En sevdiğim kitabın içine yan karakter olarak düştüğümde tek bir görevim vardı : mutlu sonun gerçekleşmesini sağlamak. Her şey tam da olması gerektiği gibi gidiyordu─ta ki ben kötü karakterin dikkatini çekene kadar.

Ulaş: Hani sen bana ilk mesajında demiştin ya Ulaş: Dizi, film ve kitaplarda herkesin sevdiği yan karakterler gibisin diye Ulaş: O zamanlar bu benim için bir iltifattı Ulaş: Ama şimdi değil Ulaş: Kendime neyi yediremediğimi sormuştun Ulaş: İşte bunu yediremiyorum Ulaş: Ben senin hayatında da bir yan karakter olduğum gerçeğini kendime yediremiyorum

"Ağlarken öpüşmek gibi bizimkisi. Kalbini çok sızlatıyor ama çölün ortasında suya muhtaç olduğun kadar muhtaçsın o dudaklara."

16 Mayıs 2021 güncellemesi: Bölüm yorumlarında fazlasıyla spoiler olabilir, eğer hoşlanmıyor ve keyif alarak okumak istiyorsanız yorumlara bakmayın. Bütün Sokak Nöbetçileri'nin gözleri benim üzerimdeydi, benim gözlerim ise onun turkuaz rengi gözlerinden ayrılmıyordu. Hepimiz yine bir amaç uğruna toplanmıştık. "Sokak çocuklarını her gördüğünüzde saçlarını okşayın," dediğimde gözlerim onun kumral saçlarına kaydı, alnına bir tutam saç düşmüştü ve her zamanki gibi dağınık, özensizdi. "Onları sevin, gülümseyin. Bir gün o çocukların büyüyeceğini ve karşınıza çıkacağını unutmayın." Hafifçe tebessüm ettiğimde canım hiç olmadığı kadar fazla yanıyordu. "Büyüdüm, büyüdün, büyüdük." Ona doğru bir adım attım ve başımı kaldırıp "Keşke hiç büyümeseydik," diye fısıldadım. "Keşke büyümeseydin. Keşke o sokaklara ait kalsaydık." Öfkeli değil, bıkkındı. Ruhsuz değil, tepkisizdi. Yalnız değil, kimsesizdi. "İçimi sokaklara çevirmenin bir yolu var mı?" diye sorduğunda sesinde ilk defa başkaldırı yoktu, vazgeçiş vardı. "Kendimi değil ama seni o sokaklarda yaşatıp gizlemek istiyorum."

! acemilikten ve mantık hatalarından ötürü okumanızı tavsiye etmiyorum ! her ne kadar fiziksel yaralar açsa da, onun, ruhunu besleyen sevgisine muhtaçtı. bedeni defalarca kez ölse bile ruhunu yaşatan doktoru olduğu sürece toparlanacaktı. [cr: stray.kings143]

Sonunda buluştuğumuz zaman ne bir sur ne de bir suret durabilecek karşımızda. Çünkü biz geceye hükmeden avcılarız, ay ışığında dans eden. . . . Omegaverse Hyunchan × Minsung

"Bir pişmanlık mı bin pişmanlık mı..?" ||Angst||

Felix ve Hyunjin çok yakın arkadaştır fakat Felix uzun süredir Hyunjin'e platoniktir.

Felix'in ev arkadaşı Jisung önünden geçtiği dövmecideki Minho'yu beğenir ve gitmek için Felix'i darlar. Arkadaşının zoruyla dövmeciye giden Felix Hyunjin ile tanışır.

Hyunjin ve Felix birbirlerine aşık bir çiftti. 1923 yılında korede şirin bir müstakil evde yaşıyorlardı. Bir gün yaşanılan bir yanlış anlaşılmayla Felix Hyunjin'in onu aldattığını sanar ve intihar eder. Hyunjin bu acıya dayanamayıp sevgilisinin cesedinin yanında kendi yaşamına son verir. Aradan yüz yıl geçer. Onların öldüğü bu ev ise bir şehir efsanesine dönüşür. Kimse o eve girmeye cesaret edemiyordu. Girenlerin akıl sağlığını kaybettiği, evin önünden geçenlerin bu genç çiftin ruhlarını gördükleri gibi bir sürü söylenti vardı. Jeongin şehir efsaneleri ve paranormal olaylara çok ilgili birisiydi. Tabiki de bu ünlü şehir efsanesini duymuştu. Ev tamamen terk edilmişti. Jeongin bu hikayenin peşini bırakmamaya ve araştırmaya karar verir. Hayatının hatasını yaptığının farkına ise çok geç varacaktı.