Ben Alâ. Alâ Karakurt. Alacalı değil, simsiyah Alâ. Otuz bir yaşında, Özel Kuvvetler mensubu bir Türk subayıyım. Hayat bana öylesine acımasızca davranmıştı ki daha doğar doğmaz ebeveynlerim tarafından üzerimde incecik bir battaniyeyle ve yanıma konulmuş küçük bir kâğıt parçasında yazan üç harflik ismimle yaşamaya çalışmıştım. Ailem olmayınca ben de bu vatanın her bir ferdini ailem bildim ve on yedi yaşımda tanıştığım kahramanım sayesinde asker olmaya karar verdim. Yıllar süren eğitimlerden ve birçok zorlu görevden sonra gerçekten ailem olduklarını hissettiğim insanlarla, kardeşlerimle tanıştım ve tam iki yıl önce onları kaybettim. Burada Ateş'im. Alâ olmayalı o kadar uzun zaman oldu ki, insan olmayı unuttum. Burada yaptığım tek şey ölene kadar öldürmek. Kimi zaman terör yuvalarına sızıp oraları dağıtırım, kimi zaman ise destek gereken timlere desteğe giderim. Hem teröristler arasında hem de askerler arasında namım duyulmuştu ama bu durum beni sevindirmiyordu. Ben efsaneleşmek istememiştim. Yalnızca içimdeki yangını söndüremeyeceğimi anladığımda Ateş olup, yandığımdan çok yakmak istemiştim. Ne ismim bilinirdi, ne yaşım, ne de rütbem. Hakkımda bilinen tek şey Ateş olduğumdu.

Namı Kurt olan mavi gözlü bir kadın, Alfa timine komutan yardımcısı olarak gelir... peki Alfa Timinin, Alfası, komutanı namı değer Alfa; kurduna aşık olursa, işler değişir... peki bu olayın akışı nedir?

Hayatın sancıları asla bitmezdi. Doğarsın, büyüsün, yetişirsin, yaş aldıkça yaşlanırsın ve en sonunda da ölürsün. Ama onların mesleğinde ölüm daha yakındı onlara. Onlar Türk Askeriydi ve her gün bir önceki günden daha çok ölümle burun burunaydılar. Fakat birden gelişen olaylar onları ayırmaya yetmişti. Biri evlatlarından ve sevdiğinden ayrı kalmıştı diğeri herşeyinden. Herşeyi olarak sevdiği adamdan. Ama kader ya sekiz yıl sonra karşılaşmışlardı. .. Kesit .. "Güzel kızım benim." dedi adam. Tane tane konuşuyordu. "Daha çok küçüksün. Biliyorum bu dediklerimi büyüdüğünde hatırlamayacaksın ama beni hatırla olur mu güzel kızım benim." Adam deli gibi korkuyordu. İki çocuğunu sekiz yıl boyunca görmemiş, varlıklarından bir haber yaşamıştı. Şimdi bu küçük bebeğinin de onu bırakmasından korkuyordu. "Diğer babalar gibi değilim. Her an yanında olamam ama sana bunu bırakıyorum bir tanem. Ben olmasam bile sana yanındaymışım gibi hissettirecek tek şey belki de." diyerek boynundaki künyesini çıkardı ve uyuyan bebeğinin hemen yanına koydu. "Senin için hep yaşamaya çalışacağım." dedi. Son kez öptü bebeğini, son kez kokladı doya doya. .. Hayatın sancıları asla bitmezdi. Onu bebeğinden ayırmamıştı ama iki evladını da bağışlamıştı diyemezdik. Bence siz herşeyi okuyarak çözün. Çünkü hepiniz Üvey Asker'e davetlisiniz. Üvey Asker'e HOŞGELDİNİZ. Keyifli okumalar. 🍀

Asker olmak için sınavlara giren Lavinia Gece Savaş sınavı kazanıp üvey ailesinin bu duruma karşı çıkması sonucu üvey ailesini hayatından siler ve 9 yıl sonra başarılı bir asker olur ve hayatı düzene girer. Peki ya bu düzen bozulur ve hayatı altüst olursa?

27 yıl sonra üvey evlat olduğunu öğrenen Yüzbaşı Arden, onca acıyı boşuna mı yaşamıştı? Peki şimdi ki hedefi neydi? Yeni (öz) ailesine bir şans vermeli miydi? Yoksa hiçbir şey olmamış gibi yaşamaya devam mı etmeliydi? Hep beraber göreceğiz, tabi isterseniz... -FİNAL OLDUKTAN SONRA DÜZENLENECEKTİR!-

Sevdiği çocuk yerine yanlışlıkla okulun serserisine yazan Ece, başına çok büyük bir bela aldığını fark ettiği an onu engeller. Fakat her şey için çok geçti... TAMAMLANDI✔️ Yarı Texting 240723✨by CHERRYBERRYMANGO.