Bir defter... Beş arkadaş gittikleri dağ evinde buldukları gizemli deftere bir hikaye yazarlar. Bir süre sonra yazılanların gerçekleştiğinden şüphe etselerde buna ihtimal vermek istemezler. Kader çoktan yazılmıştır. Ve o hikayede bir katil vardır... Ne gittikleri dağ evi, ne orada buldukları, ne de yaşadıkları şeyler tesadüftür. O gecenin sabahında bir kişi kehanete kurban olacak ve İnsanoğlu'nun günahlarından beslenen diğer evrende bulacaktır kendini. Buradan kurtulması için o defterdeki tek şeyi değiştirmesi gerektir: Kirli ve yaşanmaması gereken bir gerçeği... ~~~ Sırtım aniden sert ağacın gövdesine çarptığında yaşadıklarımın hâlâ kâbus olmasını diliyordum. Bu kadarı çok fazlaydı. Çenemi kavrayan parmaklarına karşılık altta kalmamaya çalışarak elimi gırtlağına sarmıştım. "Nesin sen?" Yüzümün her karışını inceleyen kara gözlerinde ölümü görebiliyordum. Her an başımı gövdemden ayırmak için tetikte gibiydi. Sorduğu saçmalığa gülmeye yeltensem de bu pek mümkün olmadı. "Ne gibi görünüyorum?" Soğuk suretindeki ifade daha ürkütücü bir hâl aldı. Dudakları ölümün tehlikeli sularından baş gösterircesine yukarı kıvrıldı. "İnsan olmadığın kesin." Parmakları boğazımı kavrarken yutkunmaya çalıştım. Ben bu değildim. Bu kadar aciz hissedemezdim. "Arafa merhaba de, kaçak."

"Tefeciden para alıp kaçarsam ne olur?" "Seni bulur." ⛓️ Gerilim, korku ve şiddet içerir. Yetişkinlere yöneliktir. Her hakkı saklı tutulmaktadır. Benzerlik ya da çalıntı durumunda saklı tutulan tüm haklar kullanılacaktır.

Abisine ulaşamadığı için abisinin verdiği numarayı yazan kızımız, komutanın abisinin telefonunu aldığını öğrenir. Bunun üzerine abisi ile konuşmak için komutanı rahatsız etmeye devam eder. Çoğunluk Texingdir. Aşk, mizah, küfür vb içerir. Eğlence amaçlı yazmaya başladım ama belki iş ciddiye biner.

İtalya'ya geziye giden kızların bir an da hayatlarının değişmesi +18 içerikler vardir kitabın içeriğini çalanlar olursa ahirette hesaplasiriz

Bir kızın kaderi annesine benzermiş... Küçükken bir söz işittim köydeki safiye teyzeden " Kızın çeyizi annesinin kaderidir " diye ... Küçükken düştüğümde dedem hep kendin kalkacaksın derdi kaldırmazdı. ve kendim kalkardım kanayan yaralarımı kendim sarardım . Bu yetim Bu òksüz Bu kimsesiz Bu hastalıklı Kim alır evlenir , hep hasta boşa para harcıyoruz... yıllarca bu söylemleri duydum ben yüzlerine gülüp gece yildizlara anlattım derdimi onlara ağladım. onlardan tek istediğim okumak ve sevilmekti .Onuda çok gördüler bana . daha on yedisinde gelin oldu Avjin , Abisi sattı Avjini elli koyuna , Değeri bu kadar mıydı avjinin...

Ayağa kalkıp göz yaşlarımı sildim. Gözlerim son kez baktı ardından. Son kez seslendim adını. Bana öyle bir yara bırakmıştı ki, asla affetmeyecektim onu. Asla. O benim için ölmüştü. Bende onu gömdüm. Ruhumu tamamladı sanıyordum. Meğer o kendine orada bir mezar hazırlamış... O benim ruhumdaki bir ölüydü artık.. "Hoşçakal sevgilim." ...