Ait olamadığın yerde bile köklerin tutunmayı seçer. Ve yanlış toprağa düşen bir tohum bile, sırf yaşamak için çiçek olmayı yazgı edinir... Bu bir aşk hikâyesi değil. Bu bir savaş. İnsanın kendini bulmak için verdiği, sesi çıkmayan ama en çok yankılanan bir savaş. Ve bu savaşta, en keskin silahın yüreğin olduğunu öğreniyorsun. Bu bir teslimiyetin değil, bir başkaldırının hikâyesi. Çünkü bazen en derin karanlıklarda bile ışık süzülür. Ve bir yabancının bakışı, en kalın zincirlerden daha çok kırar seni. Barlas'ın gözleriyle tanışınca başlıyor kırılmak. Kırıldıkça dönüşmek. Dönüştükçe yeniden doğmak... Begonya, adını bir çiçekten almış olabilir. Ama o, toprağa değil acıya kök salmış bir kadının hikâyesi. Kumarda bir borca karşılık satılan, bir adamın ellerine zorla bırakılan bir genç kadının, en karanlık evlerde bile umut yeşertebilen direnişini anlatıyor bu roman. Bu hikâye ne sadece aşk, ne sadece acı.Bu, bir kadının kendini bulma çabası,bir adamın insan olmayı hatırlayışı, ve karanlıkta filizlenen umutların adım adım ışığa yürüyüşüdür. "Savaş alanında bile açan çiçekler vardır. Ama en çok, imkânsız bir aşkın gölgesinde büyürler."

Elçim, yakmayı bilen ama kül olmaktan korkmayanlar içindir. Ben Elçim Alkor. Küçüklüğümden beri sessizlikle büyüdüm. Ağlamayı öğrenmedim, çünkü ağlamak zayıflıktı. Annemi ve abimi kaybettim. Geriye sadece yüklenmiş omuzlarım ve sessiz bir kız kaldı. O boşluk, içimde hep bir gölge gibi dolaştı. Zamanla öğrendim ki hayatta kalmak, sadece nefes almak değil; hesap yapmak, planlamak, bazen sevdiklerini feda edebilmek demekti. Bu yüzden Kıyam Timi'ni yönettim. Tim benim ailem oldu. Yankı, Kara, Pusu, Çelik... Her biri bana farklı bir hatırlatma; bazen güç, bazen sıcaklık, bazen ise sadece bir nefeslik rahatlık. Onlarla birlikteyken hem bir lider hem bir koruyucu, hem de kendim olabiliyorum. Ama içimde hâlâ çocuk Elçim var; kaybettiklerini hatırlayan, sustuğunda sessizliğiyle çığlık atan, korkularıyla yüzleşen... Her görevde, her çatışmada, geçmişim peşimden geliyor. Her kararımda sorumluluğun ağırlığını hissediyorum. Her nefeste hatıraların ve kayıpların yankısı var. Bu, benim hikâyem. Acıyla, görevle ve kayıplarla yoğrulmuş bir hayat. Ama yine de yürümeye devam ediyorum; çünkü geri adım atmak bana yasak. Kıyam, sadece bir isim değil; duruş, direnç ve karanlığın içinden ışığı bulmak demek. Ve ben hâlâ o ışığı arıyorum.

Zeyana, adaletin güçlülerin elinde bir silaha dönüştüğü, suskunluğun erdem sayıldığı bir düzende büyüdü. Öğretilen her kural itaati kutsuyor, verilen her öğüt başını eğmesini buyuruyordu. Çünkü bu topraklarda düzen, sorgulayanlardan değil; kabullenenlerden yanaydı. Kutsal ilan edilen savaşlar, kanla yazılan zaferler ve korkuyla ayakta tutulan bir iktidar... Bu dünyanın zincirleri demirden değil; kaderden, korkudan ve sessizlikten yapılmıştı. Zeyana'nın mücadelesi bir kahramanlık masalı değildir. Kurtulmayı değil, bedel ödemeyi göze alan bir ruhun yolculuğudur. Çünkü burada özgürlük verilen bir armağan değil; alınan bir yaradır. İhanetle örülmüş ilişkiler, gücün soğuk yüzü ve göz göze gelindiğinde bile kaderin yön değiştirdiği anlar arasında Prangalar, insanın en ağır zincirinin kendi sessizliği olduğunu fısıldar. Kuşlar öldü, gökyüzü karardı ve hırslar uğruna her şey feda edildi. Ama maskeler düştüğünde anlaşıldı ki; bu kanlı savaşın içinde kirlenmeyen tek bir şey kalmıştı. Ve aşk, bu savaşta en masum duyguydu. " Yaşadığını sanma Zeyana, yaşadığını hisset. Acısa bile hisset; çünkü sadece ölüler acı duymaz."

