμπρος δέχεται έναν απρόσμενο επισκέπτη. Άγριες Μέλισσες (μια μικρή γέφυρα ανάμεσα στο βιβλίο και τη σειρά)

Πού ανήκω, με ρωτάς Στο κοχύλι που κρατάς Πού ανήκω, με ρωτάς Στο φεγγάρι που κοιτάς

Διαφάνι 1958. Ένας έρωτας αναγεννήθηκε μέσα από τις φλόγες φέρνοντας απρόσμενες συνέπειες. Δύο εγκυμοσύνες. Μόνο μία σωστή. Ένας πόλεμος μυαλού και καρδιάς. Ποιος είναι άραγε ο σωστός δρόμος μέσα στο σκοτάδι;

Καλοκαίρι του 1966 και μια άκρως σημαδιακή ημερομηνία κινεί τα νήματα για τη συνάντηση δύο ανθρώπων που με μια ειλικρινή συζήτηση αφήνουν πίσω τα παλιά...

Το κείμενο αποτελεί μια διαφορετική εξέλιξη για μια ήδη υπάρχουσα σκηνή. Τι θα γινόταν αν ο Λάμπρος έβρισκε τον Βοσκαρη στο σπίτι της Ελένης, παραμονή Πρωτοχρονιάς, όταν είχε πάει να τη βιάσει ξανά? Πως θα αντιδράσει ο Λάμπρος βλέποντας τους χειρότερους εφιάλτες του, να ζωντανεύουν μπροστά στα μάτια του? Θα παλέψουν? Θα κερδίσει ο Λάμπρος και θα τον σκοτώσει? Θα κερδίσει ο Βοσκαρης και τα πράγματα θα είναι δύσκολα για τον Λάμπρο? Ποιος θα υπερισχύσει στην μάχη για την Ελένη? Η αγάπη του Λάμπρου αρκεί για να τα βάλει με τον Βοσκαρη και να βγει νικητής? Πως θα αντιδράσει η Ελένη? Κάποιες σκηνές είναι σχεδόν αυτούσιες, όπως παίχτηκαν στην τηλεόραση. Τα ζητήματα είναι πολύ λεπτά, και νιώθω ότι δεν μπορώ να τα προσεγγίσω καλύτερα απ'ότι το έκαναν οι σεναριογράφοι. Οπότε το μόνο που έκανα είναι να τις προσαρμόσω στο δικό μου σενάριο. Δεν ξέρω πως θα σας φανεί γιατί δεν έχει τη μορφή λογοτεχνικού κειμένου αλλά σεναρίου. Μπορεί κάποια πράγματα να μην είναι πολύ ρεαλιστικά και να μην ανταποκρίνονται στην εποχή. Αλλά νομίζω πως έτσι ήταν πιο ενδιαφέρον και δεν μπορούσα να αντισταθώ σε αυτό.