İrem, ansızın telefonuna bilinmeyen numaradan düşen bildirimle tüm düzeninin değişeceğinden habersiz, o numaraya yanıt verir. 053*; Denemede birinci olmuşsun 053*; Bu kadar çalışmayla hukuk gelir mi? İrem; Köpek gibi çalışıyorum herhalde gelir İrem; Tabii ileride kraliçe gibi yaşamak için 053*; Bende köpek gibi çalışıyorum 053*; Seni kraliçe gibi yaşatmak için 14.12.2023💖💗

Helen ondan intikam istememişti. Helen asla ölümüne sebep olan kişinin sonunu istememişti. Bu David'in isteğiydi. Travis ve Luthor'un ölümü David'in planıydı. Bu onun hayaliydi. Nasıl Helen son nefesinde çaresizliğe boğulduysa aynısını onlarında yaşamasını istemişti. Ve olmuştu. Ama bunu yaparken karısının tek isteğini unutmuştu. Yalnızca bir istek. Tek nefeste söylemişti. Mükemmel gülümsemesi solmadan hemen önce, sadece Gabriella'yı istemişti. David hıçkırıklar içinde boş şişeyi fırlattı. Cam karşıdaki ağaca çarpıp paramparça olmuştu. "Onu kurtardığımı sandım!" "Bittiğini sandım!" Bağırışlarının ardından kısık sesle, "Özür dilerim." dedi yine. "Özür dilerim, özür dilerim, özür dilerim." "Senin için her şeyi yaparım." Ses tonu iyice düşmüştü. "Onun için de." "Ama bir insanı kendinden nasıl kurtarabilirim bilmiyorum Helen." "Bilmiyorum..."

Arkamı döndüğümde görmeyi umduğum son kişi orada duruyordu. Dağınık saçları, beni her gören kişide olan şaşkınlık ve bir çift siyah göz. Bütün beklediğim bu değil miydi? Koşup kollarına atılmam gerekiyordu. Tabii gerçek olsaydı. Brad bana doğru iki adım attı. Artık karşımda duruyordu. Adımı yineledi. Sabit siyah gözlerini benden bir an bile ayırmadan bakıyordu. Başımı iki yana salladım. Değildi. O değildi. Artık ona bakmak dayanılmaz bir hal alıyordu. Elini yanağıma koyarak parmağını yüzümde dolaştırdı. Dokunuşuyla gözlerimi kapattım. Gözyaşlarım yanaklarımdan süzülmeye başladı. Şefkat, özlem ve çaresizlik kalbime doldu ve boğucu bir çaresizlik hissettim. Ben ona bakınca, gözleri biraz irileşti, ama ifadesi ve duruşu değişmemişti. ''Gerçeksin.''

Oda çoktan dumanla kaplanmış görüşümü engelliyordu. Ciğerlerime hava çekmek için öksürüp hırlarken bir yandan da odadaki rafların arasında koşar adımlarla ilerleyip Brad'i arıyordum. Sonunda onu duvar boyunca uzanan dolabın dibine tünemiş bir şekilde buldum. Yanına eğilerek onu sarsmaya başladım ama kıpırdamıyordu bile. Canlı olduğunun tek belirtisi nefes alırken inip kalkan omuzlarıydı. "Brad!" Burada biraz daha kalırsam yanına da ben yığılacaktım. Kafamdaki bütün soruları bir kenara ittim, elimi çabuk tutmalıydım. Onu doğrultarak yüzüne vurmaya başladım. Uyanmalıydı. Tanımıyor olsam da onu burada bırakmazdım. Tüm vücudum yanıyor, durmaksızın öksürüyordum. Bilincimi kaybetmeden önce gördüğüm son şey Brad'in bağırarak burada ne aradığımı sormasıydı.

Pukka yayınları aracılığıyla kitap oldu! "Sana hiç söylemedim ama sana aşıktım. Bunu yüzüne karşı söyleyememek de benim ayıbım olsun." 070822 ☁️

Sophie'nin babası annesini öldürmüş ve bunun üzerine babası müebbet hapis cezası almıştır . Sophie bunun üzerine dedektif olan amcasıyla yaşamaya başlıyor , peki ya etrafta katil elini kolunu sallayarak gezerken rahat olabilecek mi ? Hayatını yaşayabilecek mi ? En önemlisi KATIL KIM ??

