053721*****: Siz benimle dalga mı geçiyorsunuz? (00.57) 053721*****: Yarın tonla işim olduğunu söylüyorum, sabahın 6sında evden çıkmam gerekiyor ama sizin gibi olgunlaşamamış erkekler yüzünden uykumu dahi alamıyorum! 053721*****: Üstelik sadece ben de değil. Binadaki çoğu kişinin yarın iş günü. Çocukların okulu var. Yahu siz nasıl bir aylaksınız? 053721*****: Hadi pazartesi sendromu çekmiyorsunuz onu geçtim, anladık zaten. Yahu kardeşim bari olana saygınız olsun! Bitmedi gürültünüz patırtınız ya bitmedi resmen. 053721*****: Evimi başıma yıkacaksınız az kaldı. (01.04) 054193*****: Merhaba öncelikle. (01.09) 054193*****: Elbette amacım sizinle dalga geçmek değil, çıkartmaları atan da ben değildim bir karışıklık oldu bunun için kusura bakmayın. 054193*****: Sonrasında ise 054193*****: Hanımefendi yarın pazar. (01.10)

Bazı kadınlar sevilmez. Sınanır. Şilan bir gece her şeyini geride bıraktı. Ailesini. Aşkını. Soyadını. Ve kucağında taşıdığı sırla başka bir hayata kaçtı. Yılmaz... Bir zamanlar uğruna dünyayı karşısına aldığı adam. Şimdi başka bir kadının yanında, başka bir hayatın eşiğinde. Ama geçmiş, kapıyı çalmayı sever. Ve Yılmaz, bilmediği bir gerçeğin tam ortasında. Şilan geri dönüyor. Bu bir kavuşma hikâyesi değil. Bu bir yüzleşme. Aşkın, gururun ve anneliğin arasında sıkışmış bir kadının; yıkılmadan ayakta kalma savaşı. Çünkü bazı sırlar saklanmak için değil... ortaya çıktığında her şeyi yakmak için vardır.

Bazı insanlar bir aileye doğar, bazıları ise kendi ailesini kurar. Barış ve Ahu, birbirlerinde buldukları yuvanın sonsuza kadar huzurla süreceğine inanırken hayatın onlar için başka planları vardır.

Sosyal medya hesabı üzerinden futbol yorumculuğu yapan ve hayli popüler olan Dila Aral, kullandığı rumuz dolayısıyla herkes tarafından erkek zannedilmektedir. Mesaj kutusuna düşen bir fotoğraf ve ardından katıldığı olaylı canlı yayın sonrası hayatı tamamen değişir. Sosyal medyada yerin dibine soktuğu yetenekli futbolcu Barış Akdora'yla 6 ay boyunca çalışmak zorunda bırakıldığında ikilinin arasında dinamikler değişir ve güç savaşı başlar. Beraber çalışmayı öğrenebilecekler midir?

Pukka yayınları aracılığıyla kitap oldu! Alara Yılmaz babasının antrenörlüğünü yaptığı milli erkek voleybol takımının kaptanına aşık olur... '300423

Mardin, Taşın dile geldiği masal şehirdi. Acıların yaşadığı, yaşandığı şehirdi. Ya hayata meydan okuyacaksın ya da hayata boyun eğeceksin. "Coğrafya kaderdir" dedikleri çok doğruymuş. Bu topraklarda kaderin daha anne kucağındayken belirleniyordu. Bu topraklar nice kanlar döktü,nice ayrılıklar yaşattı, nice bedeller ödetti ve nice hayatlar son bulmuştu. Bu topraklar da sevmeyi kimse cesaret edemezdi. Ya ölürsün ya da öldürülürsün. Bir insanın kaderi bir saniye de bile değişirmiş. Tıpkı Mahperi ve Azad'ın kaderi gibi. Biri beyaz diğeri siyah. Orta yol yoktu ikisinin de hayat onlara gri bir renk sunmuştu. Hayat bir kere daha Mahperi'nin kaderine gülmemişti. Berdele mahkum olan kız bu sefer öleceğini hissetmişti. Azad, Mardin'in öfkeli ağasıydı. Yürüdüğü sokakta ondan korkan hiç bir insan yoktu. Öfkesini bu sefer koca taşlı duvarlar bile şahit olmuştu. Onların kaderlerini bu topraklar belirlemişti. Ya kan ya da can..

