"Ben hep böyleydim. Hep camın arkasındaydım. İçeride bir hayat akarken, ben dışarıdan izliyordum. Dahil olmaya çalışıyor ama bir türlü içeri alınmıyordum. Aile dedikleri şeyin kapısı bana hep kapalıydı." *** Yazgı, on sekiz yaşına bastığı günün hemen ertesi, nefret ettiği bir adamla; Özgür Soykan'la zorla nişanlandırılacağını öğrenir. Ardından da, istemediği bir evliliğe sürükleneceğini. Kaçmaktan başka çaresi kalmadığında soluğu, yıllardır uzağında kaldığı gerçek annesinin yanında alır. Ancak onu orada bir kurtuluş değil, yeni bir hayal kırıklığı karşılar. Adını bile bilmediği babasını bulmak için çıktığı yolculuk sonuçsuz kalır. Çünkü o adamın bir hayatı, bir ailesi ve zaten çocukları vardır. Ve Yazgı, o hayatın içinde yalnızca fazlalıktır. Düğün günüyse kafasına sıkmayı çoktan planlamıştır. Ama herkesin ona sırtını döndüğü, umudun tamamen tükendiği o nişan gecesinde beklenmedik bir mucize olur: "Ben Kürşat Zevher. Zorla nişanlandırmak istediğiniz bu kızın gerçek babasıyım!" Bir cümleyle Yazgı'nın hayatı bir gecede altüst olur. Ankara'dan İstanbul'a uzanan bu yeni yolculukta annesinin geçmişte yaptıkları, ailesinin dağılmasından onu sorumlu tutan kardeşleri ve peşini bırakmayan Özgür Soykan, genç kızın kaderine örülmüş sancılı ağın yalnızca başlangıcıdır... Yazgı, henüz başına geleceklerden habersizdir. "Wattpad'de, Kaderin Sancılı Ağı adı ile yazılmış ilk kurgudur."

Dünyanın en büyük mafya örgütlerinden biri olan Scorpion'un üyesi Lara, gözü kara bir suikastçıdır. Örgüt içinde yıllarca eğitim görmüş, örgüt liderinin sağ kolu olan Antikacı tarafından bizzat yetiştirilmiştir. Ancak Antikacı'ya olan minneti onun hayatını karartır. Antikacı, Lara'ya bir görev verir; örgüt liderinin sol kolu, dişli bir rakip olan Avcı'dan önemli bir dosya çalmasını ister. Lara bu teklifi kabul eder ve dosyayı çalar. Fakat çalması gereken dosyayı alırken geçmişten gelen gizemli bir hatırayla yüzleşir. Gördüğü şey onu derinden sarsarken, Avcı dosyanın Lara tarafından çalındığını anlar. Bunun sonucunda Lara, istemeyeceği bir evliliği kabul etmek zorunda kalır ve karanlık hayatının içinde hiç beklemeyeceği bir duyguyu tatmaya başlar; aşk. Onu zihnindeki şeytanlardan kurtarıp aydınlığına kavuşturacak olan o duygu. "Aşk ise bir tek onun ela gözlerinde güzel. Ben ilk defa gerçekten yaşıyorum, onunla yeniden doğuyorum. Onu öyle seviyorum ki delicesine, delirircesine..." ~Nefretten aşka, bebeği gibi seven erkek karakter, güçlü kadın karakter, örgütler, mafya, gizem, romantizm ve özellikle aksiyon temaları bulunduran bir kitap.~

17 yıllık hayatını geçirdiği ailesinin öz ailesi olmadığını öğrenen Umay'ın hikayesini anlatıyoruz. Klasik bir aile kitabı olabilir ama çok daha güzeli.

Lizge Sancaktar; 5 yaşındayken çocukluk arkadaşının üvey babası tarafından kaçırılıp 2 yıl boyunca tutsak edilir. 2 yılın ardından özgürlüğüne sokaklarda kavuşan Lizge'nin ne adı, ne soyadı... Ne de kendisi artık eskisi gibi değildir. ~ "İsmin ne senin?" dedi kadın, gözlerini gözlerimden çekmeden. "İz." dedim tek bir solukta. İsmim gibiydi hayatım. Herkesin hayatında ufakta olsa iz bırakabilecek bir hikayeye sahiptim. "İz." dedi kadın ismini telaffuz ederek. Bir adım öne çıktı ve bana yaklaşarak tebessüm etti buruk bir şekilde. Gözlerinde ki acımayı gördüm. Bana kızsınlar, bağırsınlar, aşağılasınlar istiyordum. Acımak, derimin altına iğne batırılması gibi bir histi. Canımı yakıyordu... ~

