"Bir nefes kadar yakın, bir ömür kadar uzak." Veres arkadaşlarıyla gittiği terk edilmiş bir evde tozdan gözükmeyen odada tertemiz bir porselen bebek bulur. Ne tozluydu ne de bir kırığı vardı bebeğin. İlgisini çekip eline aldığında üzerine alacağı lanetten haberi yoktu.

Sarı saçlarımın uçlarından damlıyordu kıpkırmızı kan. Saçlarımın en son ne zaman doğal renginde, gün ışığı gibi parladığına dair hiçbir fikrim yoktu. Benim saçlarım ya toz toprak ya da kanla boyalı olurdu hep. Birinin avuçlarında çekiştirilir, kesilir, parçalanırdı. ... Gerçek ailem klasiği. İnci, aile kavramının ne olduğunu bilmeyen bir kızdı. Ailesinin gösterişli hayatına sığamamış, bir köşeye itilmişti. Kimseden yaralarını sarmasını istemiyordu. Tek istediği onda yeni yaralar açmamalarıydı. Yeni ailesi bunu başarabilecek miydi?

Bir kayıp, bir sır ve hiç bilinmeyen bir ikiz... ​Şahin Ailesi için zaman, on yaşındaki kızları Mira'nın kaçırıldığı gün durmuştu. Dokuz yıl süren sessizlik, kapılarına gelen bir haberle bozuldu. Kızları bulunmuştu. ​Ama büyük bir oyun vardı: Bulunan kız Mira değil, onun varlığından bile şüphe edilmeyen ikizi Miray'dı. ​Şahin ailesi, bağırlarına bastıkları bu kızın Mira olmadığını öğrendiklerinde aynı sevgiyi sürdürebilecek miydi? Yoksa Miray'a duydukları şefkat, sadece bir hayaletten mi ibaretti? ​En önemlisi... Miray'ın yıllar sonra sığındığı bu liman, gerçekten onun ailesi miydi, yoksa en büyük hapishanesi mi olacaktı?