Staj yaptığım hastanede karışan o kız çocuğu bensem?

"Baba,çok korktum ben." Mirzat Bey kolları arasına aldığı kızını göğsüne yaslarken duyduğu şey ile adeta donup kalmıştı. Kızı kendisine yıllar sonra ilk kez baba diyordu. "Kurban olsun baban sana korkma, korkma güzelim bak yanındayım ben" Genç kız babasının güven veren kollarına iyice sığınmış adeta yavru bir kedi gibi göğsüne sinmişti. "Gitme sakın" Mirzat Bey gömleğinin yakasını kaçmasından korkarcasına sımsıkı kavrayan minik ele bir öpücük kondurmuş küçük yatağa kızı ile beraber uzanmıştı. "Gitmem meleğim,asla gitmem hadi uyu sen" 〰️〰️

''her şey yalanmış. ailem, arkadaşlarım, tüm hayatım. ben ne yapacağım şimdi?'' ''eskiden hiç susmayan ben artık hiç konuşmuyordum.'' ''en büyük acı geçmişini hatırlayamamaktı.''

Otizimli bir kızın yeni bir aileye ve düzene alışması ne kadar zor olabilir? Heleki birde eski ailesi onun bu durumundan utanıp herkesten saklaması yetmiyormuş gibi hakaretler etmişken yeni ailesine alışabilecek mi? Sizce bu mümkün mü? Bu yolda en büyük şansı olacak çocukla engellerini aşabilecek insanların dünyasında kriz atakları olmadan bir gününü geçirebilecek mi? Peki bu hikayesinin sonu nasıl bitecek? Gelin hep birlikte neler olacağını görelim.

Korkarak yaşamak zordu... 17 yıl acıdan sonra mutlu olabilcekmiydim?

Okumadan önce yeni hikayeme de bir şans verirseniz çok mutlu olurum. ~YATILI OKUL *BOOKİSH_PAWS "ANNE!" dedi küçük güzel yeşil gözlerinden yaşlar akan kız. "Anne," dedi umudunu kaybetmeye başlarken. "Anne saklanma korkma benden!" diye bağırdı ormanın derinliklerine doğru. "Anne baba neredesiniz?" dedi ve ekledi. "Anne ben üşüdüm beni kollarınla sarmayacak mısın?" dediğinde içinde bir sürü patlamalar oluşurken. "ANNEE!" feryadıyla hüngür hüngür ağladı. Annesini sayıklıyordu. Ona acı çektiren şey ise annesinin ondan korkup saklandığını zannetmesiydi. Daha dört yaşındaydı ve çok derin bir acı çekiyordu. "ANNE SANA ŞARKI SÖYLERSEM GELİR MİSİN?!" küçük Peri annesine şarkı söylemeye başlamıştı o titreyen sesiyle. "B-Benim annem güzel annem Beni al kollarına Kucağında uyut beni Ninniler söyle bana..." Annesinin geri gelmeyeceğini düşünmesi kalbini acıtıyordu. "Anne, baba, abi beni duyuyor musunuz?" ve ekledi. "Elma dersem çık, armut dersem çıkma tamam mı?" Peri küçük elleri ile gözlerini kapattı ve "ELMA!" diyerek ellerini büyük bir heyecanla indirdi ve gözleriyle etrafı taradı. "Anne o zaman sihirli sözcüğümüzü söyleyelim mi?" diye seslendi ormandaki boşluğa doğru. Elleri ile gözlerini kapattı ve sihirli cümleyi söyledi "Çiki çiki or-ta-ya çık!" küçük kız gözlerinin önündeki küçük ellerini indirdiğinde annesini göremeyince tamamen umudunu kaybetmişti... #1. Şiddet 07.07.23 #1. Yalandünya 07.07.23 #1. Sinir krizi 07.07.23

HAYAT ACIMASIZDI , ACIMADI DA . . . Hayat Atabeyli ailesini hiç acımadan yakmıştı 17 yıl önce. Onlardan biricik kızları Aslı'yı almıştı daha doğduğu günün ilk gecesinde. Aslı gitmişti ardında acılı ve yıkılmış 5 abi , anne ve babasını bırakarak. Almışlardı onu, ayırmışlardı daha minicikken ailesinden. ------------------------------------ Hayat Aslı'nın ailesini almakla kalmamış yaşamak istemeyeceği şeyler yaşatmıştı... Ailem dediği insanlardan çok acı çekmişti ama kendine ve hayatındaki tek yoldaşına, kardeşim dediği insana bir söz vermişti her şeye rağmen çektikleri acılara rağmen hayatın onlara yaptıklarına rağmen yaşayacaklardı. --------------------------------------- Aslı ve Atabeyli ailesi birbirlerine kavuşunca ne olacak ? Haydi hep beraber bakalım...

istediğim tek şey acıdan kaçmaktı, daha büyük acı çekmek istememiştim ki. 5 yaşındayken ailesinden koparılan bir çocuk,tarçın. daha büyük bir acı çekeceğini bilmeden yetimhaneden kaçan tarçın,kaçmak kurtulmak istediği yere geri döner. ama artık yürüyemiyen tarçının asıl acı çekeceği günler yeni başlıyordu. lütfen kitaba bir şanş verin başlama tarihi 09.28.2021

aile kurguma hoş geldiniz dördüncü kurgumla sizlerleyim. 17 yaşında hayatı değişen bir kızdı Miray gelin hayatını beraber öğrenelim... Bir özür tüm yaralarımı yok edebilecek miydi? Bir özür benim çocukluğumu geri verebilecek miydi? Bir özür benim acılarımı dindirebilecek miydi? Yok edemezdi... Geri veremezdi... Dindiremezdi... şans veren herkese şimdiden teşekkür ederim.