"Neden her şeyi zorlaştırıyorsun?" Dedi yüzüme kırgınlıkla bakarken. Yutkundum. "Zorlaştırmıyorum. Sadece bu mutluluğu hak ettiğimi düşünmüyorum." Haklıyım. Ben en yakın arkadaşımın sevgilisine aşık olan iğrenç bir kadınım. Aşık olmayı da birinin bana aşık olmasını da hak etmiyorum. Ellerimi tuttu. "Sen her şeyin en güzelini hakediyorsun, inan bana. Bırak da hakettiğin her şeyi birlikte yaşayalım. Birlikte mutlu olalım, birlikte üzülelim, birlikte ağlayalım, birlikte gülelim. Yeter ki birlikte olalım. Lütfen..." Sözleri beni ağlatırken birleşik ellerimize baktım. Cevabım belliydi ama konuşmak yerine onu öptüm. Bunun yanlış hissettirmesi gerekiyordu ama daha önce yaptığım hiçbir şey bu kadar doğru hissettirmemişti.

"babam hiçbir şey bilmiyor, bir hırs-" aniden kolumdan çekilip bir odaya sokulduğumda karşımdaki bedene çevirdim bakışlarımı. Beni kendisi ile duvar arasına almıştı yine. "bana hırsız demeyi kes!" diye bağırdığında kaşlarımı çattım. "hırsız değil misin? Gece gece bir insan niye tanımadığı birinin evine girer ki? Hırsızsın işte ve ben bunu babama söyleyeceğim!" Kolumu daha çok sıktı ve yüzünü yüzüme yaklaştırdı. "eğer öyle bir şeyi babana söylersen işin biter, tekrar hatırlatmama gerek var mı?" to; @luvophilee tamamlandı.