2029'da düzeni bozulmaya başlayan bir Türkiye... Öldürülen babası için adaleti arayan savcı Özge Ezel... Katil olarak suçlanan örgüt kurucusunun oğlu Pusat Ali Avlanmaz. Kaderin temsili olan ip onlar için zincirdi, bu zincir kırmızı değil katran karasıydı. Bir tarafta adaleti arayan bir kadın diğer tarafta kendi adaletini yaratmak isteyen bir adam. İki zıt kutup... iki yabancı. Birbirinden nefret ettiklerini sanarken aynı dava için çıktıkları savaşın ortasında ya birbirlerine omuz olurlarsa? / Sözler ver kendine, yeminler et, ama hiçe say kendini... Canını hiçe say ama cananını değil. Ölümü iste ama öldürme... yazım: 12 | 01 | 23 Yayımlanma: 17 | 12 | 24

Emine Abla anaç bir tavırla genç kızın saçını okşadı. "Sana zarar gelsin istemem. Bir yuvaya ihtiyacın var, Yıldız. Arkanı yaslayabileceğin, güvenebileceğin biri... Mahallede herkesin dilinde tek bir isim var. Rüzgar. Tamircidir, işinin gücünün adamı. Bir de küçücük bir oğlu var. Yalnız büyütüyor çocuğu." Sonra gözlerini Yıldız'dan kaçırır gibi yaptı, biraz tereddütle ekledi: "Çocuğu var... nasıl uygun olur, bilmiyorum işte. Ama Rüzgar sağlam adamdır. Namusludur, çalışkandır. Oğluna da gözü gibi bakar. Belki de seni en iyi o anlayabilir." Yıldız şaşkınlıkla baktı. Dudaklarından istemsizce döküldü: "Rüzgar mı dedin?" "Evet," dedi Emine Abla. Yıldız, zihninde bir anı canlandı. Birkaç ay önce, mahallenin sokaklarında bir çocuğun ağlayarak koştuğunu görmüştü. Küçücük bir oğlan, kaybolmuştu. Yıldız onu sakinleştirip babasına götürmüştü, tam o sırada koşarak gelen, telaş içinde bir adam çocuğu kucaklamıştı. Adamın gözlerindeki panik, oğluna sarıldığı andaki şefkati hâlâ gözlerinin önüne geliyordu. "Rüzgar..." diye fısıldadı Yıldız kendi kendine. "Demek o..."

"Amacım yoktu," diye fısıldadım, "Ayrıca istersem ona karşılık veririm, sevgili olurum, sanane bundan. Benim hiçbir şeyim değilsin, sınırını aşıyorsun." Ares yüzünü iyice yaklaştırdı. Artık yüzlerimiz arasında hiç mesafe kalmamıştı. Küçümseyici bakışlarıyla bana baktı. "Sınırımı aşıyorum, öyle mi? O bahsettiğin sınır ne tam olarak? Altımda inlerken de bu sınırdan bahsetseydik, belki devam etmezdik ha?" Gerçekten çileden çıkmıştı. "Sana inat değil mi? Gideceğim, sevgili olacağım o adamla, sen de sik gibi kal burda!" Bileklerimi çekmeye çalıştım ama başaramadım. "Bıraksana..." Ares yavaşça çenemi tuttu ve yüzünü yüzüme hizaladı. Kalbim yerinden çıkacak gibiydi. "Şu anda senin altımda inliyor olman gerekiyordu. Burda böyle kavga etmememiz lazımdı, ama sırf senin aptallıkların yüzünden olması gereken hiçbir şey olmuyor." Yavaşça dudaklarımı öptü. Kasıklarımda hissettiğim sızıyı fark ettim ama artık çok geçti. Bileğimdeki ellerini çekmişti. Ben ne olduğunu anlamadan da kapıdan çıkıp gitmişti.

Beş buçuk aylık hamile bir kız. Rastgele seçilmiş bir şehir. Rutubet kokan küçücük bir oda. Ve aylar sonra geri dönen bir adam. Ela kaçtığını sanıyordu. Ama bazı hikâyeler insanı bulunduğu her şehirde yakalıyordu.