(Kurgu 04.08.2025 tarihinde yayınlanmıştır.) Tüm ailesini bir anda kaybeden Duru Kılıçarslan, kimsesiz kaldığını düşünürken hayatına bir bebek girer. Birlikte olduğu, ailelerinin güç yarışı içinde olduğu Ulusoy ailesinin oğulları, Kuzey Ulusoy'la birlikteliklerinin ardından korunmasına rağmen hamile kalan Duru'nun aklında tek bir şey vardı. Kuzey bebeğini istemeyip reddetse bile bu bebeği dünyaya getirecekti. Çünkü başta ne kadar istemese de, içinde büyüyen hayat onun tutunmak için elinde kalan tek daldı. Ailesinin ansızın ölümü zihnini bulandırırken, kaza anlarını dakikalarca araştırmıştı. Kamera kayıtlarına kadar bulmuş, ailesinin ölümünü hafife almayıp derince araştırmıştı. Yalnız başına kaldığı koskoca hayatta rahmine düşen bebeği onu ne kadar ayakta tutmaya çalışsa da tamamen ayağa kaldırmıyordu çünkü Duru, ailesinin yıllarca sakladığı sırları kademe kademe öğrenirken gerçeklerin acısı tokat gibi yüzüne çarpıyor, yalanlarla özenle inşa edilmiş hayatının merdivenleri bir bir kırılıyordu. Bu süreçte Kuzey Ulusoy, Duru'yu ve bebeğini ilk andan beri aralarındaki anlaşmazlığa rağmen kabul etmişti. Bebeğinin annesinin yaşadığı yükler, öğrendiği sarsıcı gerçeklerle yanında duruyordu. Ama Duru da Kuzey de farkındaydı ki; Duru, üzerine yıkılan enkazdan kurtulduğunda, aynı Duru olmayacaktı...

Şarkılar yalan söylüyormuş Baran, kimse kimseyi öldürmüyormuş sevdadan... Şayet öyle olsaydı, girmez miydim benim için kazdığın mezara? Düşmez miydim o dipsiz çukurlara, karanlık kör kuyulara... Şiirler de yalan söylüyormuş Baran, düşülmüyormuş öyle ha deyince... Yürekte yanan yangın, kül etmiyormuş hiçbir bedeni. Şimdi ışıkları söndürmeli, Seni yazan kalemi kırmalı, Ve kalbimin kapılarını kapatmalıyım... İçim çok kanıyor, Ama savaşmalıyım. Tek bir damla gözyaşıma hapsedeceğim seni Baran. Yutkunduğum an gözümden değil, Kalbimden düştüğün an olacak inan.

Aslında ben hayatımda en çok sevilmek değil sevmek istemiştim. Çok sevmek istemiştim. Böyle dolu dolu kocaman. Her sabah işkence gibi gelen okul sabahlarımın bir gün çekilebilir hatta halatla çekilir hale gelebileceği uçsuz bucaksız hayalimin uçurumundan bile geçmezdi. Allah'ın sevdiği kuluymuşum ki hem çok sevmiştim hemde çok ama çok sevilmişti. Söylediğinden değildi bu dediklerim. Hissettiğimdendi. O adam bana beni kocaman sevdiğini hissettirmişti. Bütün hayallerini , umutlarını , kırıklıklarını yıldız yapıp gözlerime koymuştu benim. Deniz gibi bakan kahve rengi gözlerine bende umutlarımı , hayallerimi ve kırıklıklarımı bırakmıştım. Nerede buluşuyordu adam ve kadın o zaman diye sordu bana. Ufuk'da bileşecektik biz. Yıldızlarım onun denizine düşeceklerdi. Ben onda boğulacaktım o bana karışacaktı. 'Denizi yıldızlarına talip güzelim. Düşecekler mi denize?' ------ ''Kadın kitap gibi sevmişti ama adam kitap okumayı sevmezdi'' dedim Meriç'e bakarak. Yine lanet olası gözlerim dolmuştu. Kafasını salladı acıyla gözlerime bakarken. İkimizden canı acıyordu. ''Adam okumayı değil yaşamayı seçerdi çünkü. Kadını okumak değil yaşamak isterdi...'' ------

