Kerem genç kızın boynunu koklayıp usulca fısıldadı "Bana öyle sıkı sarıl ki..." Gizem genç adama sıkıca sarılıp, yarım kalan cümleyi tamamladı "Kokun üstümde kalsın." İki gencin gözleri buluştuğunda tüm dünyanın sesleri susmuştu ve sadece bakışları söylüyordu aşkın şarkısını. Ne dudakları birleşti, ne bakışları birbirini terk etti. Öylece izlemek yetiyordu hissetmelerine. Ve sarılmak, en güzel sahiplenme jestiydi onların dilinde. Aşkı nasıl yaşayacaklarını öğrenirken rastladıkları yedi kelimeydi dillerine dolanan. Biri başlayınca diğerinin bitirdiği cümle ikisinin bir olma yolunu keşfedişlerinde ki yol haritalarıydı. Söylüyorlardı çünkü biri sarılmayı unutursa diğeri hatırlatmalıydı. Çünkü sarılmadan bir olunmazdı. Yorgun bedenleri sarılırken sendelediğinde, gülümsediler. Dile getirmeseler de bakışmak için çok geç bir saat olduğunu idrak edip merdivenlere yöneldiler. Yan yana yatağa uzandıklarında masum bir iyi geceler öpücüğü birleştirdi dudaklarını. Anlık mutlulukları kalplerine siper edip, sarılarak uyudular. Yarının neler getireceğini düşünmenin kimseye faydası yoktu, gün bu gündü ve hak ettiği gibi yaşanmalıydı.

17 yaşında bir kız. Yanından asla ayrılmayan iki arkadaşı... Buse ve Yağız... Sonradan yanlarına katılmasına rağmen Melis'e çok yakın davranan Can. En büyük ortak yanları dördü de karpuzu çok seviyor. Ailesinin Melis'e karşı ilgilerinin azalması sonucu sadece dertlerini, sorunlarını Can'a anlatan... Neden hiç kimse ilk tanıdığımız gibi kalmıyor? Neden insanlar değişiyor? Melis'i Can mı değiştirecek? Yoksa Can'ı mı Melis... "Ne zaman insanlar saçma sapan davranmayı bırakır, işte o zaman ben de değişirim." "Buradayım küçük cadı." "Anne!!... Diş fırçamı bulamıyorum. Tamam buldum." Anne!!... Tamam buldum. Anne!!..." "Hey ufaklık orası benim yerim." "Yağız... Buse... Benim karanlık fobim var neredesiniz?" "İki arkadaşın aşağıda bekliyor, ben ilk gördüğümde tanıyamadım bakalım belki sen tanırsın." "Sarışınlar biraz aptal olur derler sen de mi onlardansın."