-texting- Uzun zamandır , yakından takip ettiği voleybolcuya gönlünü kaptıran bir genç kız ; Dilara Şahin. Ve kendisine sevgi besleyen bu genç kızın farkında olmayan, Bedirhan Özen. •Bu isimle yayınlanan ilk kitaptır. Gerçek kurum ve kişilerle ilgisi yoktur.Tamamen hayal ürünüdür.

"Zalimlikle öldüm, merhametle doğacağım " Vivian Dumchestier. Arganie İmparatorluğunun Arşidükü ile imaparatorun isteği üzerine evlendi, kendi isteği dışında evlenmiş olmayı gururuna yediremedi ve tüm kibrini nefretle evliliklerine kustu. Kocasını tanımaya çalışmak yerine düşmanlığı ve entrikayı tercih etti. Kocasını düşmanı olarak gördü öyle ki bu düşmanlıkla üvey oğluna zarar vermekten bile çekinmedi. "Vivian Dumchestier kocanızı ve oğlunuzu zehirlemeye çalıştınız, imparatorun adıyla idam edileceksiniz." "Ben yapmadım, ben değildim!" Vivian hırpalanmış halde darağacına doğru götürülürken gözleri rahibin yanında duran kocası ve üvey oğlunu buldu. Duygusuz bir şekilde hatta ona utançla bakıyorlardı. O kadar pişmandı ki , ikisinden de özür dilemek istedi ama artık çok geçti. Boynuna geçirilen bir ip celladın indirdiği kolla altındaki zemin kayarken Vivian'ın son gördüğü ona iğrenerek bakan kocasının bakışları oldu. Vivian ertesi gün gözlerini açtığında kendini evliliklerinin ilk yıllarında buldu. "Kocam ve oğlum bu hayatımda size tüm sevgimi vereceğim." Vivian bu hayatında iyi bir insan olmayı başarabilecek miydi?

Dünyanın en zengini olan ve bu şekilde gücü elinde bulunduran Klaus ailesi saldırı altındaydı kendilerine saldırabilecek kişi sayısı yok sayılırdı hiçbir Klan,Krallık hiçbiri Klaus ailesini karşısına almaya kalkışamazdı Ailenin lideri Dux binadan dışarı çıktığı an gördüğü olay karşısında dili tutuldu Ailesine saldıranlar insan değildi saldıranların hepsi Gelişim Hayvanlarıydı Dux Hayvanlara dalmışken karşısından gelen silüete baktı Siyah uzun saçları Ve Gökyüzü Gibi kapkara gözleri Tanıyordu. "Shin Sen." "Evet Baba Ben." Arkadaşlar Uzun süre açıklamaya ne yazacağımı bulamadım bende hikayenin ilerisinden bir parça yazayım dedim Fenririn Orjinal hikayesi ile yakından uzaktan alakası olmayacak sadece benzerlikler olabilir. Diğer hikayelerimi okumuş olanlar hikayenin nasıl olacağını az çok biliyor Bu Hikayede Diğerlerinden fazla vahşet İşkence vb şeyler olacak diğerlerine benzemeye bilir Bünyesi kaldırmayacak kişilere Uyarı olsun.

Elinde olmada gülümsedi. "Yine mi ölemedin, Caen?" dedi dalga geçer bir şekilde. "Tanrılar senden gerçekten nefret ediyor olmalı." Elindeki kılıcın ucunu aşağı indirmişti. "Onları suçlayamam. Çirkinliğine bakınca seni sevmek çok zor" dedi. İfrit ona doğru bakıp kükredi. "Seni geberteceğim, Gideon" diye bağırdı. Kalın sesi yüzünden konuşmalarını anlamak biraz zordu ancak onlarla bu kadar zaman geçirince normal geliyordu. Onları kızdırmayı seviyordu. Caen adındaki ifrit ona doğru koşarken Gideon elinde olmadan gülümsedi. Uyandığını hissedebiliyordu. Savaş başlarken hep bu hissiyatı yaşıyordu. Sanki her şey o ana kadar pusluydu da o anda netleşiyordu.