Üzgünüm! (Yeniden Yayınlanmak Zorunda Kaldı!) Gerçek Aile hikayesidir! Erkek versiyonu! "Adamımızın lakabı Pretzel." Dediğinde Gamze başkan anlamayarak baktı. Gamze İstihbarat başkanı olan Harun Bey'e bakıyordu. Harun Bey devam etmesini istediğinde, Gamze konuşmaya devam etti. "Kendisini görenlerin hepsinin tek söylediği şey, çok zayıf olduğu. İnce ve uzun bir adam. Bilmediği tek şeyin kendi ölüm tarihi olduğunu söylüyorlar." Dediğinde Harun Bey kaşlarını çattı. Çok önemli bir görevi batırmışlardı. Askerleri ve mühendisleri kaçırmışlardı. Onların yerini şu dünyada bilecek iki kişi vardı. Biri kaçıranlar diğeri ise lakabından başka bir şey bilmedikleri adamdı. "CIA'ye çoktan peşine düşmüş ama ellerinden kaçırmışlar efendim." Derken Başkanın düşünceli haline baktı Gamze. Başkanın oğlu da bu görevde kaçırılmıştı. Bu yüzden belki de artık bu iş vatan işinden daha önemli bir meseleye dönmüştü. "Adamın şu hayata tek önemsediği şey, para." Dediğinde Harun Bey gözlerini kısmıştı. "Bu adamın, bizi satmadığını nereden bileceğiz?" diye sordu sonunda Harun Bey. Köşede oturan Müsteşar konuştuğunda, Harun Bey bu Pretzel denen adamdan şimdiden nefret etmeye başlamıştı. "Bilemeyeceğiz. Çünkü her an herkesi para için harcayabilecek bir adamı ellimize geçireceğiz." Dediğinde Harun Bey gözlerini açıp kapadı. "Yani, adamı CIA'ye elle geçirmeden biz geçirmeliyiz." Dediğinde Müsteşar onayladı. "Aynen öyle. Bu adamı avucumuzun içine alacağız."

'Narsisizm' kelimesinin vücut bulmuş haliydi o! O kişi Drama dan drama ya atlayan kişiydi! Ve bunu sanki bir Shakespeare tarafından yazılmış bir oyun gibi oynamakta üstüne yoktu. Her şeyi abartırdı. Her şeyi! Ayakkabısına kir bulaşsa kirin var oluşunu silerdi bu dünyadan. Onu bu kadar kibirli yapan şey, MI6 başkanı olması ya da dünyayı arkadan yöneten örgütün başı olmasıyla alakalı değildi. Kişiliği tam olarak böyleydi. O kendisinden başka kimseyi önemsemezdi. Cassius Frost tam olarak böyle bir insandı! Ve, sizlerde bu hikayeye başladığınıza göre, bu kendini beğenmiş rezil herifin rezil olmasını zevkle okumak istediğinize inanıyorum! İyi Gülmeler!

Semih normal bir hayatı olan normal bir gençti. Aile sorunları yüzünden gece geç saatlerde dışarıya çıkmıştı. o kadar şanssız biriydi ki sokakta kavga eden bir grubun sıktığı silahta ki mermi semihe denk gelmişti . . "ölmedim mi ben? cennete mi girdim yoksa" "Aren bey,sonunda uyandiniz"

