Kuzey Yıldızı & Yasemin Çiçeği Tüm İtalya'yı yöneten bir adam. Yeraltının tek sahibi ve en tehlikeli boksörü. İnsanlar,onun ismini bile anmaya korkar,onunla ringe çıkan tek bir kişi bile sağ çıkmazdı. Kuzey Valenti. Kalbindeki dövmede sadece tek bir kadını taşıdı. Ve onu kaybetmemek için herşeyi feda etti. Aynaya baktıkça kalbinde gördüğü tek şey,o gözün içinde sakladığı en nadir çiçekti. Yasemin Çiçeği... ''Ben seni kimsenin göremeyeceği tek bir yere sakladım,ben seni önce kalbimde sonra da gözlerimde sakladım''

"Kız Hayat Annenler gelecek mi yarın ki düğüne?" Ay yoksa... Alp evleniyor da benim mi haberim yoktu? "Kimin düğünü abla?" diye sordum, tereddütlü çıkan sesime içimden küfür ederek. Eşarbının alnını düzeltip güldü babaannemin eski kiracısı olduğunu hatırladığım maviş gözlü teyzem. "Kız kimin olacak, Alp'lerin işte." Ay durun! "Kız Fatoş! Yan-" diye konuştuğumda cümlesini kesen Fatoş ablanın yanındaki kadın oldu. "Kız bu Cihangir değil mi?" Kimi diyordu bunlar? Başımı çevirirken düştüğüm için ağrıyan boynumla dudaklarımdan 'ah' nidası çıksa da kim olduğuna bakmadan da bilirdim de geri kalamazdım işte. Abimin biricik arkadaşı Cihangir'i diyorlardı. "O, o. Baksana nasıl boylu poslu gız!" Kucağında torununu gezdiren bakkalın karısı Nuran abla sözlerini sürdürdü. "Öyle öyle. Pek bi' çalışkan maşallah. İdeal koca adayı işte!" Adamın uzun boyundan olsa gerek sesinden, nefesinden önce, hakkında çıkan laflar önden geliyordu. Erkek olmasına rağmen çizilmiş gibi bir yüze sahipti. Hani derler ya Allah özene bözene yaratmış diye. Vallahi öyleydi. Kalem gibi çizilmiş biçimli olan kavisli kaşları, birbirine tam ölçülü ne kalın ne ince dudaklarıyla dergilerden çıkmış gibi havası vardı. ... Ağaç kabuğu ailesine hoş geldin değerli okuyucu umarım keyifle okursun🏵️

Zihin, kendi ördüğü ağda boğulan tekinsiz bir avcıdır. Kaçan anılar, silinen yüzler ve her gün biraz daha daralan bir zaman sarmalı... Etrafındaki çember daralırken ve hayatı içinden çıkılmaz bir girdaba dönüşürken, onun elinde kalan tek bir direnç noktası var: Yazmak. Dört duvar arasında, kırık bir kalemle kağıda dökülen her kelime, aslında akıl sağlığının sınırında verilen o büyük savaştan kalan son kanıtlar. Çünkü çözülmeyen her sır, zihnin etrafına atılmış yeni bir düğüm demek. Ve o düğüm sıkılaştıkça, gerçeğin nefesi kesiliyor. Susturulmak istenen bir ruh, kendi zihninin labirentinden çıkmayı başarabilecek mi? Yoksa yazdığı her cümle, onu dibe çeken o karanlık anaforun bir parçası mı olacak? Aklın bittiği, sanrıların başladığı yerde... Düğümü çözmeye hazır mısın?

Başlarına büyük bela aldıklarından habersizdiler çün ki ben intikamımı almadan durmam!

İlk günden yanlış kata çıkan bir stajyer. İki zıt patron. Ve hiç silinmeyecek bir çizgi. Tevrat Arslan'ın buz gibi bakışları insanı dondururken, Ediz Soykan'ın sıcak gülümsemesi kalbi yakıyor. Lara Demir bu lüks dünyanın ortasında bir anda iki ateş arasında kalır. Biri sessizliğiyle ezer, diğeri yakınlığıyla boğar. Bazı çizgiler silinmez. Bazı bakışlar ise kader olur...

