𐚁. ㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤㅤ ❛❛Kelebeğin ruhu yara aldığında, kanatları kesilip geriye onu o yapan hiçbir şey kalmadığında; intihar ipinde sallanmak o kadar acı verici olamaz aslında. Kanatlarını kül gibi yakan ateşe atıldığında, bir günlük ömrünün olduğunu bilmiyor muydun aslında? Biliyordun. Masallara inanmayı tercih ettiğinde, sonuçlarından ⎯geriye elinde kalan boşluğun içini neyle doldurursan doldur. İşe yaramaz. Çünkü Pamuk Prenses, bir yabancının elmas elmasına kanacak kadar yalnız bırakılmasaydı, ölümle uyku arasındaki farkı zehirli bir ısırıkta öğrenmezdi. Ariel, sesini kaybetmenin bedelini bilseydi, ait olmadığı bir dünya uğruna kendinden vazgeçmezdi. Çünkü Malefiz, kanatları kesilmeseydi kötülüğü bir kimlik gibi taşımak zorunda kalmazdı. Sevdiği tarafından ihanete uğramasaydı, acıyı lanet sanacak kadar sertleşmezdi. Gücün, korunmak için örülen bir diken çiti olduğunu öğrenmeseydi, sevgiyi uykuya mahkûm etmezdi. Ve kimse, yarasından bir taht kurmak zorunda bırakılmasaydı, karanlığı seçtiği için değil, karanlığa itildiği için hatırlanırdı. Çünkü masallar, yaralı ruhlara merhem diye anlatılır. Oysa çoğu zaman yarayı saklamaktan başka bir işe yaramaz. Kelebek, kozasını yırtarak doğduğunu unutur; uçmanın bir mucize değil, bir bedel olduğunu bilmezden gelir. O bedel ödenirken alkış tutanlar, kanatların neden titrediğini hiç sormaz. Ve insan, kendini eksilten her fedakârlığa ⎯kader dediğinde; acı, kutsal bir sabra, yalnızlık, seçilmişliğe, tahammül ise sevgiye benzetildiğinde geriye kalan şey, yaşamaktan çok hayatta kalmaktır. Oysa kül olan kanatlar yeniden çıkmaz. Masal bittiğinde, prensler gider, büyüler bozulur, ve ip hâlâ oradadır⎯sadece bu kez boyna değil, göğüs kafesine dolanmıştır.❜❜ Kalbi katran serisi I.

Cinsellik ve yetişkin sahne içerir❗️ Sıcak bedenimi onun buz gibi kasıklarına bastırdığım an bütün vücudu gerildi. Her zaman böyle oluyordu; içimdeki sıcaklık, atan nabzım, akan kanım... onun için hem afyon, hem zehirdi. Hayatında neredeyse hiç karşılaşmadığı bir histi bu: yanıcı, canlı ebedi aynı zamanda fani bir varlık. Ben. Parmakları bel çukuruma yerleşti. Beni havada tutarken kasları kordon gibi geriliyordu. İnledim -istemeden, kontrolsüz, boğazımdan kopup gelen hayvansı bir ses. Ezra bunu yardım çağrısı gibi algıladı. Dizlerimin arkasından kavradı, bir çırpıda beni duvara yapıştırdı. Sırtım soğuk sıvaya çarptı, nefesim kesildi bir an. Kalçasını bacaklarımın arasına bastırdı, beni tamamen kendine sabitledi. Kollarımı omuzlarına doladım, tırnaklarımı ensesine geçirdim, derisini çizdim. Sırıttı. O iğrenç derecede kendinden emin, şeytani, neredeyse acımasız sırıtış. Aletini içimde yavaşça döndürdü. Her milimetrelik hareket sularımın daha fazla akmasına neden oluyordu; bacaklarımdan aşağı süzülüyor, onun kasıklarına damlıyordu. Tekrar itti. Daha derin. Daha sert. "Ezra!" Adını haykırışım kırık, boğuk, isyankârdı. Sesim odada yankılandı. Adımı inleyerek söylemem onu uçuruyordu; yüzünde saf, hayvansı bir tatmin belirdi, göz bebekleri iyice genişledi. Avuçları kalçalarıma gömüldü. Beni kucağında kaldırıp indiriyordu. Her inişte içimde daha derine gidiyordu, her kalkışta neredeyse tamamen çıkıyordu, sonra yeniden, acımasızca doluyordu. Bacaklarımı biraz daha açtım, kalçalarımı ona doğru bastırdım. Beni havaya kaldırdı. Ayaklarım yerden kesildiğinde omuzlarından sıkıca tutundum, tırnaklarım derisini iyice yırtarcasına çizdi. Kan kokusu yeniden genzime doldu. "Sen sonsuz hayatımda karşıma çıkan en değerli varlıksın," diye fısıldadı kulağıma. Sesinde kır

