Tamirci çırağı olarak çalışan Devrim hayatı hakkındaki gerçekleri öğrenir.

*Klasikten uzak aşk/gerçek aile kurgusu. *Yetişkin içerik barındırır. *İlk birkaç bölüm texting --- Ben İzgi. Feris İzgi... Aylarca uzaktan izleyip, hayaliyle yanıp tutuştuğum aşkıma tam kavuşmuşken; aslında kavuşmam gereken bir de ailem olduğunu biraz geç fark etmiştim. Hem de yaklaşık 20 yıl kadar geç... ••• XXII. Acar, nedensiz bir dürtüyle kadının yüzüne bakamadı bir an. Biraz sonra ise yanağının üzerinde uzanan kadının yüzüne nihayet bakmaya cesaret edebildi. Yavaşça eğdiği başını İzgi'nin yüzüne yaklaştırıp alnına dudaklarını bastırdı, dudaklarını hemen geriye çekmedi. Aksine burnunu da saç diplerine yasladı. Saçlarından yayılan kokunun bir ay öncekiyle aynı olmadığını duyumsadı. Fakat umurunda değildi, kokuyu eşsiz kılan Feris'in ta kendisiydi. Kokunun kaynağının o olması Acar için fazlasıyla yeterliydi. "Yeşil gözlü cadı," diye mırıldandı dudaklarını alnından çekmeden. Sesi o kadar kısıktı ki kendisine bile ulaşamamıştı. "Hangi büyüyü üzerimde denedin bilmiyorum ama bu kadar işe yaramış olmasını sen bile hayal edemezdin." ••• XXVII. Savaş, çaresiz bir merakla yüzünü kızının omuzuna doğru yaslayıp kokusunu hissetmeye çalıştı. Bebek kokusunu hatırlamak istese de artık hatırlayamıyordu, burnunda kalan tek koku isli yanık kokusuydu. Savaş, başını kızının omuzuna koyduğunda burnuna dolan kokunun çiçek bahçesinde gibi hissettirmesine buruk bir tebessümle tepki verdi. Bu kokuyu ilk kez alıyordu, bundan sonra hep alabiliyor olmak için ne yapılması gerekiyorsa yapacaktı. Çekindiği, göze alamayacağı hiçbir şey yoktu. "Bitti babam ait olduğun yerdesin artık, uyandıktan sonra bambaşka olacak her şey. Söz veriyorum, her şeyim üzerine yemin ediyorum sana. Ne kalbine ne tenine bir daha zarar gelmeyecek, baban burada, yanında." --- '120122

Aile sevgisinden uzak ve yalnız bir şekilde büyüyerek, soğuk ve umursamaz birine dönüşen bir genç kız. On sekiz yaşında karşısına çıkan biyolojik ailesiyle, yıllardır ondan esirgenen aile sevgisi ve bağını bulabilecek mi?

Kendi ailesinde tek çocukken bir telefon aramasıyla birlikte aslında hastanede karıştırıldığını öğrenen ve gerçek ailesinin beşinci çocuğu olan Balım'ın, yeni ailesine alışmaya çalışmasıyla başlayıp kendi aile sırlarını öğrenmesiyle devam ediyorr (Özellikle 20'li bölümler ve sonrası daha karmaşık hâl alıyor) Dikkat! Kitapta çok fazla komik sahne olmakla birlikte eser miktarda üzücü olay vardırr #1 gerçek ailem #1 abi 12.11.25 #1 ailem 04.01.26 #1 abi 19.05.26 (güne özel :))

Bu hayatta nefret ettiğim 2 şey var biri korkunç köpekler diğeri ise dişçiler! Peki abilerinden birinin dişci olduğunu ögrenen deniz ne tepki vericek? Merak ediyorsanız başlıyalım hadi Başlama tarihi:28/04/2024

Özge onu döven çalıştıran ve satmaya kalkan ailesinden başka kimsesi olmayan bir kız... Korkmaz ailesi tek kızları tarafından parçalanmış bir aile... Korkmaz ailesinin kapısına aynı zamanda 10 hayatın ortasına bırakılan bir mektup... Nasıl bir hayatları olacak, alışabilecekler mi, peki sonradan ortaya çıkan gerçekler...

Ben Ela... Daha küçücük yaşında hayatın nasıl bir şey olduğunu bilmeden kimsesizliğe mahkum edildim. Yalnızlık ve sevgisizlikle büyütüldüm. Tam her şeyin değiştiğine inandığım, sevileceğimi sandığım anda bir kez da parçalara ayrıldım. Ama bu kez öyle çok parçalandım ki tekrar toparlanamadım. Hala eksik olan parçalarımla küllerimden doğmaya çalışan yalnız bir kadınım... Burası benim Mefhum'um. *** "Anlat bakalım Ela kimdir?" Duyduğum soru ile yüzümde acı bir gülümseme peydah oldu. Keskin mavi gözler dikkatli bir şekilde beni incelerken zar zor; "Bende bilmiyorum ki. Ela'yı kaybedeli çok uzun zaman oldu. Sen söyle Ela kimdir? Nasıl biridir?" Demeyi başardım. *** Sizler benim Mefhum'umu okumaya hazır mısınız? *Mefhum: Geçmiş, mazi. Çalıntı veya kopyalama durumunda yasal işlen başlatılacaktır.

Karıştırılan bebekler serisi, erkek versiyon. Karez Arvas, ünlü bir şarkıcıydı. Hayatı hep parlamanın eşiğindeydi. Başarılıydı, gençti, herkes ona imrenirdi. Fakat kimse sahne arkasını bilmezdi elbette. Sahne ışıkları altında alkışlar vardı, perde kapandığında ise sadece sessizlik. Karez, çevresindeki kalabalığa rağmen hep yalnızdı. Çünkü yalnızlık, en çok da insanın bir ailesi olmadığında büyür dururdu ve bir gün, bu yalnızlığın bile ona ait olmadığını öğrenecekti. Sebebi belliydi; en başından beri, yanlış bir nakaratı söylüyordu... "Eğer hayat dediğimiz şey bir şarkıysa, benim ki başka birisine yazılmıştı."

Bence bir şans verebilirsiniz klasik abi kitabı işte hadi gelin yavrularım okuyacak abi kitabı yoksa sizi bekleriz içeriye 😋