1970'li yıllar.. Erzurum'dan Ankara'ya uzanan bir yolculuk, sadece şehirleri değil kaderleri de değiştirir. Müjgan, hayatında ilk kez ailesinin gölgesinden çıkarak büyük bir şehre adım atarken; bastırılmış duygular, suskunluklar ve söyleyemeyenler bir bir ortaya çıkmaya başlar. Aynı sofrada oturulan yabancılar, ilk bakışta masum görülen tanışmalar ve zamanla derinleşen bir karşılaşma... Bu hikaye; susarak büyüyenlerin, bakışlarında konuşanların ve kaderden kaçamayanların hikâyesi.

Kapı çaldığında sofraya son tabakları yerleştirmekle meşguldum. Gülsüm teyze eli hamurlu olduğu için kapıyı açmamı istediğinde kapıya ilerledim. Kapıyı açtığında uzun boylu sayılabilecek, üstünde jandarma forması olan, dik duruşlu ve oldukça sert mizaçlı bir adam karşıladı beni. Kim olduğuna dair en ufak bir fikrim yoktu. Sert bakışları bir an gözlerime değsede hemen çevirdi bakışlarını önüne. "Buyrun?" dedim çekingen bir sesle. Bakışları yerdeyken, "Sen kimsin?" diye sorduğunda, yanıtladım. "Feyza ben. Yeni kiracı." "İyi, hayırlı olsun," dedi tekdüze bir sesle. "Sağolunda, siz kimsiniz?" diye sormayı akıl ettim sonunda. "Bende Eyüp, ev sahibi. Şu an sizin durduğunuz dairede yaşıyorum." Harika, adamı kendi evine almak yerine hesap mı soruyordum cidden!

"Berat amca başlasan mı artık?" Küçük kız beklemekten sıkılmıştı artık. Yarına ödevini yetiştiremezse hem öğretmeni kızardı hemde o gıcık Hamza dalga geçerdi onunla. "Dur be cimcime düşünüyorum." Yaklaşık beş dakikadır düşünüyordu. Eğer dedi Allah sabredenleri sevmeseydi hemen giderdim buradan. "Soruyu bir daha sorsana" Derin bir nefes aldı. Bu üçüncü soruşu olacaktı. Sadece bir soru bu kadar zor olmamalıydı. "Yaşamak nedir?" Berât kafasını karıştırdı. Sonra birden gözleri parlayıverdi. Kız heyecanlanmıştı. Sonunda buldu. "Gülnâre" "Ha?"

5 kişilik bir arkadaş grubu, kafa dağıtmak adına yaz tatiline gider. İlk başta her şey çok güzeldir ancak Pınar Yakut'un, bir zamanlar delicesine sevdiği Hazar Asaf Güneri gittikleri tatil beldesin de cankurtaran olarak karşılarına çıkar. İşte tüm olaylar orada başlar. Hazar, Pınar'ın en baş düşmanıdır. Yıllardır kalbine gömdüğü orada nefretle filizlenen bir düşmandır. - Telif hakları bu1yazar adlı kullanıcıya aittir.

Ankara'nın gri gökyüzü altında, adaleti mikroskop camlarında arayan titiz bir Kriminal Uzmanı: Zeynep. Suçluların peşinde ömrünü tüketmiş, sert mizaçlı ve hakkaniyetinden ödün vermeyen bir Başkomiser: Ömer. ​Zeynep, yeni bir hayata adım atmak için tuttuğu dairenin anahtarını çevirdiğinde, sadece bir eve değil; kaderinin en zorlu dosyasına da giriş yaptığından habersizdi. Karşı dairesinde oturan, geceleri operasyonlarda, gündüzleri ise adaletin izinde olan Ömer Başkomiser ile yolları bir cinayet mahallinde kesişecekti. ​Bir yanda bilimin soğuk gerçekleri, diğer yanda inancın sarsılmaz teslimiyeti... ​Aynı apartmanda iki yabancı, aynı dosyanın içinde iki inatçı yürek. Ankara'nın ayazında, her şeyin bir tesadüften ibaret olmadığını kanıtlayan tek bir şey vardı: Kader. ​Karanlık bir cinayet, mühürlenmiş sırlar ve bir kapı eşiğinde başlayan ilahi bir tevafuk. TÜM HAKLARI SAKLIDIR. Bu hikayenin kurgusu, karakterleri ve olay örgüsü tamamen şahsıma aittir. İzinsiz bir şekilde herhangi bir platformda kopyalanması, paylaşılması, (ç)alınması veya benzerinin kurgulanması durumunda yasal yollara başvurulacaktır. Emek hırsızlığına karşı lütfen duyarlı olalım.

"Bazı yollar sadece yürümek için değil, birbirini bulmak içindir." "Niyet ettik, bakışlarımızı yere indirip kalbimizi göğe açmaya. Sesin değil, ruhun duyulduğu bir kelamda buluşmaya..."

Asker& Aile kurgusu Abim bana baktı. Benden destek bekledi. Ama ben hiçbir şey yapamıyordum. Gözlerimizi kaçırdık birbirimizden. Toprağa baktım. Rüzgârın taşıdığı dualara, hıçkırıklara, sessiz feryatlara kulak kesildim. İçimde bir çığlık var, dünyayı yerle bir edebilecek bir çığlık. Ama ben onu atamıyorum. Daha sonra yan yana duran üç mezar taşına baktım. Serap Alakan. Süleyman Alakan. Tufan Alakan. Anne, baba, amca.. Annem ile babamı kaybettiğimde sesimi de kaybettim. Amcamı kaybettiğimde ise ait olduğum ailemi kaybedeceğimi bilmiyordum. Ben, Gece. Sessizdim. Ama içim, ölüm kadar gürültülü. Not: argo kelimeler, cinselik içeren durumlar mevcuttur.

Hazan, Annesinin ölümünden sonra dayısının zulmünden kaçıp bir eve sığındı. O eve girmesiyle hayatı tamamen değişti...

"Zorla evlendik farkındasın değil mi?" dedim dehşetle. Umursamadı ve gözlerimin en derine bakıp, belimde olan eli belimi okşamaya başladı. "Evet karıcım. Gayet farkındayım." dedi.