W tym roku to Pierre postanowił zorganizować kolację wigilijną dla swojej rodziny. Oczywiście z pomocą najbliższych. Jednak w tym roku są inne - owiane wspomnieniami i pamięcią o bliskim, który odszedł. Mimo wszystko cała ekipa postanawia spróbować cieszyć się tym czasem. Czułe słowa, gesty, rozmowy i śmiech towarzyszą im podczas tej wyjątkowej nocy. A jednak coś jest nie tak... Czuć to w powietrzu... ---------------------- Wpadam z nowym opowiadaniem dla was. Tym razem postarałam się, żebyście aż tak nie płakali. A przynajmniej taką mam nadzieję. Lovki:3

Samotność po utracie bliskiej osoby bywa okrutna. Zwłaszcza, jeżeli wmówisz sobie, że mogłeś temu zapobiec. Co odczuwa człowiek po stracie najbliższej mu osoby, przyjaciela, mentora i...? Jak poradzi sobie z konfrontacją wspomnień i chwil, które spędzili razem? ------------------------------------------------------------------------------------------------------- Współczuję każdemu kto postanowi to przeczytać. Szczerze? Przepraszam za to opowiadanie. Czasami łatwiej jest mi opisać jak bohater odczuwa to co mam w głowie, niż opisać własne odczucia, dlatego tym razem jeden z bohaterów otrzyma analizę emocjonalną. Odczucia, wspomnienia i jego zachowanie były dla mnie najważniejszym aspektem. Miłego. Pozdro, Vexa. ~2411 słów

Oczekiwania niszczą ludzi...

Albert Speedo to chłopak pracujący na ZS customs. Jest strasznie zakochany w Vasquezie ale czy życie jest kolorowe? Miłość jest piękna i bolesna. A może to my jesteśmy ślepi na prawdziwą miłość. To mój pierwszy upubliczniony fanfick i dostałam napisanie go jako wyzwanie. Uznałam że to spoko pomysł tak więc z góry przepraszam za błędy ortograficzne, cringe rozmowy i psyche niektórych osób.

Czasami coś nie idzie po naszej myśli.

"Słodkie kłamstewka pozostawiają po sobie cierpki posmak prawdy." Karmili siebie nadziejami i kłamstwami, by ostatecznie pogubić się w labiryncie własnych uczuć...

Speedo szczęśliwie spędza swoje ostatnie walentynki.

Nie myślał, że jego szczęście potrwa wiecznie, w końcu świat nie lubi pozostawiać go długo w bańce mydlanej. Miał obawy, jak każdy. Z każdym dniem dostawał pewności, że to co mają jest pewne. Jak się okazało nie było. Wszystko kiedyś się niszczy...

Uczucie, które nie da się opisać jako smutek lub depresja. Osoba dotknięta tą przypadłością nie chce umierać, chce zwyczajnie przestać istnieć. Pójść spać i nigdy się nie obudzić. Tu nie chodzi o znalezieniu się w lepszym miejscu, w niebie lub piekle, a bycie nigdzie. Kompletne nieistnienie... Cała moja wiedza opiera się na filmie Clarka Eliesona "The desire to not exist" więc nie ma tutaj lekarskich profesjonalnych diagnoz itp. Możecie wysyłać ten ff gdzie chcecie mi to tam rybka ¯\_(ツ)_/¯

Wszystko zaczęło się od przypadkowego znalezienia ciala