Hiç olmaması yerde olan bir kız. Mafyanın evinde ve odasında... Korkunç, sinirlenince gözü birşey görmeyen acımasız katil mafya ... Kız odasına girmiş gizlenmişti. Ama olan bir olay ile kendini adama gizlemişti. Adam artık onu bırakmak istemezse, ne olur ?? ------- • 04 .09.2021

"Beni kiminle evlendireceksin Süleyman ağabey?" Nefesine aşk karıştı adamın, ruhuna ömür, ömrüne güzellik, yatağına nefsi uğramasada olurdu... Ölümüne İmza ismiyle yayınlanan ilk kitaptır. 20.08.2019 tarihinde yayınlanmaya başlamıştır.

Gümüşok Hastanesi'nde görev yapan enerji dolu Mine hemşire ile tecrübeli Kemal doktorun yolları, karakolda kesişir. İkisi de mesleklerine olan tutkularıyla tanınır: Mine, hastalarıyla samimi ve şefkat dolu bir bağ kurarken, Kemal ise tıbbın derinliklerine inen bilgisiyle her sorunu çözmeye çalışır. Zamanla, bu iki farklı karakter, hastaların iyiliği için birlikte çalışmanın gücünü keşfederler. Ancak aralarındaki profesyonel ilişki, zamanla daha derin duyguların filizlenmesine neden olur, birbirlerine duydukları saygı ve sevgiyle birbirlerini tamamlarlar.

"Omzum." dedim kısık bir sesle. Lakin hemen duydu beni. "Bakabilir miyim? Sonra doktora gideceğiz."dedi. O senin kocan Gül. Başımı salladım. Elleri gömleğimin düğmelerini bulup normal bir hızda ama dikkat ile çözdü. Sadece iç çamaşırımla kalırken utancım arttı. Yanaklarım kızardı. Gözleri o bölgeyi bulmadan gerdanıma odaklandı. Hafif kırmızımsı morlukları yumruk olmuş elleriyle inceledi. Benim annemde prenses kıyafetleri giydirip yakıştırmak yerine vücuduma bıraktığı kırmızı morlu yaraları yakıştırırdı bana. "Acıyor mu?" yalan söyleme demişti bana, söylemeyecektim. "Acıyor." hemde öyle bir acıyor ki Aziz, hiç geçmeyecekmiş gibi. Yüzü buruştu. Dudaklarını birbirine bastırdı, ardından geri açtı. Gözleri dolmak üzereydi. "Acımasın. Gerekirse benim canım yansın, sana bir şey olmasın." Önce bedenimdeki yaraları öptü tek tek. Ruhumdaki yaraları da sözleriyle öptü. Şifa oldu bana. • Başkaları için küçük olan bu adımlar benim için büyüktü, hayatımı tepetaklak edip beni canhıraş hallere sokacak kadar hemde. Ben onunla tepetaklak olmak olmak istiyor muydum? Kendime bunu sormam gerekiyordu. Kırmızı bir kalemle çizilmiş sınırı geçtiğim anda onunla bağımız belki daha da artacak, bundan sonra daha ilerisi de gelecekti. Ve ben, tepetaklak olmaya halihazırdım. ••• Tek amacı babasına hizmet etmek zorunda olan bir kızla, ailesinin her istediğini yapan herkesin dilinde duygusuz ama içinde bir çocuğu yaşatan adamın birbirlerini bulma hikayesi. ~Düzenli bölüm gelmektedir. Bölümler ilerledikçe daha uzun.~ •90'lı yıllarda geçmektedir. #2 Zaman 14.05.2023 #7 zoraki 06.10.2022 #1 tatlı 30.11.2022 #1 gül 28.12.2022 #3 eski 21.01.2023 #11 masum 05.03.2023

Asker ve mahalle kurgusudur. Ulaş yıllardır içinde taşıdığı aşkın ağırlığı altında eziliyordu. İçinde biriktirdiği aşk öyle büyüktü ki, sanki her nefes alışında daha da artıyordu. Sevdiği kadın karşısında, yanı başındaydı ama ona uzaktı. Aralarında kilometreler vardı sanki. Uzansa dokunabilirdi, neden elleri ona ulaşmıyordu. " Ruhumun ışığı, güzel kızım. Evim yurdum." dedi uyuyan kadının saçlarını yavaşça okşarken. O onun eviydi. Bakışları cenneti, kalbi yuvasıydı. Bu hayatta iki şey için gözünü bile kırpmadan canını verebilirdi. Biri vatanı iki sevdiği kadındı. Not : Arkadaşlar bölüm sayısı fazla değil bazı bölümler part olarak ve birkaç alıntı paylaşıldığı için böyle gözüküyor.

Annesiz babasız büyüyen, kimsesiz bir genç kız... Oğlunu evlendirmek isteyen bir annenin "var mı düzgün bir kız?" diye haber salması... Ve kaderin bir anda aynı çatı altında buluşturduğu iki yabancı: Kimsesiz bir gelin ile Yüzbaşı rütbesine kadar yükselmiş genç bir asker. Tanımadan, bakışmadan yapılan bu evlilik daha ilk gecesinde bir imtihana dönüşür. Yüzbaşı'ya acil operasyon görevi çıkar ve adam, daha eşinin sesini bile doğru düzgün duyamadan evden ayrılmak zorunda kalır. Altı ay boyunca ne arar, ne sorar... ama kız her gün kapıya bakarak onun yolunu gözler. Ve bir gün... kapı çalınır. Bu hikâye; hiç tanımadığı bir adama emanet edilen bir kız ile savaşın yaralarını kalbinde taşıyan bir asker arasında, yavaş yavaş filizlenen sevginin hikâyesi. Fırat&Sare

