Bir yanda tenimi kurallarıyla eriten bir sadakat, diğer yanda tek bir bakışıyla tüm dünyamı ateşe veren bir buz kütlesi. Kaçtığım her adım beni ona götürürken, asıl tehlikenin sığındığım limanda saklandığını çok geç anladım. Ben Nilüfer; kendi yarattığım yangından kurtulmak için, yanacağımı bile bile en karanlık gölgeye iltica ettim.

Tesadüfün üç kurşunu vardır. İlk ikisinden kaçsan bile üçüncüsü tarafından vuruluyorsan, kaderin orada yeniden yazılıyordur. Bazen isabet eden bir kurşun, sıyıran iki kurşunun açabileceği darbeden fazlasını tek seferde açıp, hiç edebilir emeklerini ve kaderin doğan güneşi yakabilir tenini. Belçin Darya Tekin, bir gece vakti her zaman bildiği yollardan geçerken sonunun farklı olacağından, o gece kayan bir yıldızın tesadüfün ateşini yakacağından habersizdi. Hazar Cihangir Soykan, bir gece vakti ilk kez bilmediği yollardan geçerken sonunun aynı olacağından, o gece kayan bir yıldızın yaktığı tesadüf ateşinin onun ocağında söneceğinden habersizdi. Azazilin ini o gece Azazel'in kalbinde, bir kapının arkasında gizliydi. Belçin Darya, kuzeni ile eğlenmek için çıktığı gece o kapıyı aralamak ve ardındaki yabancıya yardım etmek zorunda kalırken, çevresi tarafından umutsuz gözlerle bakılan kaderi bir çift göze değince değişecekti. Hazar Cihangir Soykan'ın yolları, Belçin Darya'ya çıktı; denizde olmayan iz, onun gözlerinde saklıydı. Bir gece vakti kader yeniden yazıldı, gündüz tesadüfle yazılanı kabul etti.

"Daha şimdiden yeşillerinden yaş akıtmışım." Hale, dudaklarını sıkıca birbirine bastırdığında onda tuttuğu gözlerini çekip bir an etrafında dolaştırdı ve yeniden baktığında az önce göz bebeklerinden geçen o hissi sakladı Cihan. "Hikayemi duydun." dedi, pürüzlü bir sesle. Kambur gibi duran sırtını dikleştirdi. "Sekiz yıl önceki o adam olmadığımı da gördün." Söyledikleriye titrek bir nefes verdi ikisi de. "Git Hale." Hale'nin tam göğsünün ortasında derin bir sızı meydana geldi. "İnsanlar susmayacak. Konuştukça seni yaralayacaklar. Sonra kaçmaktansa şimdi kaç, git Hale." Kara gözlerini son bir kez daha onun yeşil gözleriyle buluşturdu. Bu defa saklamayamadı hislerini. Silik bir şefkate sarılmış bir hüzün vardı. Yine de son sözleri, bakışlarında taşıdığından çok uzak, buz gibiydi. "Bu evlilikten vazgeç, git."

"Kader miydi yolları belirleyen yoksa insan mıydı kaderini oluşturan?"

Kesilen daldan yeşerir yeni çiçekler, umudu kalbinize çiçek gibi iliştirin diye... 🌿🌸

O benim en büyük yasağımdı. En derin günahımdı. O, sevgilimin babasıydı. Kaçmak bir seçenekti ama Tufan Çeliker'in olduğu yerde tüm çıkış yolları çoktan tutulmuştu.

Yaş farkı, ağır cinsellik bulunmaktadır! O kadına sadece sahip olmak isteyen bir adam değildi Harun. Onu saran, saklayan, kimseye göstermeyen bir gölge olmak istiyordu. Tutkusu ateş gibiydi; dokununca yakıyor, uzak kalınca delirtiyordu. Ama aşkın karanlık bir yüzü vardı. Kimi zaman bir öpücükten önce bir tetik çekilirdi. Ve bazen en büyük düşmanın, seni en çok seven kişi olabilirdi.