Kapak Pinterest'ten alınmıştır. Kelebek Adam hikayesinin yan hikayesidir. Kelebek Adam'ı okumadıysanız da okuyabilirsiniz. "Bu benim hikayem. Şimdi ne demek diyebilirsin günlük ama kimseye anlatamadığımdan sana anlatacağım. Çünkü buradaki değişiklere başıma gelen olayları anlatırsam büyük ihtimal sonum Bakırköy olacaktı. Başlıyorum... 'Reenkarne'de nedir arkadaş?' diye sorgularken kendimi o webtoon cennetine kendimi atmadan edememiştim. Şimdi Allah var güzel hikayeler. Normal bir insanken bir anda daha önce okuduğunuz hikayeye reenkarne olma hikayelerini seviyordum. Genellikle ana karakter hep Villain olduğu için daha eğlenceliydi. Tabi asıl hikayenin ana karakterinin şeytan çıkması ise sıradan olsa da okuması zevkliydi. Hele çizimleri, 2D karakterlere aşık olduğumuzdan asla gerçek bir aşk yaşayamayacaktık. Ve bende yaşayamayacağımı çok iyi biliyordum. On yedisinde çıtır bir genç olarak hayatımı NPC olarak lanetlemiştim. Ama asla tahmin etmediğim bir şey olmuştu... Evet, ben reenkarne olmuştum hem de en kötü senaryoya, bir Wattpad hikayesine reenkarne olmuştum. Hayır, öyle normal bir hikaye ya da fantastik bir hikayeye değildi. Gerçek aile kurgularından en acıklı olanlarından birine reenkarne olmuştum. Ve ben ana karakter yerine, ana karakterin karıştırıldığı kötü olan, ailesine acılar çektiren o çocuktum. Bitmiştim ben."

"böyle bir şey olamaz lan....ben olmaz ben olamam yalan." Okulunda ki yabancılar ülkelerine dönsün diye uğraşan çocuğun kendisi yabancı çıkmıştı.

"Yüzüstü bırakmasından yakındığımda beni hayırsız evlat olmakla suçladı." Vadideki Zambak - Honoré de Balzac "Her ailenin hayırsız bir evladı vardı. O da benim sanırım..." On sekiz yaşında işlemediği bir suç yüzünden hapse atılan gençti o. cezaevinde geçen on beş yıl boyunca masumiyetinin ortaya çıkmasını beklemişti. Nihayet özgürlüğüne kavuşacağı gün geldiğinde, ise hayatının bittiği gün olduğunu nereden bilebilirdi ki? Ancak, ölüm onun için bir son değil, yeni bir başlangıç olmuştu. Kendini, hapse girmesine neden olan olayın yaşandığı günün akşamında bulmuştu. Bu defa, aynı trajediyi yaşamamak için olayları değiştirmeye kararlıydı. Masumiyetini kanıtlamaya çalışırken, ailesi sandığı kişilerin aslında gerçek ailesi olmadığını öğrenmişti. Bu büyük sır, onu derinden sarsmıştı. Genç adam artık, sadece adalet için değil, aynı zamanda gerçek ailesini bulmak için de çabalamak zorunda kalacaktı. Geçmişin karanlık sırlarını çözerken, her adımda kendisi hakkında yeni şeyler öğrenmeye başlayacaktı. "Hayırsız Evlatla birlikte, gerçek ailenize hayırlı evlat olmaya var mısınız?"

Yaşar, o bir Pazar satıcısıydı. Ama çocukluk arkadaşı daha doğrusu kardeşi bir bilim insanıydı. Bir gün arkadaşı Selim, Yaşar'a artık zengin olabileceği bir icadı olduğunu söylediğinde, Yaşar pek inanamamıştı ama Selim ısrar edince bu icadı görmüş oldu. Ama bizim Yaşar'ın bilmediği şey ise bu icadı ilk gören kişisinin kendisi olduğuydu. Selim büyük bir icat yapmıştı. Bu icat insanları okudukları kitabın içine zihnen bağlayan bir icattı! Ve Yaşar, okuduğu romanların karanlık temalarından korktuğundan, tercihini Wattpad hikayesinde kullanmayı uygun görmüştü. Ve bir, Wattpad hikayesine düşmüştü daha doğrusu çok Soft olan bir gerçek ailem hikayesinin içine. Yaşar'ın bilmediği şeyse, o cihazın ilk deneği olmasaydı. Cihaz çalışırken patlamıştı bile! Ama bizim Yaşar'ın haberi yoktu. Boş verelim biz bunu bence bizim için daha önemli meseleler var. Yaşar bir ay diye girdiği hikâyenin içine ömür boyu sıkıştı! Ve bu gerçek aile, hikayesi hiç beklediği bir gerçek ailesi hikayesi değildi. Oysa tanıtımında klişe bir gerçek aile yazıyordu! "Selim ben senin seçtiğin hikâyenin!"