Emine Abla anaç bir tavırla genç kızın saçını okşadı. "Sana zarar gelsin istemem. Bir yuvaya ihtiyacın var, Yıldız. Arkanı yaslayabileceğin, güvenebileceğin biri... Mahallede herkesin dilinde tek bir isim var. Rüzgar. Tamircidir, işinin gücünün adamı. Bir de küçücük bir oğlu var. Yalnız büyütüyor çocuğu." Sonra gözlerini Yıldız'dan kaçırır gibi yaptı, biraz tereddütle ekledi: "Çocuğu var... nasıl uygun olur, bilmiyorum işte. Ama Rüzgar sağlam adamdır. Namusludur, çalışkandır. Oğluna da gözü gibi bakar. Belki de seni en iyi o anlayabilir." Yıldız şaşkınlıkla baktı. Dudaklarından istemsizce döküldü: "Rüzgar mı dedin?" "Evet," dedi Emine Abla. Yıldız, zihninde bir anı canlandı. Birkaç ay önce, mahallenin sokaklarında bir çocuğun ağlayarak koştuğunu görmüştü. Küçücük bir oğlan, kaybolmuştu. Yıldız onu sakinleştirip babasına götürmüştü, tam o sırada koşarak gelen, telaş içinde bir adam çocuğu kucaklamıştı. Adamın gözlerindeki panik, oğluna sarıldığı andaki şefkati hâlâ gözlerinin önüne geliyordu. "Rüzgar..." diye fısıldadı Yıldız kendi kendine. "Demek o..."

"Amacım yoktu," diye fısıldadım, "Ayrıca istersem ona karşılık veririm, sevgili olurum, sanane bundan. Benim hiçbir şeyim değilsin, sınırını aşıyorsun." Ares yüzünü iyice yaklaştırdı. Artık yüzlerimiz arasında hiç mesafe kalmamıştı. Küçümseyici bakışlarıyla bana baktı. "Sınırımı aşıyorum, öyle mi? O bahsettiğin sınır ne tam olarak? Altımda inlerken de bu sınırdan bahsetseydik, belki devam etmezdik ha?" Gerçekten çileden çıkmıştı. "Sana inat değil mi? Gideceğim, sevgili olacağım o adamla, sen de sik gibi kal burda!" Bileklerimi çekmeye çalıştım ama başaramadım. "Bıraksana..." Ares yavaşça çenemi tuttu ve yüzünü yüzüme hizaladı. Kalbim yerinden çıkacak gibiydi. "Şu anda senin altımda inliyor olman gerekiyordu. Burda böyle kavga etmememiz lazımdı, ama sırf senin aptallıkların yüzünden olması gereken hiçbir şey olmuyor." Yavaşça dudaklarımı öptü. Kasıklarımda hissettiğim sızıyı fark ettim ama artık çok geçti. Bileğimdeki ellerini çekmişti. Ben ne olduğunu anlamadan da kapıdan çıkıp gitmişti.

Beş buçuk aylık hamile bir kız. Rastgele seçilmiş bir şehir. Rutubet kokan küçücük bir oda. Ve aylar sonra geri dönen bir adam. Ela kaçtığını sanıyordu. Ama bazı hikâyeler insanı bulunduğu her şehirde yakalıyordu.

Nilüfer Sipahi kendini bildiği andan itibaren dans ve müzik notalarıyla büyüyen bir kadındır. Hayatı bir zamanlar dans adımlarıyla şekillenirken, beklenmedik bir sağlık sorunu onu sahnelerden uzaklaştırır. Yıllardır yönünü bulmaya çalışan Nilüfer, bir umutla Panorama gazetesinin staj programına başvurur ve şaşırtıcı bir şekilde kabul edilir. Ancak küçük bir detayı gözden kaçırır: Baş editörün asistanı olacaktır. Ve o baş editör... Alperen Ataman. Disiplinli, mesafeli ve kuralcı. Üstelik Nilüfer'le hiç hoş olmayan, tesadüfi bir tanışıklıkları var. Birbirlerinden hoşlanmayan bu ikili, istemeye istemeye aynı ofisi paylaşmak zorunda kalınca, kelimelerle örülü bir savaşa girerler. Ama kelimeler bazen sadece savunma kalkanı değil, kalplere giden yolun da anahtarıdır.

