"Alya ve Boran'ın düğün günü kana bulanır; Boran öldürülür. Bu ölüm, Cihan ile Alya'nın kaderini geri dönülmez bir şekilde birbirine bağlar."

Cihan ve Alya one shot hikayeler

Olum hep bir nefes uzagimda ve ben ensemdeki soguk nefesin olum oldugunu biliyorum beni izliyor beni istiyor peki ben olumu istiyor muyum? Belkide nasil anlarsin olmek istedigini yada nasil alanarsin olecegini?

İmkansızın bile bir imkânı varken bizim niye olmasın?

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Ya Cihan havaalanına yetişemeseydi. Ya Cihan, Alya'ya aşkını itiraf edemeseydi. Ya Alya gitseydi...

Alya, Cihan ile Mine'nin geçmişini öğrenince içinde beliren kıskançlıkla "Benim de ilişkim var" yalanını söyler. Bu yalan, ikisinin de bastırdığı duygularla yüzleşmesine neden olur. Kıskançlık bir savaşa, savaş ise bastırdıkları aşkın itirafına dönüşür.

bırakırsan düşerim en derine. * diziden bağımsız olarak ilerlemektedir.

"İstanbul milyonlarca insana ev sahipliği yapar. Ama bazı bakışlar, yalnızca bir kişiye dokunur." Aynı şehir. Aynı kampüs. Farklı yalnızlıklar. Cihan Albora, Mardinli köklü bir ailenin ikinci oğluydu. İstanbul'a, kendini bulmak için değil, kendinden uzaklaşmak için gelmişti. Sakindi. Ciddiydi. Kalabalıkların içinde hep mesafeli... Alya Smith, Kanadalı bir annenin evlatlık aldığı suskun bir kızdı. Tıpta, insanın kalbini değil, acısını anlamayı seçmişti. Yumuşak sesi, derin gözleri ve bitmeyen iç hesaplaşmaları vardı. İkisi de bu şehirde birer yabancıydı. Ama bazı karşılaşmalar, kaderin değil, gözlerin seçtiği yerlerde olurdu. Ve bazen... İki insan yalnızca aynı gökyüzünün altında birbirini bulur. Bu bir tesadüf değil. Bu bir başlangıç. Belki de bir ömrün en sessiz ama en derin hikâyesi.

Boran'ın yaşadığı ama Alya ve Cihan'ın Boran'dan önce tanıştığı o evren...