Bukalemun Serisi 2.Kitabı... **** Yaman ona sonsuzluğu vaat ediyordu.... Gözlerinde öyle bir anlam vardı ki; yeryüzündeki hiç bir kelime bunu açıklayamazdı. Sanki başka bir boyuttan bakıyordu Alaz'a. Kapkara gözlerinin içinde oynaşan pırıltılar dünya üzerindeki hiç bir ışıkla boy ölçüşemezdi. Öyle parlak, öyle berrak, öyle canlı, öyle yakıcıydı o pırıltılar...

Biri sevdiğini hayatından çıkarttı, diğeri ise kalbinden. Peki bu yarım kalmış iki ruh bir araya gelirse sizce hikayaleri nasıl olur? Aşk, tutku, şehvet... ~~~~ Her şey öğrencileri için okulunu kurtarmaya çalışan yeni atanmış bir öğretmen ile başlar. Biri Dıyarbakir'ın ağasının oğlu, diğeri ise yeni atanmış İzmirli bir öğretmen. Bu bir töre hikayesi değildir! Bu iki gencin bir araya gelerek nasıl yaralarını sardıklarına şahit olduğumuz bir hikaye. Tutkuyla başlayan ama aşık olduklarını çok sonradan anladıklarında asıl hikayeleri o zaman başlayacak olan iki gencin serüveni diyelim. ~~~~ "Ruh'u Revan'ım" diye fısıldadı kulağıma. "deme öyle" diye bildim kendimi zar zor zapt ederek. "niye? sen yürüyen ruh'um değilmisin?" dedi dudaklarını yanağıma sürterek. "yarım bir ruh'tan nasıl sana ait olmasını beklersin?". "sen farkında değilsin ama seni zaten kendime ait kıldım" dedi dudağımın kenarını öperek. ~~~~ BU HİKAYEDE +18 BÖLÜM BULUNUNACAK. O YÜZDEN RAHATSIZ OLANLAR, SAYGISIZ ŞEKİLDE YORUM YAPACAK OLANLAR YADA EMEĞİMİN KARŞILIĞINI VERMEYEREK BOŞ BOŞ YORUM YAPACAK OLANLAR LÜTFEN OKUMASIN! Başlama tarihi 1 Oçak 2020 Bitiş : 3 mart 2021 Bölümlerin çalınma veya kopyalanma! karşı derhal yasal yollara başvurulacaktır

"Bu gözler, dudaklar..Şu tenin yalnızca bana ait Ateş Tanesi." Elleri tüm bedenimde kor ateş gibi geziyordu. "Sadece tenin değil.." Sağ eli, sol göğüsümü hafifçe sıktı. "Şurda atan kalbin de benim.." Kızıl saçlarımda dolandı gözleri, "benim için atmayı bıraktığı gün, bir tek senin değil." Sözünü tamamlamasına müsaade etmeden cümlelerini ben tamamladım. Dudağına tutkulu bir öpücük bırakmadan önce dilimden döküldü son cümlelerim. "Senin için atmayı kestiği gün, ikimizin de ölümüdür Cihangir." Mahur Alev & Keşanlı Cihangir

Kurgu +18 içerikler, küfür, cinsellik, argo içerir. Arkadaşımın babası/ doktor kurgusudur. Ciddi bir yaş farkı vardır rahatsız olanlar okumasın lütfen. . . . Her şey frekanstan ibarettir; tutku ise kalbin en yüksek titreşimidir. "Seni ilk kez 5 yıl önce gördüğümde benim olacağını anlamıştım. İster saplantı de ister takıntı de biliyordum çünkü bu beden, bu ruh sadece benim için yaratılmış olabilirdi." Yutkundu ve kendinden emin parlayan gözleriyle beni süzerek devam etti. "Sesin, kokun, gözlerin, kalbin her şeyin benim içindi. Sen bana aittin lalin." Sert ve rus aksanlı sesiyle ismimi zikrettiğinde ona aşkla baktığıma emindim. "Seni yıllarca takip etmem ve benim profesör olarak çalıştığım hastaneye gönderilmen evet tesadüf değildi ama başka çarem yoktu, sen benim olmalıydın."

