Mersin' de yaşayan Evsa Aksel, ailesinin de desteği ile en büyük hayali olan küçük bir kitabevi açar. Boksör ve aynı zamanda kitap aşığı Pamir Barlas iki sokak ötesinde kitabevi açıldığını duyar. * * * Bu iki insanoğlunun alın yazısında birbirlerinin yazdığını bilmiyorlardı. Fakat kader ikisininde ağlarını birbirine bağladı. Kitabevinde karşılaşan Pmir ve Evsa için hayatlarının devamı düşündükleri gibi olmayacaktı...

@kupakizi: 17 ekim regl • • • ***************** *Küfür ve argo içerir. *Tüm hakları bana aittir.*

Popüler bir yazar olan Ayça Dicle Yazıcı, bir gün yeni bir kitap yazmaya başlar. Hikayenin popülerliği arttıkça okurlar ana karakter olan Devrim'in modelini sormaktadır. Bunun üzerine Ayça okurlarından birinin seçtiği Twitch yayıncısı olan Kıraç Aslan'ı model olarak gösterir. Her şey bu noktada başlar. Kıraç bir gün kendine yapılan editleri fark eder ve uzun uğraşlar sonucu Ayça'ya ulaşıp bundan rahatsız olduğunu dile getirir. Her şey de bu noktada başlar. ___ #Yazar🥇(05.05.25) #İzleyici🥇 (05.05.25) #İmzagünü🥇(05.05.25) #twitch🥇 (01.02.26) Kurgu tamamen bana aittir!

"Ulan seni bu pezevenkle dudak dudağa gördüm daha neyi anlatmaya çalışıyorsun?! Git buradan Leyal ve bir daha karşıma çıkma!" Onun bu sözleri ile yoğun bir öfkeyle dolup taştım. Çantamın sapını sertçe tutarken her birine özellikle de Pars'a baktım. "Gün gelecek hepiniz gerçekleri öğreneceksiniz ama bu seferde ben sizin yüzünüze tıpkı sizin şu an bana baktığınız gibi iğrenerek bakacağım!" Dedim ve resmen koşarak kafeden çıktım. Bugün benim hayatımın dönüm noktalarından biriydi ve ben bugün yaşadıklarımı asla unutmayacaktım. ________ Leyal Malatya'da görev yapan başarılı bir Üsteğmendir. Çocukluğundan yaralı olan Leyal yıllar sonra geçmişinde çok önemli bir role sahip olan adamla ve gerçek ailesiye karşılaşır. Gecmişi pekte iç açıcı olmayan Leyal'in yüzü hem aile hem de aşk konusunda gülmemişti, peki geçmişten gelen ihanet, acı ve keder son bulacak mıydı? !Kurgu tamamen bana aittir, kopyalanması durumunda yasal işlem başlatılacaktır! !Yazılanların hiç bir kurum ve kuruluş ile alakası yoktur! #tim 🥇 09/01/2026 #arkadaş 🥇 08/01/2026 #bordobere 🥇 19/11/2025 #kızasker 🥇 24/01/2025 #askeriye 🥈19/11/2025 #heyecan 🥈 30/01/2025 #üsteğmen 🥈 03/01/2025 #aşk 🎖️11 24/01/2025 #merak 🥇 02/11/2025 #albay 🥉 08/11/2025 #kadınasker 🎖️5 02/02/2026 #yüzbaşı 🥈18/12/2025 #dostluk 🥈 07/11/2025 #askerkız 🥉 09/01/2026

Benim adım Güneş Alkan. Bazılarının "anasız babasız yetim" dediği, fakat düşmanının bile saygı duyduğu Kıdemli Üsteğmen Güneş Alkan. Hayatım, yağmurlu bir 12 Ekim sabahı, yetimhane kapısına bırakıldığım o gün başladı. Doğduğum an tereddüt etmeden terk edilmiştim. O günden sonra kimseyi kaybetme lüksüm olmadı, çünkü kaybedecek kimsem yoktu. Ta ki hayatımın temelinin bir yalan üzerine kurulduğunu öğrenene kadar. Yirmi dokuz yıl önce, masumiyetim bir teröristin intikam oyununa kurban gitti. Bir babanın kararlılığı, bir annenin sevgisi ve bir ailenin hayatı o oyunun enkazında kaldı. Benim gerçek ailem de o enkazın içindeydi. Ama o enkazda bir şey daha kaybolmuştu: Güneş'in kalbindeki o küçücük neşe kırıntısı ve yumuşacık gerçek benlik. Yıllardır görmezden geldiği, sert kabuğunun altında sakladığı o kırılgan Güneş. Bu yol, onu yeniden tamamlayacak, sert duvarlarını kıracak ve hayatında eksik olan o tek parçayı, o küçücük neşe kırıntısını bulmakla ilgili. Güneş, ailesinin sevgisinde kaybolan benliğini bulmak ve o kırık güneşi yeniden yakacak olan ışığa ulaşmak zorundadır.

