''Benim bebeğimdi o!'' İçimden defalarca tekrarladım bu cümleyi. Sessizce... Gözlerim bebek odasında gezindi... O kadar güzel bir odaydı ki... O kadar güzel tasarlanmıştı ki... ''Eftelyam yaşasaydı bebeğine böyle bir oda isterdi...'' Tekrar içimden haykırdım gerçekleri. En yakın arkadaşım vefat etmişti. Bebeğini daha doğmadan bana emanet etmişti. Ama ben emanetime sahip çıkamamıştım. Bana öldü denilen, mezarını bile bilmediğim bebeğin şimdi yaşadığını söylemişti doktor. Onu kaçırdıklarını, tehlikeli bir adamın evinde olduğunu söylemişti... Ben ise o evdeydim... Ama sadece emanetim için... Onu alıp gidecektim...

Nazlı Larin Arslan, çocukluğundan beri Mirza İkbal Sancaktar'a aşıktı. Yıllarca uzaktan sevdiği adamla sonunda yolları kesişmiş, hayalini kurduğu aşkı yaşamaya başlamıştı. Ancak bazen sevmek yetmezdi. Mirza'nın seçtiği meslek, taşıdığı sorumluluklar ve ikisinin de kontrol edemediği sebepler onları birbirinden kopardı. Nazlı için Mirza, geride bırakılması gereken bir anıydı. Ya da öyle olduğunu sanıyordu... Aradan yıllar geçti. Hayat ikisini bambaşka yerlere savurdu. Tam her şey bitti derken kader, onları hiç beklemedikleri bir yerde yeniden karşı karşıya getirdi: aynı timde. Fakat bu kez aralarında sadece yarım kalmış bir aşk yoktu. Saklanan sırlar, kapanmamış yaralar ve cevabı yıllardır verilemeyen sorular vardı. Peki, yıllara meydan okuyan bu aşk yeniden filizlenebilecek miydi? Yoksa Mirza İkbal Sancaktar, Nazlı'nın gençliğinde yaptığı en büyük hata olarak mı kalacaktı? Bazı aşklar zamanla unutulur... Bazılarıysa yıllar geçse bile kaldığı yerden devam etmek için geri döner.

Bölümler yazdıkça gelmektedir. ❝Burası Karadeniz, burada hiçbir aşk mücadelesiz olmaz.❞ "Karadeniz'e eskiden Konuk Sevmez Deniz derlermiş," dedi. Sesindeki buz dağı yüreğimi titretti. Bunu daha önce hiç duymamıştım. Demek hırçın dalgaların sahibi olan Karadeniz'e Konuk Sevmez Deniz diyorlardı. İlk kez duyduğum için olsa gerek garibime gitmişti. Ben de buraya gelen bir konuktum. "Peki ya, öyle mi?" diye sorduğumda bakışlarımı usulca ona kaldırdım. "Burası gerçekten konuk sevmez mi?" "Sevmez," dedi Kuzey net bir dille. "Alır, götürür, öldürür seni. Sen de elbet gideceksin buralardan, ait olduğun yere döneceksin. Buralar hiç konuk sevmez." Bir düşman kapıyı çalar. Elinde ölümle bekler. İmkânsız bir aşk başlar.

Bir ölümle başlayan aşk hikayesidir. İLK BÖLÜMLER FİNALDEN SONRA DÜZENLENMEYE ALINACAKTIR.. * * Alya Neva ∞Timur

1970'li yıllar.. Erzurum'dan Ankara'ya uzanan bir yolculuk, sadece şehirleri değil kaderleri de değiştirir. Müjgan, hayatında ilk kez ailesinin gölgesinden çıkarak büyük bir şehre adım atarken; bastırılmış duygular, suskunluklar ve söyleyemeyenler bir bir ortaya çıkmaya başlar. Aynı sofrada oturulan yabancılar, ilk bakışta masum görülen tanışmalar ve zamanla derinleşen bir karşılaşma... Bu hikaye; susarak büyüyenlerin, bakışlarında konuşanların ve kaderden kaçamayanların hikâyesi.

"Berat amca başlasan mı artık?" Küçük kız beklemekten sıkılmıştı artık. Yarına ödevini yetiştiremezse hem öğretmeni kızardı hemde o gıcık Hamza dalga geçerdi onunla. "Dur be cimcime düşünüyorum." Yaklaşık beş dakikadır düşünüyordu. Eğer dedi Allah sabredenleri sevmeseydi hemen giderdim buradan. "Soruyu bir daha sorsana" Derin bir nefes aldı. Bu üçüncü soruşu olacaktı. Sadece bir soru bu kadar zor olmamalıydı. "Yaşamak nedir?" Berât kafasını karıştırdı. Sonra birden gözleri parlayıverdi. Kız heyecanlanmıştı. Sonunda buldu. "Gülnâre" "Ha?"

5 kişilik bir arkadaş grubu, kafa dağıtmak adına yaz tatiline gider. İlk başta her şey çok güzeldir ancak Pınar Yakut'un, bir zamanlar delicesine sevdiği Hazar Asaf Güneri gittikleri tatil beldesin de cankurtaran olarak karşılarına çıkar. İşte tüm olaylar orada başlar. Hazar, Pınar'ın en baş düşmanıdır. Yıllardır kalbine gömdüğü orada nefretle filizlenen bir düşmandır. - Telif hakları bu1yazar adlı kullanıcıya aittir.

Ankara'nın gri gökyüzü altında, adaleti mikroskop camlarında arayan titiz bir Kriminal Uzmanı: Zeynep. Suçluların peşinde ömrünü tüketmiş, sert mizaçlı ve hakkaniyetinden ödün vermeyen bir Başkomiser: Ömer. ​Zeynep, yeni bir hayata adım atmak için tuttuğu dairenin anahtarını çevirdiğinde, sadece bir eve değil; kaderinin en zorlu dosyasına da giriş yaptığından habersizdi. Karşı dairesinde oturan, geceleri operasyonlarda, gündüzleri ise adaletin izinde olan Ömer Başkomiser ile yolları bir cinayet mahallinde kesişecekti. ​Bir yanda bilimin soğuk gerçekleri, diğer yanda inancın sarsılmaz teslimiyeti... ​Aynı apartmanda iki yabancı, aynı dosyanın içinde iki inatçı yürek. Ankara'nın ayazında, her şeyin bir tesadüften ibaret olmadığını kanıtlayan tek bir şey vardı: Kader. ​Karanlık bir cinayet, mühürlenmiş sırlar ve bir kapı eşiğinde başlayan ilahi bir tevafuk. TÜM HAKLARI SAKLIDIR. Bu hikayenin kurgusu, karakterleri ve olay örgüsü tamamen şahsıma aittir. İzinsiz bir şekilde herhangi bir platformda kopyalanması, paylaşılması, (ç)alınması veya benzerinin kurgulanması durumunda yasal yollara başvurulacaktır. Emek hırsızlığına karşı lütfen duyarlı olalım.

"Bazı yollar sadece yürümek için değil, birbirini bulmak içindir." "Niyet ettik, bakışlarımızı yere indirip kalbimizi göğe açmaya. Sesin değil, ruhun duyulduğu bir kelamda buluşmaya..."