"Ama bilmelisin; Sarraf tüm değerli taşları satar, bir tek Yakut'u kendine saklar." - Birbirimizi severek gururumuzu yitirdik, ihtiraslarımızın esiri olduğumuz yerde aklımızı ve korkup uzaklaştığımızda bağımızı yitirdik. Geri döndük, kazanacağımızı sandığımız her an kaybederek inancımızı yitirdik. Birbirimizi yitirdik. Kendimizi bitirdik. Ve geriye, birkaç hatıradan başka hiçbir şey kalmadı; ama onları da anımsayamıyoruz. Çünkü çok sevip de yine yenilmekten korkuyoruz. Fakat onsuz bir savaşın galibi olmak fazlasıyla vahim, bu yüzden onu sevmek- Unutmamam gerekli; birbirimizi severek gururumuzu yitirdik, ihtiraslarımızın esiri olduğumuz yerde aklımızı...

"Biz Kartalız...Ölüm kokarız, barut kokarız, kan kokarız anlıyor musun? Bu yuvaya girmek ölüm demek!" Genç kadın dolu gözlerle buruk bir şekilde tebessüm etti. Kendini büyük bir arzuyla ölümün kollarına bırakmaya razıydı; kendini yuvaya adamaya hazırdı. "Yuva ölümse ben bizzat toprak olurum... Senin için sizin için toprak olmaya hazırım." Genç adamın gözleri buğulandı, dudaklarına buruk bir tebbesüm yayıldı. Biliyordu çünkü o kan koksa da sevdiği kadın ölüm kokacaktı ve onu tamamlayacaktı. Onu kendi yuvasına almaktan başka çaresi yoktu. Kartal yuvası ölümse topraktan ayrılamazdı.. Elini genç kadının yüzüne koydu, "O zaman Kartal yuvasına hoşgeldin.." dedi. [Kitap düzenlenmektedir.] Kapak Tasarımı : theguldesign Dram#1 Komedi#1 Atatürk#1 Istihbarat#1

"Her insan kendi yolunu kendisi seçer. Yollar daima temiz olmaz, dikenler de muhakkak olacaktır. Biz bu yoldan başarıyla çıkabildiysek sadece iki şey sayesinde oldu: Dostluğumuz ve müziğimiz. Sevgilerimle, Ozan Soygazi."

Kitaplarına sığınmış yalnız bir kız, okuduğu kitabın içine çekilirse ve okuduğu kitabın ana karakter olursa geri gerçek dünyaya nasıl dönmeyi başarabilir? Daha doğrusu başarabilir mi?

|TAMAMLANDI| Yarası kendinden güzel adam ve onun güzel Ay'ı. 02.09.2019

Hikayenin belirli bölümleri yetişkin içeriklidir!! 🔞 Taciz, ölüm, ihanet üzerine değil, gençlik ateşiyle düşülen bir hatanın intikamıdır.. Günümüz hikayesi olsa da eski geleneklerin devam ettiği bir kurgudur.. Karadeniz'in incisi Rize'ye sevgilerimle❤️❤️ Aslı 🎵

Ela: Ruh hastası mısın sen, ne diye kafa atıyorsun çocuğa ? Alef: Ruhu'na hasta olduğum doğru Alef: ve o it çok fena asabımı bozdu Ela yazıyor Görüldü Alef: Sana ne demiştim kaçak ? Alef: Sen bana bir adım atsan ben sana bir nefes uzaktayım

❝Küçük bir kız çocuğuna... Onun isteği dışında dokunmayacağım. Ben şeytanım, eğer ağlarsan, yandığım ateşe odun atarsın. Beni kışkırtırsın, anladın mı beni?❞ Kolejdeki bir çocukla çarpışıp, kitaplarımı yere düşürmedim. Kitaplarımı toplamaya çalışırken ellerimiz birbirine değmedi, gözlerimiz buluşmadı. Sınıfımdaki yeni gelen çocuğa âşık olmadım. Barda çalışmadım. Öğretmenime âşık olmadım. 'Doğruluk mu Cesaret mi?' oyunu oynadığım bir arkadaş grubum olmadı. Kaçırılmadım. Sofradaki bir bardak portakal suyundan sadece bir yudum alıp koşarak sarı okul servisimize binmedim. Mavi bir kulaklığım olmadı; onunla cam kenarında şarkı dinleyemedim. Şehir dışında okul okumak için yurda yazılmadım. Genel ev gibi bir yerde çalışmadım. Oradaki her kızın hayran olduğu, genelde her kızı becermiş ama sonra onların yüzüne dâhi bakmamış, dillere destan bir yakışıklı gelip benimle yatmak istediğini söylemedi. Her kız gibi, kötü çocuk tipli bir sevgilim olmadı. Kuzenime âşık olmadım. Üvey babam tarafından istemediğim biriyle evlendirilmedim. Yan komşuma âşık olmadım. Yeni gittiğim okulda inek sıfatıyla gezmedim. WhatsApp'tan, Wattpad'ten ya da Facebook'tan gizemli bir mesaj almadım. Kuleden saçımı uzatmadım; prensim yanıma gelmedi, bir prens beni öpüp yüz yıllık uykudan uyandırmadı, cam ayakkabıyı tüm mahalleye dolaştırıp en son benim ayağımda denemedi ve benim doğru kişi olduğumu anlamadı; evlenmedik. Hiç bir zaman muhteşem diye nitelendirdiğim bir hayata sahip olmadım. ©Tüm telif hakları saklıdır. •Ekim 2014•