Bu roman (18) yaş üstü okurlar içindir. Rahatsız edici unsur (Cinsellik, Argo ve Yasa dışı unsurlar icermektedir.) Karanlık geçmişi ile kimseye güvenmeyen Vuslat Karaca ve en büyük rakibi Kuzey Dağlı. Bir aşk tek masum. Canı çok yanan bir kadın. Bitmeyen bir kaçışın ortasında kesişen hayatlar.

(Düzenlenecek) Babası ve annesi şehit düştükten sonra hayatı tepe taklak olan Arsen, kardeşiyle beraber Trabzon'a yerleştikten yıllar sonra kendisini asker olarak bulur. Bir gün, bir operasyona dahil olurken bir patlama nedeniyle bütün asker arkadaşlarını kaybeder. Kendisi ise sağ çıkan tek asker olur. Yaralı bir halde küçük bir kızı kurtaran Arsen, başka bir askerle karşılaşır. Bir gün o askerle aynı timde olup ona aşık olacağını nereden bilebilirdi ki? ... "Bazen aşk, insanların zayıf noktalarını gün yüzüne vuran bir silahtı"

Ankara'da geçen, ailesini korumak için kendisini öldü gösteren adamın geri döndüğünde hem kendi taşıdığı hem de geride bıraktığı yaralarla yüzleşmesini anlatan bir hikâye. Bir kadının, bir çocuğun ve bir adamın sessiz savaşı...

Gücün sesinle duruşunla ve seçimlerinle parlar. Kendini küçümseme. Dünya senin ışığını görmeli. Ben onu çok sevdim. Oda beni çok sevmişti. Peki aşk gerçekten bu muydu. Önce ayaklarını yerden kesip sonra seni yerin dibine sokan bir şey miydi? +18 sahneler vardır...

+18 cinsellik ve şiddet içerir! • Bir oyunun içindeydik. Satranç. Kimi piyonunu sona gizlerken kimi vezirini tereddüt etmeden ortaya atıyordu. Tek bir hamle bile yenilmene sebep olabilir, rakibin sıradan birisi değil. Bazıları piyonlarını sona sakladı, son ana kadar masum gibi duran taşlar. Lakin piyonlar sona ulaştığında ya taçlanırdı ya da uğruna her şey feda edilirdi. Bazılarıysa vezirini erkenden ortaya attı. Kaybetmeyi göze alacak kadar emin olanlar ya da kaybedecek bir şeyi kalmayanlar böyle oynardı. Hamleler azaldıkça sessizlik ağırlaştı. Tahtada boşalan her kare, geçmişte yapılan bir hatıranın izini taşıyordu. Geri dönüş yoktu artık. Her hamle bir öncekinden daha ölümcül, daha acımasızdı. En güvendiğin taş en önce düşerdi. Hamleler azalıyor, oyun bitmeye yakın Hanzira. Ve piyon her şeyi alaşağı ediyor, oyun tersine döndü şimdi. Kim kazanacak? Kim kalacak? [2025] 'Değiştirilmiş kapak'

Perde açılır. Siyah bir sahne. Bir kadın köprünün kenarında durur. Rüzgâr saçlarını savurur, karanlıkta tek bir cümle yankılanır: "Henüz izin verilmedi." Böyle başlar Yıldız'ın hikâyesi. Bir öğretmen... Hayallerini devletin kapısında tüketmiş, cebinde açlık, yüreğinde yalnızlık büyütmüş. Hayata tutunacak hiçbir dalı kalmamışken, ölümde aradığı huzuru bile elinden alınır. Çünkü Yıldız artık kendi hayatının sahibi değildir. Karanlığın efendileri onu seçmiştir: Yaşayacak... ama kendi için değil. Ölecek... ama kendi istediği an değil. Bir uşak olacak: Ölümün Uşağı. Ve sahneye bir adam çıkar: Atilla. Bir düşman. Bir hedef. Bir ölüm fermanı. Ama aynı zamanda en derin bağımlılık, en keskin zehir, en karanlık aşk. Sahne boyunca kan konuşur, ihanet sahneleri oynanır, her replik daha büyük bir çöküşün habercisidir. Yıldız ve Atilla'nın hikâyesi bir aşk değildir; bu, ölümle yazılan bir anlaşmanın, ihanetle mühürlenen kaderin tiyatrosudur. Perde kapanır. Ama hikâye burada bitmez. Çünkü bazı oyunlarda tek son vardır: ölüm. "Ölümün Çırağı", bir kadının kendi ölümünden kovulduğu, aşkın bile bir silaha dönüştüğü, ihanetten beslenen karanlık bir yolculuğun hikâyesi. Burada kurtuluş yok. Burada tek gerçek, ölüme yazılan kaderdir.

