vallerinsky
- Reads 1,566
- Votes 176
- Parts 6
"Özge sen Zeynep'e ödevi düzenleyip attın mı?" dediğinde ben çatık kaşlarla bir telefona bir karşıdaki adama bakıyordum.
Sinirden bayılacağım o olacak!
"Yoo," dedi rahat rahat. "Atmadı bana. Ben müsait değilim. Görüşürüz." Cümleyi bitirmesiyle telefonu üstümüze kapatınca Beliz ile göz göze geldik.
"Ee, o yapmadıysa ben ödevi kime attım ve kim yapıp bana geri gönderdi?" dedim. İkimiz de alık alık baktık birbirimize. Sinir katsayım birbirine karıştı.
"Bilmiyorum. Sen numarasını açsana. Eşleşiyor mu bendeki numara ile." Beliz'in rahatlığı da ayrı delirtiyordu beni.
"Yanlış numara attın değil mi bana? Ulan!" Elimi saçlarıma geçirdim. "Kızım ya projemizi başkası aldıysa?" Ki bu olursa kimse bu iki zilliyi elimden alamazdı.
Ofladı Beliz. Gözlerimi yumdum sıkıca. Sakin kalmaya bence hiç hacet yoktu.
"Ne bileyim? Hem sen dedin ya çok güzel yapmış diye. Okuldan biridir. Kimse de kim. Teşekkür eder geçeriz. Yapmış işte bir iyilik."
" Senin için ne kadar da basit? Ben o kadar rahat değilim ama hanımefendi!"
"Abart!" dediğinde ise ters bakışkarımı yollayarak telefonumu çıkarıp numarasını açtım.
Numaraları karşılaştırdığımızda aynı olmadığını gördük. Göz göze geldik. "Beliz, kolun iyileşince yanıma gel. Ben tekrar kıracağım."
Belki aklı başına gelirdi.
Sanmam da neyse...
Güldü. "Nerden bileyim ben? Yanlışlık olmuş işte. Boşver. Salla gitsin."
"Ben senin kadar rahat değilim ama." Toparlanıp ona arkamı dönüp yürümeye başladığımda o adamın orada olmadığını gördüm. Aynı anda da telefonuma bir bildirim geldi. Açtım. O numaradandı.
Ödevci kız:
Proje ödevini güzel düzenlemiş
miyim bari küçük kız.
Hassiktir!
Şimdi ayvayı yedin Zeynep!