Yedi yaşında kaçırılan Aysu Kara, hafızasını kaybettiği için geçmişine dair hiçbir şey hatırlamamaktadır. Ailesini, çocukluğunu ve kim olduğunu bilmeden yetimhanede büyümüş, yıllar sonra polis olmuştur. Yeni hayatına alışmaya çalışırken önüne iki önemli dosya çıkar. Bunlardan biri, yıllardır kimsenin suçüstü yakalayamadığı mafya lideri Azad Karun'a aittir. Diğeri ise Mustafa Kara isimli bir adamın dosyasıdır. Aysu'nun bilmediği şey ise bu iki adamın hayatıyla kendi geçmişinin birbirine bağlı olduğudur. Azad Karun, peşine düşen polisi araştırmaya başladığında Aysu hakkında neredeyse hiçbir bilgi bulamaz. Bu durum onda büyük bir şüphe uyandırır. Geçmişte yaşanan bir ölüm, iki aileyi düşman etmiş; yıllardır saklanan sırlar ise gerçeğin üzerini örtmüştür. Aysu gerçeği ararken, aslında kendi hayatının peşine düştüğünden habersizdir. Peki ya avcı olduğunu sanan kişi, aslında yıllardır avlanan kişiyse? Bazı sırlar ortaya çıktığında yalnızca hayatlar değil, bütün dengeler değişir...

Yıllar önce, Ali Emre'nin gidişi sadece bir ayrılık değil, bir kopuştu. Ali Emre, sevdiği kadını güvende tutma maksadıyla kendi kalbini de söküp götürmüştü. Yeda'nın o gün karnında taşıdığı mucizeden habersiz, "Beni bekleme" deyişi, bugün bile Yeda'nın kulaklarında yankılanan en soğuk cümleydi. Ali Emre karlı bir kış günü üniformasıyla gözden kaybolurken, Yeda'nın elinde sadece onun Ela gözlerini taşıyan bir umut kalmıştı.

Yaman... Yurt dışında aldığı eğitimin ardından babasının ani kaybı ile ailesinin topraklarına geri dönen, kurallarından asla taviz vermeyen bir adam... Adana'nın bereketli pamuk tarlalarında onun tek bir sözü bile herkesin susmasına yeterdi. Duru ise hayatını çoktan toprağa emanet etmişti. Çocukluğunu çalışarak, gençliğini ailesine omuz vererek geçirmişti. Gülmeyi değil, alın teri dökmeyi öğrenmişti. Kimseye yaslanmadan ayakta kalmayı başarmıştı. Birinin dünyası kurallardan, Diğerinin dünyası mecburiyetlerden kuruluydu. Yaman, herkesin boyun eğdiği adamdı. Duru ise kimsenin eğemediği baştı. Pamuk tarlalarının ortasında başlayan bu karşılaşma, sadece iki insanın değil; yıllardır susan kalplerin, saklanan sırların ve kök salmış yaraların da hikâyesi olacaktı. Bazen en büyük savaş, iki inatçı kalbin birbirine yenilmesidir...🌾

Zehra Koçak, KPSS'ye hazırlanan 26 yaşında genç bir kadındır. Hayatı kütüphane ile ev arasında depar atmakla geçerken bir gün aldığı haberle rutin hayatı bozulacak, eski defterler tekrar açılacaktır. "Bu ilişkiyi bitiren bendim. Şimdi geriye dönüp bakan da neden benim?"

Okumak için dedesini karşısına alan Rojdan, dört yıl sonra Mardin'e döndüğünde dengeler değişir; kendini bir anda kuzenin kaçırdığı kızın abisiyle berdel yoluyla anlaşmalı evlilik yaparken bulur. -ˋˏ ༻❁༺ ˎˊ- Yetişkin içerik mevcuttur. Kitap bittiğinde düzenlenecektir, yazarın ilk kitabı olduğu için yazım hatalarından ötürü düzenleyecektir.