Ajanlar, duygularıyla hareket etmezler. her zaman iş ön plandadır. ama bir zaman hayatta illaki herkesin bir hatası olur, değil mi? benim hatam, iş ve duygularımı birbirine katmaktı. o gün.. o günü tarihe yazmalılar. çünkü ilk defa o gün böyle bir hata yaptım. yaptığım hata sonucu hayat bana çok kötü cezalar verdi. sonuçlarına katlanmalıydım. katlandım da. ama artık mutlu olabilirdim değil mi? tekrar sevilebilirdim değilmi?

"çok" dedim durgun bi sesle.O beni nasıl anlayabilirdi? o benim gibi bi çocukluğu olmamıştı.O ailesi tarafından sevilen bi erkek çocuğuydu.Ama ben...ben neden öyle değildim ? "çok acıtıyor" lanet olsun ki bana geçmişi hatırlatan bu duygulu anları sevmiyorum.Ne yani dramaquinn mi olayım? gerek yok sonuçta böyle şeyler 'boş iş' değil mi? Elimin tersiyle sertçe göz yaşlarımı sildim.Harbi ben ne ara ağlamıştım?hızla ayağa kalkıp beni üzgün görmesin diye önüme çekmiş olduğum saçlarımı geri çektim. "görüşürüz"hızlı adımlarla kapıya yaklaşmıştım.Elim kapının koluna gittiği an onun söyledikleriyle yerimde kaskatı kesildim. "O evlatlık çocuk..." Sustu.Ardından derin bi iç çekti. "Sensin."

Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.