Bu hikâye, annesi tarafından hiç sevilmediğini hissederek büyüyen bir kız çocuğunun iç dünyasını anlatır. Anne, kendi hayatında yaşayamadığı hayallerin, yarım kalmış gençliğinin ve susturulmuş öfkesinin yükünü kızına yansıtır. Kız, annesine ne kadar benzedikçe ondan o kadar uzaklaşır. Aynı yüz hatları, aynı bakış, aynı ses tonu... Kız için aynaya bakmak, sevilmemenin kanıtına dönüşür. Çocukluk boyunca kız, annesinin sevgisini kazanabilmek için kendinden vazgeçer. Daha az konuşur, daha az güler, daha az ister. Uslu oldukça sevileceğini sanır. Ama anne, kızın varlığında kendi kırılmışlığını gördüğü için ona yaklaşamaz. Sevgi, anne için bir suçlama gibidir. Yıllar geçtikçe kız, sevilmemeyi hak ettiğine inanır. Kendini eksik, fazla, yanlış hisseder. Annesinin ona bakmadığı her an, içindeki çocuk biraz daha küçülür. Sevgiye duyduğu ihtiyaç, yerini utanca bırakır. Hikâye, kızın büyüdüğünde annesine benzemekten korkarak kendinden kaçmasını ve sonunda şunu fark etmesini anlatır: Sevilmemesi, onun değersizliğinden değil; annesinin kendi yaralarını saramamış olmasındandır. Bu, bir kızın annesinin gözlerinde kaybolup, kendi gözlerinde yeniden doğma hikâyesidir.

Beraber olduğumuz sürece herşeyi Başarabiliriz ...

17 yıl sonra ortaya çıkan gerçekler... Gerçekler, çok can acıtsa da gün yüzüne çıkmak zorundaydı. Karışan iki bebek... Karanlık bir geçmiş... Ve gece gibi karanlık, mavi gibi umutlu bir kızın hikâyesi bu. Ateşler içinde yalın ayak yürüyen, yılmadan yoluna devam eden bir kadının hikâyesi bu. Geçmişimiz bazen karanlık olabilirdi, ama fener bizim elimizdeydi. Unutmayın, hiçbir şey göründüğü gibi değildir. Bu, Gece Mavi'nin hikâyesi... Peki, siz de bu hikâyeye ortak olmak ister misiniz? Klişe gerçek aile kurgularından değil..

*Gerçekle bilinmeyenin iç içe geçtiği, karanlık sırlar ve olağanüstü varlıklarla dolu bir fantastik kurgudur.* Bir son, bazen başlangıcın en sessiz halidir. Rüya, hayattan bıkmış ve yorgun bir ruhla, yağmurlu bir gecede kendi yaşamına son vermeye karar verir. Tam o anda, yerde biriken su birikintisi içinde beliren derin, mavi gözler onun hayatını değiştirir ve yeniden doğmasını sağlar. Bu ikinci şans, Rüya'yı kaos ve karmaşayla dolu bir hayata sürükler. Zamanla fark eder ki, çevresindeki bazı varlıklar insan değildir ve bazı doğuşlar kurtuluş değil, kaderin sessiz bir bedelidir. Rüya, bu yeni yaşamında hem kendi geçmişinin gölgeleriyle hem de görünmeyen güçlerle yüzleşmek zorundadır.

Mia rastgele bir numara salladı ama salladığı numaranın onun hayatını değiştireceğini bilmiyordu. ○Tüm hakları saklıdır Çalma gibi durumlar olursa yasal işlem başlatılıcağından emin olun