"Asalet, boyun eğmek değil; boynuna geçirilen ilmeği bizzat ipekten dokumaktır." Fırat'ın hırçın suları, Arslanoğlu Konağı'nın duvarlarına vuran her dalgada bir ah gizlerdi. Töre, bu topraklarda yazılı bir kanundan öte solunan zehirli bir havaydı. Cihanşah Arslanoğlu, avucunda tuttuğu kor ateşi "adalet" sanırken; kader, ona en büyük ihaneti kendi kalbiyle hazırlıyordu. Bir yanda çocukluğu çalınmış, ruhu bir mühür gibi töreye basılmış asil bir kadın: Gülce. Diğer yanda, merhametini çöle gömüp kibrini zırh yapmış bir hükümdar: Cihanşah. Bu, evlilik iki bedenin birleşmesi değil; iki felaketin çarpışmasıydı. Gözyaşının kanla yıkandığı, sevdanın ancak ölümle kutsandığı bu topraklarda; aşk bir kurtuluş değil, en görkemli mahkumiyettir. Güneş doğmayı unuttuğunda sadece kendi küllerinden doğanlar hayatta kalacaktır. Ama unutmayın; küllerin aslı da ateştir.

Vahşet bazen bir adamla başlar, bir kadının gözlerinde biter. O, insan zihnini parçalarına ayırmakta ustalaşmış bir psikiyatrist. O, insan ruhunu parçalayıp izleyerek haz alan bir psikopat. Bir danışmanlık seansıyla başlayan her şey, kısa sürede bir şehri kana bulayacak bir satrancın ilk hamlesine dönüşür. Aşk, saplantıya. Zeka, deliliğe. Şefkat, ihanete. İyilik, şiddete evrilir. Ve kıyamet gelir... Kadın, onu tedavi etmek için yanında. Erkek, onu vahşetin merkezine çekmek için ardında.

Kül Midilli: İşin bitince yaz, merak ettim. Hayır yani iki aşık bile bu kadar belli etmiyor kendini aşkta. Aferin kızım bravo. Bağır mahallenin ortasında ben bu adama şimdiden vuruldum, diye. Kıyamet Atlısı: Yazarım Midilli Hanım, habersiz bırakmam sizi. Çocuklarımın anasını habersiz bırakırsam öleyim.