Gerçekler yalanlardan daha çok acıtır. - Başlangıç; 02.08.2026 Bitiş; 26.08.2026 - Bu kitapta kullanılan ifadeler hiçbir kişi veya kurumla bağlantılı değildir. Tüm hakları bana aittir ve içerisinde başka bir kurgunun reklamı yapılamaz veya hakaret içeren ifadeler kullanılamaz.

Gerçek aile kurgusudur.

19 Ocak 2003. Karlı bir pazar günüydü. Hamileliğimin son aylarıydı ve bira zorluk yaşıyordum." Arzu Hanım konuşmaya başladığında yutkundum. Benim doğum günümden bahsediyordu. "Doğum sancım başladığında evde kimse yoktu. Kendi başıma ambulans çağırmam gerekti. Hastaneye yetişmiştim ama dediğim gibi zor bir hamilelik yaşıyordum. Doğum 24 saat sürmüş." Saçlarımı hızla tepede toplamaya başladım. Bu konuşma benim için iyiye gitmeyeceğini anlamışıtım. ... Yetişkin içerik? Yaş farkı! Ağır depresyon öğeleri! Gay karakter bulunmaktadır. Rahatsız olacaklar okumasın.

Bazı insanlar sevilmeden büyür. Bazıları ise hiç istenmeden... Ben ikisini de yaşadım. Bir gecede evsiz kaldım. Bir gecede ailemi kaybettim. Ve bir gecede, aslında hiçbir zaman onlara ait olmadığımı öğrendim. Karnımda bir hayat vardı. Arkamda geçmişim. Karşımda ise bilmediğim bir gelecek. Beni istemediler. Ama ben hâlâ ayaktaydım. Bu, istenmeyen bir kızın hikâyesi. Ve herkesin sandığından çok daha fazlası...

Klasiklerden biraz daha uzak olan bir abiler kitabıdır. Şimdiden iyi okumalar ^^ ^ᴥ︎︎︎^ Bir anda kapımın tıklatılmasıyla yataktan doğruldum ve "Girebilirsin." dedim. Abim kızarık gözleri ile içeriye girdiğinde aceleyle ayağa kalktım ve abimin yanına gittim. "Abi, ne oldu neyin var?" "Dolunay... Seninle bir şey konuşmam gerekiyor." dediği anda kaşlarım çatıldı. "Konuşalım abi gel şöyle otur." Yatağıma oturup abimin de yanıma oturmasını bekledim. Abim yanıma oturduğunda ne diyeceğeni bilemiyormuş gibi duruyordu. "Anlatacak mısın artık ne olduğunu abi?" dedim. Sabrımın taşmasına çok az kaldı. "Ben artık senden bunu saklayamam Dolunay. İ-iki yıldır senin biyolojik kardeşim o-olmadığını biliyordum." O an abimin hiç konuşmamasını diledim. Sır ortağım demiştim değil mi? Peki, o benim sır ortağımsa ben değil miydim?... Hayır, ağlamamalıyım. "Bunu nasıl yaparsın? Son iki yıldır bana her baktıkça gözlerindeki korku, haddinden fazla korumacılık bundan mıydı abi? Yalan mıydı bunca şey!?" Hem ağlıyor hem de sesimin fazla çıkmamasına dikkat ediyordum. "Sakin ol benim için de kolay değildi!" "Çık odamdan! Derhal!" ^ᴥ︎︎︎^

"Benden uzak dur. Git önce kalbini bir temizle. Hâlâ içinde bir başkası varken beni kendine yara bandı yapma." Bir adım yaklaşıp kelimeleri tek tek çiviledim; "Sen iyileşirsin. Ben kanarım. Uzak dur benden." * * * * * Artık nefesi bile titriyordu. "Artık helalimsin..." dedi kısık bir sesle. "Hoş geldin gönlüme, güzel gözlüm." Kadın'ın gözleri buğulandı, dudaklarına ince bir gülümseme yerleşti. "Hoş buldum yüreğine... Sen de hoş geldin benim yüreğime," dedi. Adam gülümsedi, gözleri ışıl ışıl. "Hoş buldum yüreğine. Hem de öyle hoş buldum ki..."