"Tanıştığımıza memnun oldum." Dedi ben elini sıkarken. Dur dedim içimden. Daha dur! Öyle hemen konuşma. Tanıştığımıza mahvolacaksın. Tanıştığımıza kahrolacaksın. Tanıştığımıza rezil olacaksın. Tanıştığımıza bir gün neler neler olacaksın. Ama hiç memnun olamayacaksın. İçimdeki şeytan dayanınca kapına, ne demek istediğimi mutlaka anlayacaksın. Kırlangıçlar karıncaları yer... Ama tek bir kırlangıç var, herşeyden önce kendini karınca için siper eder...

Mutlu bir evlilikleri olan iki insandan yabancıya dönüşmek mi? İşte bu benim sonum olurdu. Gerçek anlamda sonum olurdu. O gün biri bana kalkıp deseki 'canını verecek kadar çok sevdiğin kocandan boşanacaksın' hiç inanmazdım. Ailenden kişiler eksilecek deseydi yine inanmazdım. Şu an başımı göğsüne yasladığım, saçlarımla oynayan adamdan boşanacağımı düşünmek fazla kaçık bir düşünce olurdu benim için. Gözlerimiz dışarıdaki camda ve yağan karda. Huzurluyum. Mutluyum. Çok garip değil mi? Tam bir yıl sonra mutluluk ne demek bilmeyecektim. Huzur aramayı bırakacaktım. Bildiğim tek doğru mesleğim olacaktı. Belimdeki silah olacaktı. Kafamı kaldırınca gördüğüm ay yıldız olacaktı. Çünkü bir insanın ülkesinden başka kimsesi yoktur yanında. Melis ve Barış. İnsanların kötülüğünün, gülümsemelerine bulaştığı iki insan. Artık birbirlerinin ellerini tuttuklarında gördükleri kandı. Biri yıkıldı. Diğeri sevdiği yıkılmasın diye evliliklerini yıktı.

Yalanlarına bir yabancı ekleyemezsin. Biskolata reklamlarından çıkmış, acı bitter gözleri olan adamın bakışlarından kaçamazsın. En çok ona güveniyorsun çünkü sana sırtını dönmeyecek tek kişi. 'Cebinde yara bandı taşıyan adam ve yanından acı bitter çikolatasını ayırmayan kadının hikayesi.' Macide Kanlı Hükümdar Serisi Birinci Kitap: Yabancıların Yalancıları Not: İlk hali bu değildi. Kitap karmaşık ve zor geldiği için her şeyi değiştirerek baştan yazdım.

❝ Bir varmış bir yokmuş... Bizim hikayemizde kazanan cadı olmuş.❞ 🖤 Lida Aren Altun, geçmişin izleri ile yaşamayı öğrenmiş bir kadındır; sağlam görünen bir enkaz. Hayatını yeraltı örgütü Zeyl'in gölgeleri ardında inşa etmiştir; tüm dostlukları, bağları oradan çıkmıştır. Ve düşmanlıkları da. Nefret, fazla neden istemez. Arın Mirza Arsal ile aralarında alevlenen rekabet, düşmanlığın fitilini ateşlemiştir. Aşk ve nefret arasındaki çizgi silinirse, hangi tarafı tutarsın? Kendi yaralarından çok çevresindekilerin yaraları ile ilgilenmek zorunda kalmış Arın Mirza Arsal sandıkları kadar güçlü müdür yoksa bir bakışa diz çökecek kadar zayıf mı? 🖤 𝐘𝐄𝐑𝐀𝐋𝐓𝐈 𝐒𝐄𝐑𝐈̇𝐒𝐈̇ 𝟏. 𝐊𝐈̇𝐓𝐀𝐁𝐈𝐃𝐈𝐑