"Sevgiden yoksun kalan biri, sevginin değerli bir nimet olduğunu bilirdi ama tadını hiç bilmezdi." Caner Özdemir, bugüne dek hayatın sunduklarıyla yetinmişti ama artık suskun kalamayan bir dileği var: Ahu'nun kalbine dokunmak. Sevgi şifa kaynağıydı, sevgisizlik ise en güçlü zehir. Saklanan gerçekler, Caner'in hayatını yıllarca sevgisiz kalarak altüst etmiştir. Şimdi bir umudu vardır, arkadaşlarının yardımıyla bu çıkmazdan kurtulabilecek midir? Yoksa en büyük engel yardım ettiğini düşündükleri midir? Yanlış adımlar, eksik anlatılmış hikayeler, gizli yapılan ittifaklar ve beklenmedik yüzleşmeler... Hayal edilen bir aşkın, geçmişin karanlık sırlarıyla savaştığı; kalbin değil, geçmişin aydınlatılmasıyla vuslata erebilecek bir aşk hikayesi. #Yüzleşme 1.

"Pilot Üsteğmen Asel DEMİR emredin komutanım!" Çocukluğunu gökyüzünde süzülen uçakları hayranlıkla seyrederek geçirmiş, tek hayali olan bu bedele ömrünü adamış, hayatını iki kanat üzerinde geçirmeye and içmiş bir savaş pilotuydu o. Pilot Üsteğmen Asel Demir. Rüzgarın sesi... Hayallerini gökyüzünde bulan, hayatını hep önceliklerine göre yaşayan bu kızın yaşayacağı tek aşkı mesleği olmayacaktı ne yazık ki. Onun kaderinin yazıldığı bir gerçek daha vardı... Yüzbaşı Kutay AVCI. Ömrünü bu kutsal mesleğe adamış, Vatanını, bayrağını ve milletini kendi canından öte sayan bir asker. Sert duruşunun ardındaki çelimsiz çocuğu hep saklamış olan bu adamın kalbini açacağı tek bir kadın vardı...

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

Dilsiz bir kızın kalbi tüm kötülükleri kendisine çekiyordu. Hiçbir kalp bu kadar değerli olmamıştır. Yeşil, Ötanazi Okulu'na sürgün edildiğinde o yıllarda henüz bir çocuktu. Öz babasının onu nasıl bir yere mahkûm ettiğini bile bilmiyordu. Ötanazi Okulu, Amerika Birleşik Devletleri'ne bağlı olan Alaska'da açılmış karanlık bir okuldu. Bildiğiniz tüm o okulları unutun çünkü Ötanazi Okulunda öğretmenler ders vermiyordu. Her biri kendi dalında uzman bilimcilerdi ve oradaki amaçları bir okul dolusu öğrencinin üzerinde deneyler yapmaktı. Öğrenciler ise sıradan öğrenciler değildi çünkü her biri idam cezası almış mahkûmlardı. Okul onları satın alarak kendi deneylerinde kullanan karanlık bir girdaptan farklı değildi. Bir kez içine girince çıkmak mümkün değildi. Yeşil tüm o tehlikeli mahkûmların içinde göğsünde değerli bir kalple yaşamak zorundaydı. Herkes onun kalbini isterken kurtların içine atılmış bir kuzudan farklı değildi. Kalbini isteyenlerden biri de öz babasıydı. Babasının onun kalbi için okula tehlikeli bir suikastçı göndermesiyle, belki de tüm ezberler bozulmaya başlamıştı. Avcı'da her zaman bu kadar acımasız değildi. Özellikle ateşten kızıl saçları olan ve bir katile gülümseyen hasta bir kadını tanıyana kadar. Şimdi karar verme sırası ondaydı. Avını öldürmeli mi, yoksa korumalı mı? Sayfalar üzerinde konuştuğu bu dilsiz kadınla tam olarak ne yapmalıydı? "Kadın kandan korkuyordu, adam ise kan kokuyordu. Şimdi sen söyle; böyle bir durumda kadın özleyebilir mi ölüm kokan bir adamı?" dedim. "Kadın aptaldı adam ise kadına kör. Şimdi sen cevap ver; her şeye, herkese ve özellikle küçük bir kadına kör olan bir adam bekleyebilir mi kadın tarafından özlenmeyi?" diyerek bana cevap verdi.

"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.