32 yaşında ki komutan Erdem Tekin ve aldığı yara sonucu sığındığı mağarada başlayan bir hikaye. Bir mağarada kesişen iki yaralı hayat... Biri vatanı için savaşan bir komutan, diğeri kendi ailesinden kaçan bir genç kız. Korkunun, suskunluğun ve vicdanın birbirine sığındığı bu hikayede en güçlü siper bir insanın kalbi olabilir. #bu isme sahip tek Wattpad kitabıdır. Olası bir çalıntı da devreye girerim gençkurgu #1 genelkurgu #1 asker #1 dram #1 dilsiz #1

ASKIDA / Hani her insan kendi hayatının baş rolüdür diye bir söz var ya. Her insan kendi yalanlarının baş rolüdür. Hayat doğru yazılır. Yanlış yaşanır... \/\/\/\/\/\/ "İsmini neden sevmediğini anladım Hifa." dedi önümde diz çökerek. "Neden?" diye sordum. Bu kadar yakınımda olması tuhaftı. Hep mesafe olurdu bizim aramızda. "Doğduğunda ismini kulağına fısıldamamışlar sana. Benimsememişsin. Kabul etmemişsin bu güzel ismi. Ezan okumamışlar sana fısıltıyla. " Saçlarımı geri attı ve kulağımı ortaya çıkarttı. Hayır.. hayır. Bu kadar yakın olmamalıydı. Bana göre sorun değildi ama o, sorun olurdu onun için. Dudaklarını kulaklarıma yaklaştırdı. Yumruklarımı sıktım. "Allahu Ekber, Allahu Ekber." diye fısıldadı. Gözlerimi yumdum ve yutkundum. "Selim?" diye fısıldadım. Dinlemedi devam etti. En sonunda, "Hifa." diye fısıldadı. "Hifa." "Hifa." "Senin ismin Hifa, güzel kız."

İki farklı dağ, iki ayrı aşiret... Birinde yatağa mahkum bir adam: Mirza Altunhan. Diğerinde narin ama dimdik duran bir kadın: Gül Karahanlı. Aşiret töresinin gölgesinde, geçmişin kanlı hesaplarıyla şekillenen bir evlilik... Gül, abisinin işlediği bir günahın bedelini bedenini vererek öder. Mirza ise yıllar önce geçirdiği bir kazanın ardından yatağa mahkûm, sesi susmuş, yürüyemez bir adamdır artık. Ama gözleri konuşur. Gözleri, Gül'e dokunur. İntikamla başlayıp, şefkatle büyüyen bir beraberlik. Suskun bir aşkın gözlerle yazılan hikâyesine dönüşür. Gül başta yalnızca merhametle yaklaşır Mirza'ya. Fakat zamanla kalbi, onun bakışlarındaki kırılmışlığı, içindeki çığlığı ve unutturulmaya çalışılan umudu duyar. Şefkatiyle kanatlanan bu aşk, yalnızca iki yüreği değil, iki aşireti de yeniden şekillendirecektir. Ama Altunhan konağında fırtınalar eksik olmaz: Hırs dolu bir üvey anne... Karanlık emelleri olan bir üvey kardeş... Ve her şeyin üstünü örten töre duvarları... "Bir insan ne zaman gerçekten sağ kalırdı? Bedenen iyileştiğinde mi, yoksa kalbine dokunulduğunda mı?" "Altunhan ile Karahanlı'nın kalemle değil, kalple yazılmış hikâyesi..." Aşkın susarak bile haykırıldığı bu roman, yüreklerin en derin yerine dokunacak. ---

Bir Rıha'nın her karış toprağı,ailesi bir de yıllardır sevdiği kadına ömür olmak için nefes alan, toplumun yıllardır süre gelen töre adı altında hukuk dedikleri sistemin akıl almaz kurallarını ortadan kaldırmaya çalışan ve kendine yaşam sebebi olarak gördüğü kadının dönmesini, şehre adım atar atmaz onunla bir yuva kurmayı hayal edip sevdiğini beklerken canı bildiği kız kardeşi tarafından büyük bir vurgun yiyen adam Efkan Zayhan. Amed'in çocuğundan gencine,gencinden yaşlısına herkesin pamuk yürekli öğretmeni,Füsun Ahzan'ın biricik ve asi kızı Sırma Ahzan 17 yaşındaki kuzeninin berdel diye adlandırılan ama aslında insanların sığ düşünce sistemlerinin ve abisinin bencilliğinin bedelini ödememesi için onun yerine kendi boynuna acımasız ve ateşten farksız bir urgan geçirmesiyle başlayan bu hikaye dillere destan bir sevdaya dönüşür mü ki? Bunu bilemeyiz ama aşkı, bütün duyguların parça parça birleşmesiyle ortaya çıkan olağanüstü bir varlık olarak nitelendirebiliriz. Ve tartışmasız bu parça parça duyguların bir araya gelmesiyle oluşan aşk en olmayacak şeyi bile oldurabilir. Çünkü herşeyden,kendimizden bile kaçabiliriz ama kaderden asla. Sırma Ahzan ~ Efkan Zayhan 💚🌼💚 Konuşmak için dudaklarımı araladım ama o benden önce davranarak bakışlarını telefonuma indirdi. "Her sabah seni uyandıran,yüzünde az rastladığım o eşsiz gülüşe sebep olan, görünce yeşil harelerinin ışıldadığı kişi o mu? Senin ongözlün bu adam mı?" dedi yenik ve fısıltıyı andıran bir sesle, söylediği her bir kelimeyle afallarken son söylediği yüzünden benden bağımsız dudaklarımdan şaşkın bir, "Ne?" döküldü.