ყველაფერი სკოლაში დაიწყო.მერაბ ბარათაშვილი ერთ-ერთი იმათთაგანი იყო ყველას რომ მოსწონდა და გოგონები კისერზე ეკიდებოდნენ... ვანილის გოგო 2026.

-გამარჯობა... -პატარავ, ჩემო ლამაზო, როგორ ხარ? -შენ ვინ ხარ? -ლილე... ვაჩე ვარ... შენი ვაჩე -მე სახელად ვაჩეს არავის ვიცნობ. -ნუ მაგიჟებ, მე მიცნობ, მე ხომ მიცნობ ლილე არა? ჩემო ყველაზე ლამაზო, ნუ მაშინებ ხო? -ნუ გაგიჟდები მერე, მართლა არ ვიცი ვინ ხარ. -შენი ქმარი ვარ. -ქმარი? რა ქმარი, როგორ თუ ქმარი, ნუ მეხები გაწიე ხელები. -დამშვიდდი, პატარავ ოღონდ შენ არ იტირო, გთხოვ... -ადექი ჩემი საწოლიდან. -ნუ ნერვიულობ, მშვიდად ვილაპარაკოთ, მე არაფერს დაგიშავებ... -რას ქვია ნუ ნერვიულობ, ვიღაც უცხო ბიჭი მეუბნები შენი ქმარი ვარო...

-დაჩი დადიანის ვინ ხარ? - გული უგრძნობდა ყველაფერი ეს დაჩის რომ უკავშირდებოდა და იმ დღეს წყევლიდა მას რომ გადაეყარა. -არავინ. -დაჩი დადიანის ვინ ხარ მეთქი!? - ხმას აუწია მის გვერდით მჯდომმა შენიღბულმა და იარაღი რომელიც გოგონამ აქამდე ვერ შეამჩნია თავზე მიაბჯინა, ერთი უბიძგა და გვანცა ამან მიახვედრა რამდენა სერიოზულად იყო საქმე. -არავინ, ნაცნობის ნაცნობია. -მის სახლში რჩები, გაკითხავს, სამსახურშიც ყავდი, შეხედე თან რითი გაულამაზებიხარ. - ყელზე გადაატარა ცივი ლულა, არტერიზე გრძნობდა შეხებას გოგო სწორედ იქ სადაც რამდენიმე საათის წინ დაჩის ტუჩები და კბილები ეხებოდნენ. -მაინც ამბობ არავინ ვარო? -რამდენი ხანია ვუთვალთვალთვალებთ, მაგას სახლში თავისთან არავინ მიუყვანია. იცოდი ნაშებს სამეგრელოში რომ დააბრძანებს თურმე? დადიანებში. -რატომ უთვალთვალებთ? - კარგ

დასრულებულია. 2026. Vanilla Girl

......................................♥︎ - რაზე ჩაფიქრდი? - მათზე ვფიქრობდი, ონისე რამდენი წლისაა? - ოცდაორის. - ესე იგი სულ რაღაც ორი წლითაა ჩემზე უფროსი და შენ რამდენი წლის ხარ? - ოცდაშვიდის. - სერიოზულად? არადა არ გეტყობა რომ ასეთი მოხუცი ხარ, -მხიარულად გადავიკისკისე და ჭიქაზე ვანიშნე რომ შეევსო, ღიმილით გამიქნია თითი ცხვირწინ. - მგონი უკვე საკმარისი დალიე, კიდევ თუ დაამატებ დათვრები და სად გვაქვს ჩემნაირ მოხუცებს თქვენნაირი ახალგაზრდების მოვლის თავი, - დალევა მინდა და დავლევ, შენ კი ნუ მიტრიალებ მაგ შენს ლამაზ თითებს ცხვირწინ, -გამოვაცხადე ომახიანად, კიდევ ერთი ჭიქა დავისხი და დავლიე. - მთვრალი ისეთი საყვარელი ხარ ამის შემდეგ ხშირად უნდა დაგათრო ხოლმე. - ამის შემდეგ ვეღარ დამათრობ. - რატომ? - იმიტომ რომ როცა თბილისში დავბრუნდებით... როცა დავბრუნდებით... -ენა დამება...

Dreamgirl and Nightboy - 2 -რა გინდა გიაკო? ზედმეტის უფლებას ხო არ აძლევ საკუთარ თავს? -იმის უფლებას ვაძლევ საკუთარ თავს რისი უფლებაც შენ მომეცი. - ერთი წამი არ დაუკარგავს პასუხის გასაცემად. მოულოდნელობისგან ახლა მე შევხტი როცა ერთი ხელი სახეზე მომკიდა და მეორე წელზე შემომხვია. თვალს არ ვაცილებდით ერთმანეთს და ხმის ამოღებას ვერ ვბედავდი, მოლოდინით ავივსე მაგრამ რისი მოლოდინით მე თვითონაც არ ვიცოდი. ტუჩებზე ძლიერად მაკოცა, თითები კანზე უფრო მოურიდებლად მომიჭირა და ამან მეც გამომაცოცხლა, აქამდე გაშეშებული მდგომი. სხეული მიხურდა და თავბრუ მეხვეოდა, მაგრამ მაინც ვახერხებდი მეც მეკოცნა... *** გიაკომ მარი პირველად რომ დაინახა მაშინვე სურვილმა შეიპყრო, საშიშმა სურვილმა რომელიც მისთვის უცხო, სასიამოვნო და ხელშეუხებელი იყო.

Dreamgirl and Nightboy - 1 ბარბარე ბერია პატარა მეგრულ სოფელში იზრდებოდა, სადაც მისი სურვილები და შეხედულებები ოჯახისა და საზოგადოების მოლოდინებს ვერ ერგებოდა. მოულოდნელად მისი ცხოვრება თავდაყირა დგება, როცა ბიჭი, რომელსაც ძლივს იცნობს, მოიტაცებს. მაგრამ ბარბარე არ არის გოგო, რომელიც ბედი სხვას მიანდობს - ის თავად იღებს კონტროლს საკუთარ ცხოვრებაზე. გაქცევის, დამოუკიდებლობისა და თვითძიების გზაზე, მას არაერთი გამოცდა ელის, მათ შორის ახალგაზრდა მამაკაცი, რომლის უხეში იერი და აუხსნელი მიზიდულობა მისი სულის სიმტკიცეს ამოწმებს.

ზოგჯერ რთულია წარსულს გაექცე და ყველაფრის მიუხედავდ ცხოვრება განაგრძო. მიწა ყოველთვის მის წილს მიიღებს და კაცობრიობას არცერთი ძალით დაღვრილი სისხლი არ შერჩება. შურისძიება უფრო მწარე იქნება თუ მასში სვანი ხალხი ჩაერევა!

© ტუსა. - დასრულებული

"უყურებს მის სხეულს და ვერ ხვდება. ვერ ხვდება ახლა რას გრძნობს. ვერ ხვდება მისი სხეული იზიდავს თუ სული? რას გრძნობს ის, ვნებას თუ სიყვარულს?" (დასრულებული)