05**: Voleybolcu kızlara değil, 05**: Sana zaafım var. 05**: Bir insan nasıl bu kadar kör olur? 05**: Anlatsana biraz? Naz: Hay ben senin! Nur: Kimsin lan sen!? Naz: Sensin kör bi kere, Allah'ın cezası şimdi yazılır mı?! 05**: Fark etti mi? Naz: Allah belanı versin... | Tamamlandı |

Jeon Jungkook, üniversite öğrencisi Park Jimin'i tanımak için öğrenci kılığına girer.

ᴊɪᴍɪɴ ᴢᴏʀʟᴀ ᴊᴜɴɢᴏᴏᴋ'ᴜɴ ꜱᴇx ᴩᴀʀᴛɴᴇʀɪ ᴏʟᴍᴜşᴛᴜ +18 ᴇʟ ᴀᴍᴏʀ ᴇꜱ ᴄᴏᴍᴏ ᴇʟ ᴠɪᴇɴᴛᴏ. ɴᴏ ᴩᴜᴇᴅᴇꜱ ᴠᴇʀʟᴏ, ᴩᴇʀᴏ ᴩᴜᴇᴅᴇꜱ ꜱᴇɴᴛɪʀʟᴏ ➱ᴀşᴋ ʀüᴢɢᴀʀ ɢɪʙɪᴅɪʀ. ɢöʀᴇᴍᴇᴢꜱɪɴɪᴢ, ᴀᴍᴀ ʜɪꜱꜱᴇᴅᴇʙɪʟɪʀꜱɪɴɪᴢ [ᴄɪɴꜱᴇʟ ɪçᴇʀɪᴋ,şɪᴅᴅᴇᴛ ᴠᴇ ᴋüꜰüʀ ɪçᴇʀɪʀ ʙᴜɴᴜ ʙɪʟᴇʀᴇᴋ ᴏᴋᴜyᴜɴᴜᴢ ʟüᴛꜰᴇɴ!] Başlangıç tarihi: 31.07.2020 Bitiş tarihi: 16.10.2020 [TAMAMLANDI] 🥀 jikook #2 6.000+ hikayeden... 🥀 jikookreal #3

Jungkook eşine karşı çok kıskançtı.

Dilsiz bir kızın kalbi tüm kötülükleri kendisine çekiyordu. Hiçbir kalp bu kadar değerli olmamıştır. Yeşil, Ötanazi Okulu'na sürgün edildiğinde o yıllarda henüz bir çocuktu. Öz babasının onu nasıl bir yere mahkûm ettiğini bile bilmiyordu. Ötanazi Okulu, Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı olan Alaska'da açılmış karanlık bir okuldu. Bildiğiniz tüm o okulları unutun çünkü Ötanazi Okulunda öğretmenler ders vermiyordu. Her biri kendi dalında uzman bilimcilerdi ve oradaki amaçları bir okul dolusu öğrencinin üzerinde deneyler yapmaktı. Öğrenciler ise sıradan öğrenciler değildi çünkü her biri idam cezası almış mahkûmlardı. Okul onları satın alarak kendi deneylerinde kullanan karanlık bir girdaptan farklı değildi. Bir kez içine girince çıkmak mümkün değildi. Yeşil tüm o tehlikeli mahkûmların içinde göğsünde değerli bir kalple yaşamak zorundaydı. Herkes onun kalbini isterken kurtların içine atılmış bir kuzudan farklı değildi. Kalbini isteyenlerden biri de öz babasıydı. Babasının onun kalbi için okula tehlikeli bir suikastçı göndermesiyle, belki de tüm ezberler bozulmaya başlamıştı. Avcı'da her zaman bu kadar acımasız değildi. Özellikle ateşten kızıl saçları olan ve bir katile gülümseyen hasta bir kadını tanıyana kadar. Şimdi karar verme sırası ondaydı. Avını öldürmeli mi, yoksa korumalı mı? Sayfalar üzerinde konuştuğu bu dilsiz kadınla tam olarak ne yapmalıydı? "Kadın kandan korkuyordu, adam ise kan kokuyordu. Şimdi sen söyle; böyle bir durumda kadın özleyebilir mi ölüm kokan bir adamı?" dedim. "Kadın aptaldı adam ise kadına kör. Şimdi sen cevap ver; her şeye, herkese ve özellikle küçük bir kadına kör olan bir adam bekleyebilir mi kadın tarafından özlenmeyi?" diyerek bana cevap verdi.

Her gün aynı yalandan ibaret. Gidilen yollar, adımları kesen durak. Kimine ev, kiminin ruhunu sıkıştıran lanetli kale. Büyük şehirdi İstanbul... Uzun yolları, dar sokakları vardı. Hiç bitmez sansan da adımların nerede duracağını bilirdi. Dün suratını unutmaya başladığın karşına çıktığında anlardın büyük şehir olmadığını. Güzel kahkahalar, gizli ağlamalar sığdırırdı şehir. Saklambaç oynansa bulunurdun öylesine. Bir yer vardı, şehirden ayrı bir yer... Kocaman kale gibi bir ev. O eve gireni bulamazdın işte. Yatağın altına kafasını uzatan olmazdı, dışarıda fırtına kopsa çocuğun kafesinde ki depremleri sobeleyemezdi kimse. Acı vericiydi, çok yakardı. Parçalardı ama bilirdin bunu kimse görmeyecekti. Kalkardın, uyurdun , uyanırdın ve sabah gün ışığı gece ki karanlıkla alay edercesine ışıldardı. Alışırdın, düzenbaz düzene. Yalan söyledim.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

" Çünkü hiç bir şey korkuda olduğu gibi nefesimizi kesemez, acının bir sınırı vardır tamam mı ? Ama Tanrı aşkına korkunun yoktur bay Jeon eminim... " 3 ɢüɴ ᴇᴠᴅᴇ ʏᴀʟɴıᴢ ᴋᴀʟᴍᴀᴋ ᴢᴏʀᴜɴᴅᴀ ᴋᴀʟᴀɴ ᴍᴀsᴜᴍ ʙiʀ çᴏᴄᴜᴋ, ᴀʏɴı ɢüɴ ᴇᴠᴇ ɢiʀᴇɴ ʙiʀ ᴋᴀᴛiʟ, 3 ɢüɴ süʀᴇɴ ʏᴀşᴀᴍ ᴍüᴄᴀᴅᴇʟᴇsɪ, ᴋᴀɴ, ᴠᴀʜşᴇᴛ, ɢiᴢʟi sıʀʟᴀʀ... ʏᴀ ᴋᴀçᴛığıɴ ᴋişi ʜᴀʏᴀᴛıɴıɴ ᴍᴇʀᴋᴇᴢiɴᴅᴇʏsᴇ... ʙᴜ ᴋişi öʟüᴍ ᴏʏᴜɴᴜɴᴅᴀ sᴇɴi ʜᴇʀᴋᴇsᴛᴇɴ iʏi ᴛᴀɴıʏᴏʀsᴀ?