Unutmak için bir gece geçirdiğim adını bile bilmediğim adamı, bir hafta sonra boks maçında gördüm. Üstelik taktığı maskenin ardından o olup olmadığını da bilmiyordum. Şans mıydı bu yoksa şanssızlığım mı? Yoksa kader miydi? Belki kaderin cilvesi dedikleri şey bu olabilirdi. Önüme atılan maskenin sahibine yavaşça döndüm. Karşımdaydı işte. Pişkin pişkin sırıtıyordu. "Ağzını kapa." dedi gülerek. "Zaten geçen hafta yeteri kadar açıktı." deyince ağzımı hemen kapattım. "Terbiyesiz." deyip koridordan çıktım. Beni unutmamıştı. Oysa ki o gün pek kendinde gibi de değildi. Korkut Ali Altay & Defne Serenat

İtinayla seçip kazandığın bir düşman her zaman en zayıf halkalarını bilir. Özellikle göğsünde beslediği o nefret, aşksa esasında.

O benim en büyük yasağımdı. En derin günahımdı. O, sevgilimin babasıydı. Kaçmak bir seçenekti ama Tufan Çeliker'in olduğu yerde tüm çıkış yolları çoktan tutulmuştu.

Süveyda, annesinin evleneceği adamın oğlu Alaz'ı asla bir ağabey olarak görmedi. Kan bağının olmadığı bu evde, tek bağları birbirlerine duydukları dizginlenemez arzu ve karanlıktı.

Bazı sınırlar geçilmek için, bazı sırlar ise sonsuza dek saklanmak içindir. Naz için o gece, sadece yasak bir heyecan değil, tüm hayatını değiştirecek bir kırılma noktasıydı. Bir yanda çocukluğundan beri sığındığı o tanıdık güven, diğer yanda ise tenini yakan, geri dönüşü olmayan bir arzu... Kurallar bozuldu, çizgiler silindi. Şimdi bu sessiz evin duvarları arasında, saklanması gereken büyük bir günah ve her an patlamaya hazır bir fırtına var. Herkes hiçbir şey olmamış gibi davranırken, oyunun kuralı çoktan değişti.

Lalin, abisinin en yakın dostu, çocukluğunun Kılıç Abisi olan o adamın sarsılmaz duvarlarını yıkmaya yeminliydi. Kılıç ise yıllardır bastırdığı o vahşi arzuyu, sadakat ve ihanet arasındaki o ince çizgide saklamaya çalışıyordu. Ancak bir gece, loş bir koridorda abisinin sadece birkaç adım ötesinde, o görünmez çizgi geri dönülemez bir hırsla aşıldı. Ne bir öpücük, ne bir nezaket... Sadece yılların biriktirdiği bir patlama ve her darbede mühürlenen bir günah. Kılıç, o geceden sonra arkasına bakmadan kaçabileceğini sandı. Ama Lalin'in tenine kazıdığı o izler ve kulaklarından silinmeyen o inlemeler, ona en büyük hapishanesi olacaktı. Bir adam, kardeş bildiği dostunun evinde, onun kardeşine duyduğu bu karanlık açlıkla nasıl yaşayabilirdi? İhanetin kokusu terine karışmışken, Kılıç için artık kaçacak hiçbir yer yoktu. Lalin ise bu ateşin içinde yanmaya değil, o ateşi yönetmeye kararlıydı.

''Onunla seks yapacağım. Bu ne anlama geliyor biliyor musun? Sonunda düzgün seks sahneleri yazabileceğim! Hem de tüm detaylarıyla!'' Telefonda konuşurken oradan oraya zıplıyordum. Heyecanla etrafımda dönerken onu odanın kapısına yaslanmış, kollarını göğsünde birleştirmiş bir şekilde bana bakarken gördüm. Sanki birden bir şey hareket etmeme engel oluyormuş gibi olduğum yerde kala kaldım. Telefondaki arkadaşıma ''Seni sonra ararım.'' deyip yüzüne kapattım. Daha sonra elimdeki telefonu yatağın üzerine fırlattım. O, fırlattığım telefonuma baktıktan sonra gözü yatağın üzerindeki bilgisayarıma takıldı. Eliyle bilgisayarın ekranında açık duran yazmaya devam ettiğim hikayemi işaret ederek ''Şu an da yazıyor musun?'' diye sordu. Sonra yaslandığı duvardan ayrıldı ve bana doğru yavaş adımlar atmaya başladı. ''İstersen hemen şu an yapabiliriz ve sen de bir an önce yazabilirsin."

Bazı sırlar taşınamayacak kadar ağır, bazı yasaklar ise çiğnenemeyecek kadar tatlıdır. Bir kapı açılır ve hayatınız boyunca inşa ettiğiniz her şey, tek bir bakışla yerle bir olur. İmren için o kapı açıldığında, artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Tanıdığına inandığı herkes bir yabancıya, güvendiği her liman ise bir uçuruma dönüşmek üzereydi. Kaçması gereken o yangına kendi ayaklarıyla yürüyecek, imkansızın içinde kaybolacaktı. Ateşin içine düşmeden yanmanın ne demek olduğunu göreceksiniz. Çünkü bazen en büyük ihanet, insanın kendine olandır.