Lalin, abisinin en yakın dostu, çocukluğunun Kılıç Abisi olan o adamın sarsılmaz duvarlarını yıkmaya yeminliydi. Kılıç ise yıllardır bastırdığı o vahşi arzuyu, sadakat ve ihanet arasındaki o ince çizgide saklamaya çalışıyordu. Ancak bir gece, loş bir koridorda abisinin sadece birkaç adım ötesinde, o görünmez çizgi geri dönülemez bir hırsla aşıldı. Ne bir öpücük, ne bir nezaket... Sadece yılların biriktirdiği bir patlama ve her darbede mühürlenen bir günah. Kılıç, o geceden sonra arkasına bakmadan kaçabileceğini sandı. Ama Lalin'in tenine kazıdığı o izler ve kulaklarından silinmeyen o inlemeler, ona en büyük hapishanesi olacaktı. Bir adam, kardeş bildiği dostunun evinde, onun kardeşine duyduğu bu karanlık açlıkla nasıl yaşayabilirdi? İhanetin kokusu terine karışmışken, Kılıç için artık kaçacak hiçbir yer yoktu. Lalin ise bu ateşin içinde yanmaya değil, o ateşi yönetmeye kararlıydı.

''Onunla seks yapacağım. Bu ne anlama geliyor biliyor musun? Sonunda düzgün seks sahneleri yazabileceğim! Hem de tüm detaylarıyla!'' Telefonda konuşurken oradan oraya zıplıyordum. Heyecanla etrafımda dönerken onu odanın kapısına yaslanmış, kollarını göğsünde birleştirmiş bir şekilde bana bakarken gördüm. Sanki birden bir şey hareket etmeme engel oluyormuş gibi olduğum yerde kala kaldım. Telefondaki arkadaşıma ''Seni sonra ararım.'' deyip yüzüne kapattım. Daha sonra elimdeki telefonu yatağın üzerine fırlattım. O, fırlattığım telefonuma baktıktan sonra gözü yatağın üzerindeki bilgisayarıma takıldı. Eliyle bilgisayarın ekranında açık duran yazmaya devam ettiğim hikayemi işaret ederek ''Şu an da yazıyor musun?'' diye sordu. Sonra yaslandığı duvardan ayrıldı ve bana doğru yavaş adımlar atmaya başladı. ''İstersen hemen şu an yapabiliriz ve sen de bir an önce yazabilirsin."

Bazı sırlar taşınamayacak kadar ağır, bazı yasaklar ise çiğnenemeyecek kadar tatlıdır. Bir kapı açılır ve hayatınız boyunca inşa ettiğiniz her şey, tek bir bakışla yerle bir olur. İmren için o kapı açıldığında, artık hiçbir şey eskisi gibi olmayacaktı. Tanıdığına inandığı herkes bir yabancıya, güvendiği her liman ise bir uçuruma dönüşmek üzereydi. Kaçması gereken o yangına kendi ayaklarıyla yürüyecek, imkansızın içinde kaybolacaktı. Ateşin içine düşmeden yanmanın ne demek olduğunu göreceksiniz. Çünkü bazen en büyük ihanet, insanın kendine olandır.