Mecburum diye düşündüğün duruma gerçekten mecbur kalır mısın? Mecburiyetlik bir tercihtir. Zayıflıktır. Korkaklıktır. Ben zayıfım, korkağım, mecburum.. *** "Canımı çok acıtma olur mu?" Güçsüz çıkan sesim ile elimi geri çektim. "Alışkındırsın, acımaz"

Kars'ın uçsuz bucaksız beyazlığı, gökyüzünden yere düşen sessiz bir ağıt gibiydi. Bu topraklar, sert rüzgarları ve katı töreleri kadar, içinde sakladığı derin acılarıyla da tanınırdı. İşte Eflal, bu çetin coğrafyanın en narin çiçeğiydi. Aşiretin gururla anılan kızı, güzelliğiyle efsanelere karışmış, kalbini ise yalnızca bir adama, Alparslan'a adamıştı. Sevda, onun için kutsal bir emanet, Alparslan ise bu emanetin sahibiydi. Fakat bir gün, bu emanetin kırıldığını, sevgisinin toprağa düştüğünü anladı. Alparslan, Eflal'in gözlerinde bulduğu huzuru, başka bir kadının gölgesinde aramıştı. Eflal'in üzerine kuma getirmek istemiş ve bunun için aşireti toplamıştı. O gün, Eflal'in içindeki sevda ateşi bir kor gibi yanmaya devam ederken, gururunun üstüne çöken karanlık, ruhunu üşütmeye başladı Odaları şimdi soğuktu; taş duvarlar, Eflal'in sessiz çığlıklarını yankılamak için oradaydı. Oysa bir zamanlar bu duvarlar, onun kahkahalarını, sevdasının umut dolu türkülerini taşırdı. Alparslan, eve her giriş yaptığında, Eflal'in yüreği daha da sıkışıyor, gözleri uzak dağların ardında bir çıkış yolu arıyordu. Kars'ın soğuk rüzgarları, onun acısını daha da derinleştiriyordu "Töre mi ağırdır, aşk mı?" diye sordu kendi kendine. Gözyaşlarını içine akıtmayı öğrenmişti; çünkü aşiret kızlarına ağlamak yakışmazdı. Ama içindeki isyan, susturulması imkânsız bir fırtına gibi büyüyordu. Her gece yıldızlara bakıp, "Ben sevdim, ama sevdamı elimden aldılar," diye fısıldıyordu. Alparslan'a olan sevgisiyle gururu arasında sıkışmış, bir kadın olarak var olma savaşı veriyordu "Eflal: Karların altındaki sessiz çığlık", sadece bir kadının ihanetle yüzleşmesini değil; törelere, geleneklere ve kalbini yok sayan bir dünyaya karşı verdiği sessiz ama güçlü direnişi anlatıyor. Kars'ın karlı

"Uyuyamadım," dedi. Onu uyandıran kişi olmadığım için rahatlarken iki avucumu kupaya sardım. Nemli saç tellerime değen ayaz tenimdeki soğuğu derinleştirdiğinde derin bir nefes aldım. Azer'in fısıltısıyla o nefes boğazıma takıldı. "Sen sekiz yıl nasıl uyudun?" Benim yüzümden uyuyamadığını o an anladım. Onu uyandıran ben değildim ama uyutmayan bendim. *** *FANTASTİK HİKÂYE DEĞİLDİR. **Bu hikâyede geçen mekânlar, kurumlar, kuruluşlar ve kişiler tamamen kurgudur; herhangi bir gerçek kurum, kuruluş veya kişiyle bağlantısı yoktur.