"Soyun!" "Ne?" Yaşlı adam oturduğu masada kaşlarını çatmıştı ki yanındaki kadın tebessüm ederek bana döndü. "Sadece hırkanı çıkar ve bize sol kolunu göster." Tedirginlik içinde onlara baktığımda uzun bir masada oturan toplam on kişi görmüştüm. Ben kapıya yakın bir yerde duruyordum ve yanımda benimle aynı yaşta olan altı çocuk daha vardı. Sağımdaki kızın sol kolundaki yarasa damgasını gördüğümde sertçe yutkundum. Aynı damgadan benimde kolumda vardı. "Neyi bekliyorsun?" Bu soğuk ses yaşlı adamın sağ tarafında oturan kişiden gelmişti. Başını önündeki dosyadan hiç kaldırmadığı için yüzünü iyi göremiyorum. Hırkamı çıkardığımda benimle aynı hizada duran çocuklar koluma baktı. "Sende Yarasalardan birisin." Yaşlı adamın sesi huzursuz çıkmıştı. "Nasıl damgalandığını hatırlıyor musun?" Yine o adam konuşmuştu ve hâlâ başı önündeki dosyadaydı. İyi hatırlıyordum. "Hayır." Onlara güvenmiyorum. Cevabım ile kalem tutan eli hareketsiz kalmış fakat başını kaldırmamıştı. "Artık bizi neden buraya getirdiğinizi açıklayacak mısınız?" Yanımdaki çocuklardan biri konuşmuştu. Yaşlı adam sıkıntıyla bir nefes alarak bizlere baktı. "Aslında hepiniz aynı çocuk yurdunda bir zamanlar kaldınız. Peşinde olduğumuz biri var ve o yurttaki otuz çocuğu damgaladı. Şimdi yeniden ortaya çıktı ve Yarasaları bulup hepsini öldürüyor." Sanırım Yarasalar biz oluyorduk. "Bizimle işbirliği yapmak zorundasınız, tabii yaşamak istiyorsanız?" Masadakilere döndü. "Herkes kendi eğiteceği çocuğu seçsin. Unutmayın seçeceğiniz çaylaktan siz sorumlusunuz." Burada neler olduğunu anlamıyorum. Masadakiler bizi incelerken o başını hiç kaldırmayan adamın sesini duydum. "Gözlüklü kızı ben eğiteceğim." Burada gözlük takan sadece bendim.

Şüphe; Şüphe, dünyanın en kötü duygusudur. Heleki her an yüzüne baktığın veya bakmak zorunda kaldığın insanların yüzüne şüpheyle bakmak zorundaysan berbat bi duygudur. İnsan, ister istemez kendini suçlu hisseder. Fakat ben hissettimiyorum. Çünkü benim asıl amacım etrafımdaki insanlara şüpheyle bakmak. Çünkü ben buna mecburum. Çünkü gerçekleri öğrenmek zorundayım... . . . . . Alıntı* "Neden bana böyle diyorsun?" Diye sordum dayanamayarak. "Ne diyormuşum?" Diye sordu oda. Ne demek istediğimi biliyordu ama o kelimeyi bana söyletmek istiyordu. "Ay parçası," dedim tek nefeste. "Neden bana ay parçası diyorsun?" Gülümsedi derince. İlk defa gülüşünü sevdiğimi fark ettim. "Bilmem," dedi muzip bir ifadeyle. "Belki de karanlığımı aydınlattığın içindir." Dediğinde kaskatı kesildim. . . . En büyük düşmanım sandığım adamın, en büyük dostum olacağını nerden bilebilirdim ki? Belki de daha fazlası olacağını...