Uzun büyük aynada kendime bakıyordum yakut kırmızısı kolyemi takmaya çalışırken büyük sert eller hissettim belimde beni kendine çekti başını boynuma yaklaştırdı sıcak nefesi oraya hapis oldu kalın dövmeli kolu tüm belimi sardı sarı uzun saçlarım onun göğsüne değiyordu. Tek eliyle saçlarımı kulağımın arkasına sıkıştırdı parmakları sarı saç tellerimin arasında dolaşırken kalın dudakları boyuma dokundu yavaş yavaş öpücükler kondurmaya devam etti gülümsediğini hissettim kalın sesi fısıltı halinde boynumu karıncalandırdı "Demek karım beni boşamaya karar verdi" alaylı sesiyle geri çekilmeye çalıştım gözlerimi aynada onun gözlerine çevirdim dikkatle bana bakıyordu oda. "Ama ne çabuk unuttun benim olan asla benden kendi isteğiyle gidemez ve sen benim soyadımı taşırken asla benden gitmeyi düşünemezsin karıcığım." Hapis olmuştum emindim ona, onun hayatına ve bu eve hapis olmuştum tam on yıldır. Son Duruşma isimiyle yayınlanan ilk ve tek kitaptır.

Reyna Veran, ideallerini otoriter ablasına karşı gizleyen ve yalanlarla inşa ettiği dünyasının tam ortasında ayakta kalmaya çalışan genç bir kızdır. Hayat, onu her adımı bir uçurum kenarında yürümekle eşdeğer olan amansız bir mücadeleye sürüklemeden önce bu her zaman böyleydi. Ancak sırların ve yalanların hüküm sürdüğü bu sıradan dünyası başına yıkıldığında, asıl fırtına o adamla yolları kesiştiğinden bir kaç ay sonra kopacaktı. Çekiminden kaçamadığı, karanlığıyla hem büyüleyen hem de yok eden o adamla. Onlarınki, masum bir aşkın çok ötesinde; hazla beslenen, tutkuyla körüklenen ve her an küle dönmeye mahkum tehlikeli bir bağdır. Birbirlerine her yakınlaştıklarında, dipsiz bir helezonun derinliklerine daha da çekilirler. Ancak bu sarmalda güven bir aldatmaca, ihanet ise anlık bir nefes kadardır. Helezon; suçun, gizemin ve yasak bir tutkunun gölgesinde, iki ruhun birbirini ya kurtaracağı ya da tamamen mahvedeceği karanlık bir yolculuğun hikayesi. • "Şimdi," dedi, kirpiklerinin arasından bana bakarken. Sanki bir sır verir gibiydi. Karanlık artık onu görmeme engel değildi. Duyularımın keskinleştiğini hissediyordum. "Sana öyle şeyler yapacağım ki Reyna, bir daha kimseye bana baktığın gibi bakamayacaksın." Burnunu burnuma sürttü. "Seni öyle güzel becereceğim ki," zorlukla yutkundum. "Saatlerce..." Alt dudağımı dişleri arasına alıp ısırmadan hafifçe geriye çekip bıraktı. "Aklını başından alana dek." Göğsüm hızla inip kalkmaya başladı. "Seni bırakmayacağım." • ❝Sevgini bulamayacağım bir yerde sakla.❞ • *Yetişkin Okurlar İçindir.

Zoya sevdiği adamla evlenmek ister fakat adamın ailesi tarafından istenmez. Daha sonra ilişkisinde bir tuhaflık olduğunu anlar ve sevdiği adam aniden başka biriyle nişanlanır. Üstelik nişanlandığı kadın Adana'ya nam salmış Rezan Dağlı'nın sevgilisidir. Nişan günlerinde uzak bir noktadan acıyla onları izlerken aniden yanında biri belirir. "Çifte ihanet." "Çifte öç." Nefrete kuşanmış bakışları kadının güzel yüzünden ayrılmazken konuşuyordu. "Benimle evlen," der lakin Zoya kabul etmek istemez boşuna bir çabayla. Çünkü Rezan Dağlı elinden geleni yapmış, onlara ihanet edenlerden önce nikâhına almıştı onu.