Soylu bir ailenin biricik kızı olan Daisy, hayatının bir anda altüst olmasıyla yaşadığı bu gösterişli hayatın kendisine oynanan bir tiyatro olduğunu fark eder. Kurtulmak için attığı her adım onu daha da derin bir çıkmaza sürükler. Geçmişin sırları birer birer gün yüzüne çıkarken, Daisy kendini kanla yazılmış kadim bir kehanetin tam merkezinde bulur.

Aria onu aldatan eski sevgilisiyle tekrar yüzleşecek. Peki buna dayanabilecek mi?

Weasley ailesinin yanında büyüyen, Slytherin kanı taşımasına rağmen cesaretiyle tam bir Gryffindor olan,Zeki, inatçı ve asla geri adım atmayan asi cadı:Lyra Vivienne black.... Karşısında ise safkan büyücü takıntısıyla büyümüş, kibirli, zorba ve kendini herkesten üstün gören saman kafalı:Draco Lucius Malfoy Birbirlerinden nefret ettiklerini söylemekten hiç çekinmiyorlar. Her karşılaşmaları yeni bir tartışmaya, her tartışmaları yeni bir savaşa dönüşüyor. Draco, Lyra'ya delicesine âşık olmasına rağmen bunu ne kendine ne de başkasına itiraf edebiliyor. Çünkü kelimeler yalan söyleyebilir... Ama gözler asla. Ve Draco Malfoy'un gözleri, Lyra Vivienne Black'e her baktığında gerçeği ele veriyor. Nefret ile aşk arasındaki o ince çizgide yürüyen, inatla inkâr edilen duyguların ve unutulmaz bir nefretten aşka dönüşen hikâye... bazı hisler ne kadar inkâr edilirse edilsin, eninde sonunda ortaya çıkmanın bir yolunu bulacaktır.....

Geceydi. Şehir, karanlığın kollarına sarılmıştı, sokaklar sessizdi, sadece ay ışığı aralıklı olarak binaların arasından süzülüyordu. Ve ben... Ben, gecenin içinde kaybolmuş bir düş gibi hissediyordum. Karanlık, içimdeki boşluğu sarmalı, ruhumun derinliklerine kadar ulaşmalıydı...

"Bazılarına altın miras kalır. Ona savaş miras kalmıştı..." Genç bir cadı, ailesinin başladığı işi bitirmek ve intikamlarını almak için ne kadar ileri gidebilir? Yalanlar, manipüle, ihanet, pişmanlık, aşk, kaybedilen dostlar ve daha fazlası. Bütün bunları kaldırabilir mi? Karanlığın içindeki aydınlık olabilir mi yoksa kendini bilerek soktuğu karanlıkta kayıp mı olur? Gideceği yolu bilmesine rağmen kaybolması mümkün müdür ki? Eğer yol zifiri karanlıksa yolunu bilmesi bir işe yarar mı? Lyra Violet Black'in hikayesi sadece bunlardan ibaret olsaydı çok daha kolay olabilirdi.

Hogwarts'ın koridorlarında bazı isimler fısıltıyla anılır. Celestine Black ise genelde hiç anılmaz. Yıllarca yetim büyümüş, kimseye tam olarak ait hissedememiştir. İnsanlar ya ondan kaçınır ya da onu görmezden gelir. Sanki varlığı, taşıdığı soyadı kadar ağırdır. Celestine yalnızlığa,sessizliğe ve kendi kendine yetmeye alışmıştır. Her şey 3. yılda Harry Potter, Hermione Granger ve Ron Weasley ile tanıştığında değişir. Altın Üçlü'nün yanındayken o yalnızlık duygusu kaybolur. Ve yerini bir aidiyet hissi alır. Celestine'nin arkadaşlarını koruma içgüdüsü artar ve maceralara alışır duruma gelir.Kendi cesaretini, kendi ışığını onların yanında keşfeder. Fakat geçmişin gölgesi hâlâ peşindedir. Ve o gölgenin içinde bir isim vardır: Draco Malfoy. Draco Malfoy, Celestine'ye yıllarca zorbalık yapmıştır ve onunla dalga geçmiştir. Fakat yıllar geçtikçe Celestine artık bu durumu alışır ve zorbalıkları yada arkasından söylenen lafları umursamaz hale gelir. Ama 3.yılda Celestine daha çok Draco Malfoy'un dikkatini çeker. Başlangıçta aralarındaki her şey keskin ve soğuktur. Sözler sivri, bakışlar meydan okuyucudur. Yıllar süren bu düşmanlık bir süre sonra aşka dönüşür. Celestine bunu hemen anlamaz. Çünkü aşk, onun dünyasında en son beklenen şeydir. Hele ki Draco Malfoy'dan...

"İnsanlar iki kafa, dört kol ve bacaktan yaratılmıştı. Ancak bu hayatı yaşanılmaz kılıyordu. Tanrı ise buna bir çözüm buldu. İnsanlar artık tek kafa, iki kol ve bacaktan oluşuyordu. Ancak Tanrı tek bir şeyi ayırmadı. Ruhlarını. Böylece iki ayrı insan tek ruhu paylaşmaya başlamıştı. İnsanları artık zor bir serüven bekliyordu. Ya aynı ruhu paylaştıkları insanı hiç bulamayacaklarsa? Ve o günden sonra insanlar her an ruhunu tamamlayacak insanı aradı." Kız buna inanıyordu. Ancak Tanrı'nın ona sunduğu hayatta bu imkansız geliyordu. Hayata güzel başlamadı ve güzel biteceğine inanmıyordu. O geceyse hayatı onun karanlığını bölen aydınlık kadar zıttı ona. Bir gecede hayatı değişti ve o daha nice geceler görecekti hayatını değiştirecek. Bunun en büyük yemini artık hayatında olan Okyanustu. Ya o okyanusta yaşayacaktı ya da o okyanusta ölecekti. Ama hayat her konu da olduğu gibi yine ona bir seçim sunmamış, kader perdesini aralamış ve oyunu başlatmıştı. 21.01.2026 #Pansy birinci sıra 22.04.2026 #friendstolover birinci sıra

"Bir Potter ha? Seninle asla arkadaş olmayacağız."

Lyra ve draco takım yıldızları bile yanyana birbirlerine yakınlar.. ........................................................................................................... O zaman Lyra Parkinson ve Draco Malfoy niye gizli aşklar yaşamıştı.. Uzun zamandır görülmeyen Lyra ve Draco 'nun ebeveynlerinin bu iki gencin gizli aşk mektuplarını bulunmasıydı.. Peki bu iki uzak genç tam olarak neredeydi..? İşte buna Tanrılar karar verirdi. ......................................................................................................... ''Elbette seviyorum seni. Benim yüzümden bunu bile anlayamadın.. Özür dilemek istiyorum senden..'' ''Bugün hiç özlemedin mi beni?.. Bugün demi geçmedim aklının kıyılarından... Nolur.. Benim güzel yıldızım.. Çekme ellerini karanlığımdan, bir sen kaldın dünya da güzel bildiğim..'' ....................................................................................................... BU KİTAP TAMAMEN BENİM FİKRİME AİTTİR! +18 VARDIR!