Bir yanda köklü sırlar, diğer yanda dizginlenemeyen arzular... Siyah ve beyaz birbirine karıştığında geriye sadece gri bir yıkım kalacak... Hayatı sadece babasının gölgesinden ibaret olan bir mafya kızı: Nur Sâye Kozan. İsmi gibi ışıkla gölge arasında sıkışmış.. Diğer tarafta adalet için çarpışan bir adam: Rivan Akay. Tek amacı Nur Sâye'nin ait olduğu dünyayı yerle bir etmek. Peki yıkmak için geldiği o dünyanın kızı, kalbinin tek sığınağı olursa? Zıt kutuplar birbirini çeker ama bazen bu çekim her iki tarafı da kül eder.

Bir sır... Kendisinden bile saklanmış bir kan. Bir evlilik... İstenmeden atılan bir imza. Ve bir ev... Karanlığın içinde nefes alan bir lanet. Genç bir kız, babasının ortaklarından birinin oğluyla evlendirildiğinde hayatının mahvolduğunu sanır. Ama asıl kabus, düğünden sonra taşındıkları aile konağında başlar. Geceleri yankılanan fısıltılar, aynaların ardında saklanan bakışlar ve karanlıkta beliren bir siluet... Kız, bu evde karşılaştığı cinin tesadüf olmadığını çok geçmeden anlayacaktır.Çünkü onun kanında saklanan melezlik, bu varlığı kendisine çekmektedir. Ne evlilikten, ne evden, ne de kendi soyundan kaçış vardır. Geçmişin zincirleri kırıldığında, karanlık da beraberinde uyanacaktır.

Çok istediği bölümü kazanmak için çok çalışmış ve sınav sonucunun açıklanmasını büyük bir sabırsızlıkla bekleyen genç bir kız. O çok beklediği sonucun açıklanacağı günün gecesi, sadece eğitim hayatını değil, tüm yaşamını etkileyecek olaydan bihaberdi. ⏳ "Ben seni tanımıyorum," dedim, soğukça. "Tanıyacaksın," dedi, sakince. Konuşma tarzında beni rahatsız eden bir şey vardı. "Daha çok zamanımız var."

Yeraltı dünyasının kalbi Kapan. Tüm pisliklerin kaynağı. Kaçak dövüşlerin ev sahibi. Asi'nin evi. Tüm hayatı. Yaşama şansı. Ne kadar şanssa artık. Yeraltı dünyasının yenilmez asi kızı. Taki o geceye kadar. Bir kaç saatte tüm hayatını değiştirecek bir maç. Kazanmak mı? Kaybetmek mi? *** "Geçmişinden kurtulabilir misin? Ağzımdan dökülen kelimelerle beraber gözlerimi açıp bedenimi çevirdim. Suratıma bakarak bir kaç saniye düşündü. Yüzünde bir pişmanlık sezmiştim. Derin bir soluk alıp bıraktı. "Kurtulmak istesek bile kurtulamayız. Bizler geçmişimizle var olur ve geleceğimizlede var olmaya devam ederiz. Gözlerini üzerime dikip konuşmuştu. Konuşurken söylediklerinin doğruluğuyla canım sıkılmıştı. Evet geçmişten kurtulamazdık ama ne bilim işte başkasından ağzından bu sözleri duymak... Yine sessizliğime gömülmek amaçlı araziyi seyredip parmaklarımla oynamaya başlamıştım. Bu sefer o konuşmuştu "Peki pişmanlıklarımız?

"Bazı mesajlar yanlış kişiye gider. Bazı hatalar ise insanın hayatını değiştirir." Bir gece gelen tek mesaj, genç bir savcıyı geri dönüşü olmayan bir oyunun içine sürükledi. Ve artık hiçbir dosya sadece bir dosya değildi. bir savcı ve ne olduğu belli olmayan bir adam mı ?