Yaşıyorduk, işkence çekiyorduk, idam ediliyorduk, köle gibi çalıştırılıyorduk, susuyorduk, çığlık atıyorduk ama hepsinin sonunda sesli ya da sessiz bir savaş veriyorduk çünkü seviyorduk. Şaşırtıcıydı, sevgi bazen bir savaş meydanının ortasında size uğruyordu. O an iki yolum vardı. Ya sevecektim, ya ölecektim. Sevmeyi seçtim. Onu sevmek de ölümü daima nefes gibi ensende hissetmekti. "En büyük savaşların ortasında kurak topraklardan bile bazen çiçek açar, bombalar etki etmez, kökleri sımsıkı tutunur. Bir bakarsın renkler canlanır, güzel kokar her yer. Sen bu çiçeksin diyemem, biz bu çiçeği temsil ediyoruz diyebilirim. Özgürlüğümüze." Bu kitapta geçen kişiler ve kurumlar tamamen hayal ürünü olup her ayrıntısıyla kurgudan ibarettir.

"Bıktım artık senden duydun mu bıktım!" dedim haykırarak. "Sürekli beni peşinden koşturup kalbimi kırmandan bıktım." "Sende bırak peşimi beni sevdiğini sanıyorsun ama sevmiyorsun. Çünkü kimse sana değer vermediği için ilk sana yardım eden birisini sevdiğini sanıyorsun ama yanılıyorsun." dedi yine duygu barındırmayan sesiyle Belki kalbimi bıçaklasalar sözleri kadar parçalamazdı kalbimi hayal kırıklığı ile inceledim bakmaya kıyamadığım yüzünü "biliyor musun Pars, sen benim yüzüme her defasında kimsesizliğimi vurunca ben daha çok kimsesiz hissediyorum cümlelerinle kalbimi kıracağına belindeki silahı çek vur kalbime daha çok acıtır. Ama bitti artık ben öldüğüm zaman bile affetmem seni! Allah şahidim olsun bu günü unutmayacağım Evhenişer." dedim gözümden akan ama yağmurdan dolayı kendini belli etmeyen yaşlarla. "Zaten senden sevgi göreceğimi düşünerek büyük aptallık etmişim. Sen sevmeyi nereden bileceksin ki? Senin ailen bile seni yetimhaneye bile bırakmaya layık görmemiş çok haklısın sende kimse bana değer vermemiş ki bana değer veren ilk kişinin beni sevdiğini zannediyorum ama en azından benim bir kalbim var" dedim acımasızca bu sefer kalbine camı ben saplayarak Yutkunarak yüzümü inceledi. Belki sayısız hayal kırıklığı geçiyordu gözünde yine duygusunu açığa çıkarmadı ama onunda kalbine cam sağlandığını biliyordum çünkü bu hissi biliyordum kafasını sallayarak "eyvallah" dedi. "Eyvallahın sende kalsın; çünkü artık benim gönlümde ne bir borcun ne de bir yerin var. Hoşça kalma, olduğun gibi kal. Çünkü o acıyı sende çek Evhenişer" dedim çok özleyeceğim yüzünü izleyerek yüzündeki ifadeyi ilk defa görüyordum nefretle yüzüne bakıp onu terk etmeyeceğimi söylediğim yerden ayrıldım göz yaşları içinde