,,თუ გიყვარს და სასწაულების არ გწამს,დაღუპული კაცი ხარ"-რემარკი

უცნობისკენ ვტრიალდები. "მე სულთან დავვარდები, ფრთები მე მიმაქვს და ალპებზე ყინვა, გადავიბარგები, გადაძირულია ზღვები, ზღვებში ოკეანე, ვეშაპებზე დედამიწა" ჩემს წინ კარგად ნაცნობი სხეული დგას. "მოგონებებია ელექტრონები და ანძა, უსასრულოდ იძირება შავ ზღვაში გემი" ამდენი წლის შემდეგ. "ფერები ლიცლიბენ, ჩამოაფარე ფარდა, მოლეკულებად, გადავიარე ზღვები." მათე აქ არის. 10.01.2022/16.10.2022

"უყურებს მის სხეულს და ვერ ხვდება. ვერ ხვდება ახლა რას გრძნობს. ვერ ხვდება მისი სხეული იზიდავს თუ სული? რას გრძნობს ის, ვნებას თუ სიყვარულს?" (დასრულებული)

[-მის ნაცრისფერ თვალებში ჩემს ანარეკლს ვხედავდი. სინდისი და ნამუსი ერთდროულად მჭამდა და მბოჭავდა. დუმილით მელაპარაკებოდა, მაგრამ ვერაფერს ვიგებდი. ერთადერთი რამ ვიცოდი, რამდენად ძლიერიც არ უნდა ყოფილიყო ეს ვნება და რამდენად ფსიქოტრიას აღმწერი, ეს ბიჭი მე არ მეკუთვნოდა. არც მე ვიყავი მისი და ესყველაფერი იმდენად შემაწუხებელი იყო, მინდოდა მომეშორებინა და ამომეძირკვა სხეულიდან მისი შეხება.""] სიდონია მოლოდინაშვილი კვლავ შეხვდება ბიჭს რომელიც მთელი არსებით სძულდა და თინეიჯერობის გამწარებას აბრალებდა. საინტერესოა როგორ განვითარდება მათი ურთერთობა თუ სიდოს გული სხვა ბიჭს ეკუთვნის. 14+

[ აღიარება ხელისგულზე vabes] ""-ყოველი მისი თითოეული შეხების გახსენებაზე მართლაც რომ შემძლეობდა ღრუბლებში ფრენა, ალბათ უკვე ანგელოზად ვიქნებოდი ქცეული"" ანა ბერიძე მომავალი ჟურნალისტი და საიდუმლოებებით სავსე ზარდახშა გახლავთ. ხალხისადმი ყოველთვის სიძულვილს და ზიზღს განიცდის. მაგრამ რა მოხდება როდესაც ისინი ერთმანეთს გადაეკვეთებიან? მელანქოლიური ღამეები თუ მონარნარე პეპლები.

-მოგწონს?- სერიოზული ტონით მკითხა. -უკაცრავად?- გულის ცემა კვლავ აჩქარდა. -გიყვარს როცა კითხვას ორჯერ გიმეორებენ თუ მართლა არ გესმის? ჩამეცინა, -რატო მეკითხები? მეგონა საქმე გქონდა. -მოგწონს თუ იწონებ?- წინ ერთი ნაბიჯი გადმოდგა, მე ერთი ნაბიჯით უკან წავედი და ჩემდა უნებურად ეზოს გალავანს ზურგით მივეყრდენი. -მიპასუხე- სახე კიდევ უფრო ახლოს მოიტანა ჩემთან, გაბედული რომ ვყოფილიყავი აუცილებლად ვაკოცებდი, თითქოს მთელი ორგანიზმი მთხოვდა ამის გაკეთებას. -კი. -კი რა? -კი მომწონს. ეს ვუთხარი და ერთი ხელით, ჩემი სახის გვერდით, კედელს მიეყრდნო. -საერთოდ რატომ მეკითხები ამას? -ჩემი რომ ყოფილიყავი,- სახე კიდევ უფრო ახლოს მოწია - მარტო არ გაგიშვებდი,არავისთან ერთად და არ აქვს მნიშვნელობა რა საქმეზე დასალაპარაკებლად.