Hiç kimsesi olmayan bir genç kıza ne olabilirdiki...Belkide onu bu zamana kadar bağlayan şey bir aşktı...Eğer bunu gerçek anlamıyla okuyup, öğrenmek istiyorsanız doğru yerde ve doğru satırlardasınız. □□□□□□□□□□□□□□□□□□□□□□□□ *** "Adım Yaren. 18 yaşına basmış bulunmaktayım. Ben daha 9 aylıkken beni bu yetimhaneye bırakıp gitmişler. Şimdi ise 18 yaşıma basıp, özgür bırakılıyorum..." *** "Her gece içimde bir umutla yaşadım. Ama buradaki arkadaşlarıma bunu hiç yansıtmadım. Bu yüzden de beni hep kötü bildiler. Ama ben öyle değildim..." □□□□□□□□□□□□□□□□□□□□□□□□

Ayağa kalkıp göz yaşlarımı sildim. Gözlerim son kez baktı ardından. Son kez seslendim adını. Bana öyle bir yara bırakmıştı ki, asla affetmeyecektim onu. Asla. O benim için ölmüştü. Bende onu gömdüm. Ruhumu tamamladı sanıyordum. Meğer o kendine orada bir mezar hazırlamış... O benim ruhumdaki bir ölüydü artık.. "Hoşçakal sevgilim." ...

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.