Her karanlığın arkasında saklanan ışık gün gelir hayatının karanlığına doğradı. Herşeyi alt üst ettiği gibi tüm doğruları yıkar, geriye yanlışların kalırdı. Bu hikaye herşeye rağmen ayakta kalmaya çalışan ve önündeki bütün engellerden kurtulmak için savaş veren Mahira Mirazel'in hikâyesi. O savaşta yanında bulunan Karel Kartal Alacalı ona destek mi yoksa köstek mi olacak? Izdırar= Zorunluluk, Çaresizlik

17 yaşındaki Lara konuşma engellidir ve gerçek sandığı ailesi ile birlikte Amerika'da yaşamaktadır, fakat bir gün gelen telefon ile doğum sırasında karıştırıldığını öğrenir ve DNA testi için Türkiyeye gelirler. 4 abi ve üçüzü olduğunu nereden bilebilirdi?

Ailesinin berdel uğruna kaderini mühürlemek istediği genç bir kadın, aşiret ağasıyla zorla evlendiği düğün gecesi onu vurup kaçarak hem kendi yazgısına hem de kanlı bir güce savaş açar.

Bir insanı annesi bile sevmez miydi? Annesi bile mi elinden tutmazdı? Evet annesi bile sevmez, annesini bile elini tutmazdı... Açelya ne annesi ne babası sandığı adam tarafından sevilmezken öz babası ortaya çıkar. Ölüm için 18 yaşına girmeyi bekleyen Açelya... Babası için yaşama tutunur muydu? "Yanlızlığın bedeli benim açımdan delirmekti..."

Derler ki gözler kalbin aynasıdır. Kalbindeki saf gerçekliği gözlerine vurarak binlerce duyguyu barındırarak gösterirdi o gözler. Ama zihnin bir noktası olurdu. Kalbine dur diyecek kadar öne geçmesini sağlayan buzdan bir zihin. Benim zihnim, kalbimin üzerine inşa edilmiş devasa bir buz kütlesiydi; ne duygu sızdırırdı, ne de dışarıdan bir sıcaklık kabul ederdi.​ Damarlarımda akan kanın bana ait olmadığını, ismimin bir mezar taşına çoktan kazındığını bilmeden yaşamıştım. Şimdi, küllerinden doğan bir hayalet gibi, o büyük Sancaktar Hanedanı'nın kapısındayım. Elimde bir sevgi buketi değil, Ferhat Ivan Mironov'un zihnime yerleştirdiği o zehirli hançer vardı. İhtilal sessizce başlar; bir yabancıya sarıldığında onun aslında kendi kanın olduğunu fark ettiğin o sarsıcı anda gizlidir her şey. Ve en büyük ihtilal, celladın kendi kalbine yenildiği andır.

Klasik karışan bebekler ve bunun doğurduğu sonuçlar... Haydi, bu klişeyi bir de benim kurgumla okuyun :) İtiraf edeyim, ilk birkaç bölüm biraz acemice yazılmış olabilir ve size basit gelebilir. Ama vazgeçmeden okumaya devam ederseniz, asıl derin düşünceleri ve karakterlerin iç dünyasını keşfedebilirsiniz. ~ Doğduğu gün kaderi başkasıyla değiştirilen Eslem, on yedi yıl boyunca yabancı bir evde, yabancı bir soyadının altında ve yabancı insanların kızı olarak büyüdü. Şimdi saklanan gerçek gün yüzüne çıktı. Peki ortaya çıkan sadece biyolojik ailesi miydi, yoksa Eslem'in yaşadıkları ve sakladığı acılar da mı? Bu masalsı bir kavuşma değil... Aksine, yıllardır bastırılmış öfkenin, bitmeyen acıların ve kanlı bir geçmişin yeniden uyanışı. Geçmiş, sırtında ağır bir yük, ellerinde ise silinmeyen izler bırakmıştı. Kayıplar yaşamış, kayıplar yaşatmıştı. Ondan çalınan ruhunu, bir başkasının geri vermesini beklemiyordu. Belki hiçbir zaman bu aileyi kabullenmeyecekti. Belki de içindeki soğukluk, sonsuza kadar sürecekti. Soğukluğu yenmenin tek çaresi sıcaklıktı. Belki de Eslem'in ihtiyacı olan tek şey sıcak ve güven dolu bir aileydi. Ama ona bu verilecek miydi? Yoksa bu yol, karanlık bir sona mı çıkacaktı? Her şey pişmanlıkla mı bitecekti?